Gisteravond kwam Jeetje (21) bij ons eten. We aten noedels, sojabonen en vegetarische gyoza. Dit schrijf ik erbij omdat ik het speciaal voor haar was gaan halen in de Aziatische Supermarkt. Sinds kort is Jeetje die hard veganist. Dus ook geen stiekem garnaaltje meer. Conclusie: gyoza's zonder dierlijk spul zijn net zo lekker.
Met halfgeloken ogen speurde Deetje (16) intussen mijn rommelige boekenkast af naar 'Schimmelhersens of zoiets.' Ze moest de volgende dag de eerste honderd bladzijdes hebben gelezen. 'Ik haat lezen!'
Het schooljaar was nog maar net begonnen. We zaten in week drie. Het was voor ons alledrie even aanpoten. Deetje zat in vijf vwo, het voor-examenjaar waar heel serieus over werd gedaan, en moest, na wekenlang uitslapen tot ver in de middag, ineens elke ochtend om kwart voor zeven opstaan. En dus godbetert een boek lezen.
Jeetje gaapte. Zij had het ook zeker niet makkelijk. Jeetje moest namelijk uit werken. Fulltime werken nog wel. Geld verdienen. Rijbewijs halen. Ook kampte ze met een stinkwantsen plaag op haar studentenkamer. Jeetje had dit jaar haar master geneeskunde behaald en moest nu een heel jaar wachten voor ze met haar coschappen kon beginnen. 'Het is zo saai om te werken,' gaapte ze. 'Tussendoor ben ik opnieuw theorie aan het ophalen om maar iets te leren.'
Ook ik dealde met de praktijk van alle dag: een kapotte vaatwasser, een dak dat lekte, boodschappen, een boek dat geschreven wil, lessen die ik moet geven, ordenen, plannen, organiseren, een rijexamen dat ook voor mij nadert.
Toen pakte Deetje (16) het boek De wereld volgens Jeetje van de boekenplank en begon er hardop uit voor te dragen. Ze las en las en las. Het is een boek waarin stukjes verzameld zijn uit dit blog. Ik gaf het Jeetje voor haar achttiende verjaardag. Deetje stond op mijn grijze hoekbank en droeg de stukjes voor over ons leven. Meer dan een decennium geleden. De kinderwereld van Jeetje en Deetje werd weer heel even voor ons geopend. Heel beeldend. Gedetailleerd. In korte fragmentjes. Door mijn ogen bezien. Er mocht dan wel veel gebeurd zijn in de tussentijd. Heel veel was ook precies hetzelfde gebleven.
'Mama, waarom ben jij dit niet blijven doen!' zeiden Jeetje en Deetje. En: 'Ik ga het later ook allemaal opschrijven!'
'Jullie kunnen daar beter nu al mee beginnen,' zei ik. Maar ik wist dat zij daar geen tijd voor zouden hebben. Na het eten ging Deetje boven op haar telefoon Hersenschimmen lezen. En Jeetje fietste naar haar studentenflat, tien minuten verderop. Moeder deed de afwas.
Ik weet nog dat ik me vroeger heel vaak best schuldig voelde als ik deze stukjes schreef, ik vond dat ik eigenlijk aan iets anders moest werken, het een of andere boekproject waar ik mee bezig was, inplaats van voor de lol deze stukjes te schrijven. Puur voor mijn plezier. Om mijn waarneming scherp te houden. Elke dag weer. Soms besteedde ik er ook veel meer tijd aan dan aan Het Echte Werk.
