Het regent. Elke dag spiek ik wel een keer op Zoek mijn vrienden. Locatie Jeetje. Locatie Deetje. De stipjes pulseren op de kaart. Jeetje zit achter de balie in het ziekenhuis. Deetje is op school. Moeder weet weer waar het kroost is. Andere mensen volgt ze niet.
Ik realiseer me dat ik mijn eigen blogstijl nadoe nu. Alsof ik - door plotseling op deze goede oude blogspotpagina terecht te zijn gekomen - ook meteen een andere tijdzone betreed. Een universum waarvan ik niet meer wist dat het nog bestond. Maar ik hoefde alleen maar in te loggen.
Het moederschap is in elk geval iets dat hetzelfde is gebleven in mijn leven. Een ijkpunt. Een interessant thema ook. Laat ik nu net vandaag naar een avond gaan over moeders en dochters in de Balie: Elke schrijfster is een dochter. In het afgelopen decennium heb ik ontzaglijk vaak dezelfde vragen gekregen: En wat vinden je dochters ervan dat je over ze schrijft? En hebben je dochters je boeken wel gelezen? En heb je bij het schrijven ook maar één keer aan je dochters gedacht? Het is toch ook hún leven? In hoeverre parasiteer je met je schrijven op hun leven?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten