Er tussenin

Op het trottoir liep een gebogen oude dame met een zwarte overjas en een pantalon van zwart satijn, te roken. Als ze aan haar sigaret trok, raakten haar wangen elkaar aan de binnenkant. Haar benen zo dun als bezemstelen. Dat zag ik omdat ze tegen de wind in liep. Het loopt nooit lang goed met zulke benen. En het woei dus een beetje.
Ik besloot midden op de weg te gaan lopen.
Want op de andere stoep liep een oude Franse vrouw in zichzelf te praten. Ze gebaarde er veel bij. Ze zat midden in een verhandeling. Ze droeg een wollen muts en daarover een capuchon van nep-bont. Naast haar liep haar herdershond tot wie ze soms ook het woord richtte.
Ik keek naar de twee vrouwen links en rechts van mij.
Ik zette de pas erin.
Ik was nog niet zover.

Rock & Roll af

Ik mocht terugkomen van de fotograaf omdat ik niet tevreden was met mijn zelf.
't Lijkt soms net therapie wat ik doe,' riep hij uit.
'Het past toch niet bij me,' fluisterde ik. 'Rock & Roll.'
Hij zou er wel een ander zelf van maken, verzekerde hij me toen. Eentje waar ik meer tevreden mee was. Want het stond op de achterkant van m'n boek. Normaal deed ie dat nooit.

Het was heel erg aardig van hem. Want hij was al rijkelijk lang met mij bezig geweest. Omdat ik mijn lachen niet goed in kan houden. En omdat ik verstijf zodra iemand naar me kijkt. Laat staan iemand met een koeie-lens.

Leegte

Zodra je een leegte aan ziet komen, ga je 'm alvast opvullen. Zodra je een leeg vakje voor je neus hebt, zet je er woorden in. Heb je ooit een leeg hoofd? Nee, want dan stouw je het snel vol.
Maar dat is niet alles wat er is.

ZonneSchijn

Een lentedag waarin we ciabatta met wilde zalm met kappertjes en rucola lunchten, op een bankje aan de Amstel.
Op alle bankjes zaten mensen te eten. Het was lunchtijd en we trokken en masse naar buiten. Het water schitterde en het golfde lichtjes. Iedereen keek ernaar en dacht zijn eigen zonnige gedachten. Daarachter dobberde een bootje. Zo'n sympathiek bootje dat we allemaal wel wilden hebben. We beseften dat aan het begin van deze rivier de woonboot van onze vrienden lag, waar vandaag een jongetje was geboren. Pril geluk.
Tot de broodjes op waren.
'Het kan nog best gaan sneeuwen hoor,' zei hij toen we huiswaarts keerden. 'Morgen kan het ijzig koud zijn.'
We zagen al een boom in bloei staan.
'Die kan nog best kapot vriezen,' wist hij.
Toen gingen we weer aan het werk.

Verkleerd

En? Wat heb je gedaan op de crèche?

Ik heb me verkleerd! riep ze.

Ah! riep ik. Wat een toeval!

Ik heb me ook verkleerd vandaag. Voor de foto. Een paar keer verkleerd. Om uiteindelijk het eerste truitje gewoon weer aan te trekken. Met de fotograaf gesproken over ware aard. Of bange kwezels weergeven meer de ware aard is. En waarom Rock & Roll dat dan eventueel niet zou zijn? Waarom iedereen toch denkt dat als je rillende rietjes neerzet, met opgetrokken schoudertjes en ogen die de lens niet inkijken - dat dát dan de ware aard zou zijn, wáárder dan de ware aard schenen sommigen zelfs te vinden.
Voorzichtig liet ik mijn schouders zakken.
Rock & Roll kon uiteindelijk even waar zijn vond ik.

Naar de kapper

Zodra iedereen de deur uit is, ga ik naar de kapper. Het rijk alleen! Voor twee dagen! Dat wordt keten. Met de muizen. Dan moet je haar goed zitten.
Dus ik stap het kleine eenmanszaakje in en de kapper begroet me als een oude bekende. Zijn langharige hond blijft liggen. Ik kom hier ook al jaren. In tien minuten is het klaar en sta je met natte haren weer buiten. In die tijd vertelt hij óf over de luxe reis die zijn vrouw en hij binnenkort gaan maken - al kan luxe hém niks schelen - zijn kleindochter van twee, of over de lol die hij heeft met zijn vrienden van de markt. De kapper is een oude Amsterdamse bling bling hippie.
'Als ik iemand niet mot, knip ik 'm nie.'
Ik dacht dat ik de kapper helemaal door had. Maar het loopt anders.
Zo anders dat ik die nacht niet kan slapen door het verhaal van de kapper. Hoe verraderlijk is het toch te denken dat je mensen helemaal snapt. In een flits zie ik 's nachts de ogen van het muisje weer naar me kijken. En dat de kapper even preciés zo naar mij gekeken had. Vanuit een heel andere wereld.
Ik meende dat ik naar de kápper zeker niet meer om hoefde te kijken, omdat ik wel wist hoe het zat met hem. Ik hou ervan om exact te weten wie ik voor me heb.
Dit bezoekje veranderde mijn voorgaande bezoekjes. Al zijn stoere verhalen kwamen in een ander licht te staan. Zelfs de enorme hond die daar lag te stinken, kreeg een nieuwe functie.
Voor het eerst zag ik pas dat de eenmanszaak van mijn kapper ook echt een éénmanszaak was.
Toen ik met natte haren weer buiten stond, veegde hij mijn haren nog bijeen.

BloemReeks

Vreemde ervaring. Het mogelijke omslag van je boek zien. Het jasje dat je verhaaltjes warm zal houden als ze straks naar buiten gaan. ( Al valt het in mei wel mee met de koude) Het houdt ze bij elkaar onderweg. Zo kan ik nog lang door zweveren.
Het is een voorkant. Zoals er meer zullen volgen. Een dynamischer gedachte.

Vroeger deed ik het allemaal zelf: omslag, tekst en promotie. Als zeven-jarige bekeek ik mijn eerste boekje en dacht: Is dit het? Nee dit was het niet. Het omvatte namelijk niet ALLES. En zo bekeken was het ook maar een lullig boekje in een lullige wereld
'Het is niet áf, het is slechts Een Begin', moet ik toen opgelucht gedacht hebben. Ik tekende een bloemetje midden onder en gaf het een nummer. Nummer 1 van de ElkeGeurtsBloemReeks. Alles wat ik verder zou maken, hoorde bij die reeks.
(Voor de lezer was het ook handig, die kon het in één oogopslag herkennen)
En toen was ik zeer tevreden over boekje 1.