Vrouwen in de monsteruitverkoop

'Pas op, Elke. Vrouwen en vrouwen. Dat gaat niet altijd samen.' Ik kreeg een lieve maar toch vooral een waarschuwingsmail van de ontwerper.
Vanavond is de Turnover sample-sale voor hele speciale genodigden. Morgen begint het voor het volk. Voor het eerst ben ik een hele speciale genodigde. Nu is het serieus. Dat voel ik. Op alle fronten. Oorlog.
'Trek geen kleren van Turnover aan. Voor je het weet zit het bij je naaste in een tas.'
De sfeer onder de speciale genodigden schijnt grimmig te zijn. Afgemeten zelfs. Omdat speciale genodigden geen andere speciale genodigden om zich heen verdragen. Het hele 'speciale' gaat er dan natuurlijk een beetje af. (Het volk stelt zich - ondanks de massahysterie - bescheidener op.)
De ontwerper schreef ook: 'Draag géén dure designmerken. De vrouwen hebben er een speciaal neusje voor.'
'Pak wat je pakken kan.'
'Maar Elke, zorg er toch vooral voor dat je overeind blijft staan. Ze lopen zo over je heen.'
'Gebruik liever geen geweld,' was het laatste dringende advies dat hij me gaf.

Het leven na het debuut is een afgang

Ik heb een avondvullend optreden met twee dichters. Zoals dat hoort bij een debutant ben ik er al wel een kwartier voor aanvang. Ik word zolang opgeborgen door de medewerker van Selexyz Broese. Boven. In de gang tussen de dozen, naast de toiletten, het kopieerhok en het kantoor van meneer en mevrouw Broese. Als Ingmar Heytze er is, beginnen we meteen met het doorspreken van Marlies Dekkers.
'Die is toch van dat ondergoed?' vraag ik na een tijdje.

Ik treed op tussen twee ervaren podiumbeesten in. Al snel doe ik mee met het 'inspringspel'. Ingmar en Alexis reageren ter plekke op elkaars gedichten. Ik lees dan een verhaalfragment voor dat er iets mee te maken heeft. Bijvoorbeeld iets over ondergoed. Thema's zijn universeel. Het is Alexis die elke keer als ik voor ga lezen, de microfoon naar me toesleept. Omdat mijn stem nog niet zo ver reikt. Het is Ingmar die me na afloop uitgebreid uitlegt dat je daar dan dus IN moet spreken. Een gesmeerd team zijn we.

Dan volgt het signeren. Er zijn mensen die me complimenteren. Er zijn mensen die mijn boek willen kopen. 'Waar ligt jouw boek ergens?'
'Sorry, het is niet gelukt om je boek op tijd in te slaan,' zegt de Selexyz medewerker. Hij duwt me snel een fles wijn in handen en rent weg.
Daar sta ik met mijn fles wijn. Terwijl de heren signeren.

Kunst

Het leven na het debuut, begon met mijn eerste aankoop van kunst. Het schilderij heet Panoramisch Uitzicht en is van Paul Dikker. Alles wordt er anders van. Werkelijk alles! Het leven na het debuut, begon ook met mijn tweede boek.

Voor de rest is alles hetzelfde gebleven.

Reclametijd

28 mei, SELEXYZ BROESE, UTRECHT
Poëtische Utrechtse Lentekriebels: een avondvullend programma van drie literaire toptalenten. Ingmar Heytze, Elke Geurts en Alexis de Roode.
Toegang: € 5,00. POËZIECIRCUS BEZOEKERS KRIJGEN € 2,50 KORTING (reserveer met de korting via: broese@poeziecircus.nl)

Voor meer info kijk hier

Ik kan het voor u bestellen.

Ik ben in Jimmink, de boekhandel die het dichtst bij mijn huis is, om 'Probeer het mortuarium' van Eva Maria Staal aan te schaffen. Dat hebben ze niet meer op voorraad. Maar de meneer wil het wel voor mij bestellen.
'Dat is goed,' zeg ik.
'Zo vreemd! Dat boek is al twee jaar uit en nu ineens heeft het die prijs gewonnen. Zoiets is nog nooit voorgekomen. Het is helemaal opgeleefd. Terwijl je denkt dat het wel klaar is met zo'n boek,' zegt hij.
'Heeft u 'Het Besluit van Dola Korstjens' misschien ook?' hoor ik mezelf dan vragen.
'Sorry?' Hij valt stil.
'Het besluit van Dola Korstjens?'
'Nee, en ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nóóit van die titel heb gehoord.' De meneer loopt naar de computer. 'O, ik zie hier dat het ook nog maar nèt uit is. Het is zogezegd een erg vers boek.'
'Inderdaad,' zeg ik.
'Het zit niet bij onze voorraad. Maar ik kan het voor u bestellen.' Op zijn computerscherm zie ik mijn boek. Het oranje-rode omslag. Daar loopt Dolaatje.
'Dan heeft u het dinsdag,' zegt de meneer.
'Eh... doet u dat ook maar dan.' Wat moet ik anders zeggen? Nee, laat maar ik heb het al?
'Wat is uw naam?' De meneer noteert.
'Eh...Elke.'
'Achternaam?'
'Eh..Geurts.' Ik weet helemaal niets anders te verzinnen. De meneer kijkt naar zijn computerscherm om de titel van het boek over te kunnen schrijven.
'Geurts, met een s of met een z?'
Met een z wil ik zeggen. Om mijn identiteit nog even vakkundig te verdoezelen. Om de hele tragische scène nog snel voor te zijn.
'Met een s,' zeg ik zacht. De meneer schrijft mijn naam op en neemt dan de naam van de schrijver van 'Het besluit van Dola Korstjens' over van zijn scherm.
Ik wacht af.

Boekpresentatie! ( voor 1 x geen woorden)

Het besluit van Dola Korstjens

'Dola Kersjes, hoe kóm je erop, Kersjes?' vraagt de camerajongen.
'Korst-jens,' zeg ik.
'O ja, Kosjens.'
'Korstjens.'
'Kostjens.'
'KORSTJENS!'
'Korsjes was het ja, precies!' zegt hij. 'Maar Dóla dan!'
'Dola is gewoon een naam hoor. Ik kwam 'm tegen in de overlijdensadvertentie van de Nederlandse schrijfster Dola de Jong.'
'Je denkt toch eerder aan Dora,' houdt de camerajongen vol. 'Het besluit van Dora Korsjes.'