Karin, doe open nou.

Er hangt iets in de lucht. Vlak boven mij. Iets; de ingrediënten van een nieuw verhaal. Nog niet erg vormvast. Iets hangt daar maar. En al sta ik op het puntje van mijn tenen. Ik kan er steeds niet bij.

Buiten staat een jongeman al een uur om ene KARIN te roepen. KAARIN. HEE KAARIN, DOE OPEN NOU.
Hij staat midden op straat, claxonneert met zijn auto. Dan trommelt hij met blote vuisten op haar voordeur en begint met stokken tegen Karins raam te gooien. Hij heeft een perfect just-out-of-bed kapsel. KAAHAHAARIN, DOE OPEN NOUHOUHOU.
En overal gaan de gordijnen opzij, behalve die van Karin.

Wie houdt er wel van me.

's Ochtends eet ik twee boterhammen. Ik hou van hele dikke lagen boter, die ik er zelf opsmeer. Ik kan ook zelf mijn kleren aantrekken behalve de trui. Je hoeft me absoluut niet in m'n jas te helpen.
Vanmorgen brachten we eerst nog ontbijt naar de eendjes in de Amstel. Broodsoep. (Dat is geen dagelijkse kost hoor) Daarna zwaaiden we de eendjes nog heel lang uit. Alsof we ze nooit meer zouden zien. Dag eendjes! Op de crèche las mijn moeder een boek voor. (Dat is wel een vereiste) Mijn vrienden en ik zaten allemaal op de bank te luisteren. Rondom haar. Ik het dichtst tegen haar aan natuurlijk- het was tenslotte de mijne. En ze las adembenemend goed voor.
Maar toen het uit was, klapte ze het boek dicht.
Ik ga maar eens, zei ze. En stond op.
Ik besloot ook maar eens te gaan.
Dag vrienden!
Nee, zei mama. Nee, nee.
Ik klemde me aan haar vast. Als een aap. En moest ontzettend huilen.
Toen zei de beetje nieuwe crèchejuf dat het zo ontzettend goed was dat ik assertiever werd. Ze zei dat ik nu duidelijk de controle niet wilde verliezen maar dat mama mij toch écht aan haar moest geven en dat we (die nieuwe en ik) mama dan sámen uit zouden zwaaien bij het raam en...
Mama gaf me - plop - af.
Ze ging.
Dag mama.

PS: Je hebt echt nauwelijks werk aan mij. In mei word ik al drie. Ik beloof ook dat ik nooit meer assertief zal zijn.

Oude mannen leven op

De trein hadden we - op een secondje - gemist. Het perron was verlaten. De roltrappen leeg. We waren in een ander land. We rilden. We hadden slaap.
'Zie!' riep mijn vriendin verongelijkt. 'Sta ik hier op die grote gele logge auto te wachten. Dat ding komt niet wanneer ik wil. En er zitten ook nog mensen in die ík niet heb uitgenodigd. Dat háát ik.'
'Ik ook,' zei ik rustig. 'Maar pas op dat je niet op de rails valt.'
Traag rolden we weer omhoog. Naar buiten.
In de Ierse pub tegenover het station zouden we het komende ureke stukslaan. Met bocht. Zodat we de auto toch zeker niet voor niets thuis hadden laten staan. Oude mannen met baarden slurpten uit hun pullen. Vanuit alle hoeken staarden ze ons aan. Twee knisperend verse hapjes. In regenachtig Antwerpen. Die waren hier niet zomaar aan de bar neergezet.
We luisterden naar the Final Countdown.

Teruggeworpen

Ik heb 'm al een jaar of twee/ drie niet gezien of gesproken maar dan ineens zit hij er. Alsof hij er altijd al zat. Te klessebessen. Oude tijden herleven. En het staat blauw van de rook. Het is druk bijkletsen. Met het verleden aan de keukentafel. En echte chocolaatjes. We zijn allebei wel íets veranderd. Hij minder haar, ik meer.
Maar er was bij mij ook ergens angst voor regressie. Hoe noem je het? Dat je huidige heden ineens verdwijnt.
En daar zit je weer. Als toen.

Voor het donker

Was ik effe blij dat ik naar yoga mocht. Het was de hoogste tijd voor een shot zen.
Ik kan wel proberen hier mooie woorden aan te geven. Of het in metaforen te verpakken. Whatever. Maar ik heb donkere kanten. (Lees: Inktzwart) En die zijn echt niet alleen uit op bescheiden zelfvernietiging.
Ze kunnen zich op totale destructie van een ander richten. Iemand die mij óóit iets aangedaan heeft. Het hoeft maar even opgerakeld te worden...
Nou, en toen lag ik gelukkig op het yogamatje en daar openden we ons hart.
'Van deze oefening kun je ook heel emotioneel worden,' vertelde de juffrouw na de les. 'Je bent helemaal opengebroken.'
'En vanaf wanneer kan het ongeveer gaan beginnen?' vroeg ik. 'Dat emotionele?'
'Vanaf nu,' zei de juf.
Haastig pakte ik mijn spullen bijeen en vertrok. Om voor het donker thuis te zijn.

Waar gebeurd verhaal

Begin jaren tachtig woonde M. in Duitsland. Gisteren vertelde hij over zijn eerste tandartsbezoek daar. M. kwam terecht in een behandelkamer vol met schedels. De tandarts spaarde ze. Van elk ras één. In de kaken brandden lampjes.
'Die gebitten grijnsden je toe terwijl je in de stoel lag,' vertelde M.
'En ze hebben geen gaatjes,' de tandarts wees naar zijn verzameling. 'Allemaal gaaf.'
Over het gebit van M. zei hij: 'Alles trekken.'
De tandarts bleek een expert. Hij vertelde over de gouden kronen die hij anderhalf jaar lang dag in dag uit, getrokken had. Ook had hij er veel geleerd van kaken. Hoe je die het makkelijkste kon breken.
'Dat waren gouden tijden voor een tandarts,' zei de tandarts.
M. was nog vier keer teruggekomen. Om het hele verhaal eruit te krijgen.
'Zulke mensen zijn er nog trots op ook,' zei M. 'Die man moet daar toen volledig doorgedraaid zijn.'

PS: Het gebit van M. zit er nog in.
'Dat kon in die tijd,' zei M, 'toen kon je met allerlei smoezen naar de tandarts.'

Notitie bij vandaag

K. bellen.
Zal ik om half 3 bij haar langs?

Stukje kiezen om voor te lezen.
Ga ik naar Voorleesclub?

Boodschappen doen.
Wat eten we?

Uit welke van de vier lopende projecten moet ik kiezen?
Hoe voorkom ik dat er elke dag een nieuw project bij komt?
Waarom altijd het lege blad verkiezen boven dat wat er al is?
Waarom vind ik alles saai, waar ik eenmaal aan begonnen ben?
Wanneer weet je dat het goed is?

En ECHT WAAR op het moment dat ik dit schrijf, verschijnt de Muze.
Zijn kleine kopje piept om het hoekje. Vervolgens rent-ie als een dolle door mijn werkkamer - alsof het een snelweg is die hij over moet steken - en verdwijnt.
Nu is hij vast de keuken aan het ruïneren met de hele Muzeclub.