Vrijheid en ruimte in de regen

Een nieuw en bijzonder winstgevend bedrijf opgezet vandaag. Een tweevrouwszaak. We moeten alleen de domeinnaam nog laten registeren. Een website maken en dan gaat het heel goed lopen.
Binnenkort meer.
Naar de Hardibo expositie geweest in Alkmaar. Over kleinschaligheid en terugkeren naar de oorspronkelijke inspiratie.
Over oorspronkelijkheid gesproken: HET BLEEK VOLKOMEN STIL IN DIE STAD! De winkels waren geslóten. Wat voor het kleine meisje een compleet nieuwe ervaring was en voor ons ook iets van heel erg lang geleden. Winkels die dicht zijn. Hoe vervreemdend.
De rolluiken omlaag. De straten leeg. We hoorden alleen onze eigen voetstappen. Het meisje rende vooruit.
Een onverwacht groot gevoel van vrijheid en ruimte in Alkmaar. Op alle fronten.

Voortbestaan

Het boek De beste verhalen van Duizend Woorden is uit. En ik was op de presentatie ervan in de Nieuwe Anita, waar ik gezellig heb staan kletsen met hele échte schrijvers. In de verste duisterste uithoek natuurlijk. Daar houden Zij zich op.
We konden alleen af en toe zacht fluisteren omdat het een live radio uitzending was. Het meest van de tijd keken we voor ons uit.

Toen ik binnenkwam zag ik de ouwe (ooit zeer charismatische en erudiete) leraar al meteen zitten. Van de schrijfopleiding. Hij zat helemaal vooraan, in het licht. Met een jonge schrijver aan zijn zijde. Vroeger kwam ik die leraar overal tegen. Hij was waar je moest zijn. Hij was The Place To Be. Maar onlangs had ik me zelfs al afgevraagd hoé -en zelfs óf- het met hem zou zijn. Zo stil leek het rondom zijn persoon. Maar ineens zat hij er weer! Als Vanouds.
'Ik heb vrijwel iedereen hier nog opgeleid,' zei hij tevreden.

Bunker Hill 40 ligt in de boekwinkel! Dat moet je dan ook kopen. Daar staat een leuk verhaal in van mij. En literaire tijdschriften worden tegenwoordig ook al in hun voortbestaan bedreigd.

Er leeft iets in mijn jas

Na de film Stellet Licht dronken we nog twee kopjes muntthee. Toen we wilden vertrekken, zei mijn vriendin opeens:
'Er leeft geloof ik iets in mijn jas.'
Ze liet haar stem zakken: 'Er lééft iets in mijn jas.' We keken om ons heen. Of iemand het gehoord had. Het was raar wat ze zei. We lachten er een beetje bij. We wisten allebei dat het natuurlijk niet waar was. Ze dácht alleen maar dat er iets leefde in haar jas. Na zo'n film leek alles mogelijk. En, eerlijk is eerlijk, mijn vriendin zelf had ook best vaak vreemde gedachten. Dus we vonden het grappig.
Totdat we Het Beest, in een overvol café, uit de mouw van haar jas zagen lopen. We gilden hoog. We begonnen onze jassen driftig uit te schudden.
'Het was best een grote,' zei ze.
'Nou,' piepte ik, 'een zwarte.'
'Hij zat er al de hele avond,' zei ze. 'Als ik mijn hand op mijn jas legde, voelde ik al steeds iets bobbelen. Maar dan denk je toch dat je je zoiets maar inbeeldt.'
We begonnen op en neer te springen. Om het grote zwarte beest te verjagen.

Hoe mijn leven voorgoed veranderde

In die ene flits, toen ik op de fiets voorbij racete om eens lekker naar de Zeeman te gaan voor een mooie nieuwe broek, dat had ik wel verdiend, zag ik de oude man. Hij zat precies in het midden van een leeg bruin café in de Utrechtse straat. In zijn hand een reuzenpul bier. In die flits veranderde mijn hele leven. Het was de manier waarop de oude man rondkeek. En hoe hij erbij zat. Gecentreerd. Een rechte rug in zijn donkerblauwe coltrui. Hij zag. Hij gaf niet op.

Ik racete helemaal niet voorbij trouwens. In het echt trapte ik zwaar en sloom tegen de storm in. Stond bijna stil. Klemde mijn handen vast aan het stuur. Om maar niet te vallen bij de eerst volgende windvlaag.

Werkelijkheid?

Ik voel nattigheid. De dop van de kruik nog maar eens controleren. Zit nog steeds stevig vastgedraaid.
'Je denkt dat je nattigheid voelt maar er ís geen nattigheid,' zeg ik tegen mijzelf. 'De kruik is waterdicht.'
Vlak voordat ik echt in slaap val, schuif ik de kruik naar mans helft. Heeft hij straks ook een heerlijk warm bed.
'GVD! Mijn héle bed is nat!' krijst man zodra hij de dekens openslaat.
'Nee schat,' zeg ik slaapdronken.
'Alles is doordrenkt. Dit ding lekt!' Man houdt een dun waterzakje omhoog.
'Dat líjkt maar zo liefje,' mompel ik.
'Sta eens op! Het matras moet omgedraaid.'

Terwijl man het bed verschoont, mijmer ik over die vermaledijde werkelijkheid. Dat ik rustig in een zeiknat bed slaap, in een zeiknatte nachtpon onder zeiknatte dekens. Want als mijn hoofd zegt dat ik in een droog bed lig, líg ik ook in een droog bed.
Maar daar lag ik dus niet in.
Volgens man.

Discoavond

De verslaggever van het NS journaal praat vol vuur over de opening van het boekenbal. Hij kijkt erbij alsof hij de microfoon direct na dit item in een hoek zal gooien om over de zilvergrijze loper naar binnen te stormen. Bernlef staat al de hele tijd achter hem de camera in te kijken en dan weer snel eruit. Bernlef staat heel toevallig op die plek in de rij, schuin achter de verslaggever. (Die zich inmiddels in z'n hoofd al zowat in het feestgedruis gestort heeft, om er - als het aan hem ligt - ook nooit meer uit tevoorschijn te komen.) Bernlef weet niet meer precies wat hij met de situatie moet. Bernlef doet een stapje naar voren. Een stapje terug. Totdat Philip Freriks de verslaggever, olijk doch dwingend, op Bernlefs aanwezigheid attendeert.
'Hé! Ik Zie Nu Net Bernlef Voorbijkomen!' roept Philip.
'O ja,' de verslaggever kijkt verstrooid op. 'Daar bent u toevallig.'
'Ja,' lacht Bernlef.
'Tjonge wat heeft u een hoge oplage dit jaar.
'Nou!'
'Hoe is het om 71 te zijn?'
'Ik heb daar eigenlijk geen gevoel bij,' zegt Bernlef na een tijdje.
'O. Vond u het leuk om hier naartoe te komen. Naar deze eh..discoavond. Of had u liever met een kop koffie op de bank gelegen?'
'Nou ja, ik heb een heel regelmatig leven. Af en toe een discoavondje vind ik wel leuk hoor.'
'Jaja,' grijnst de verslaggever, 'nou bedankt. LATURR.'

Kiewqa567

'Zoals jouw computer (of: jouw kasten, jouw laden, jouw leven) er van binnen uitziet, zo'n zootje zal het ook wel in je hoofd zijn', wordt mij heel regelmatig gezegd. (Of: verweten) 'Het is niet dat je geen geheugen hebt, je kunt het alleen niet meer vínden omdat je niet meer weet waar je het hebt gelaten.'

Mapjes met namen als: Vanalles Wat, Nieuwe Ideeën, Eerste beginnetjes 1, Docs EG.Def 30, Wellicht Iets. In die mapjes stuit ik dan op mapjes: Facturen 2003/1999. Gedichtjesachtigen versie 7. Met daarin weer mapjes als: re45332m, Brolrfejir, rrrrrrr, bzz890---. Geen zin meer gehad om ook maar ergens betekenis aan toe te kennen.
Zo overzichtelijk zal het er ook wel in mijn hoofd aan toegaan.