Ik mis hen

Onder de blauwe t.l vliegenlamp in hun witte partytent zitten de Franse man en vrouw Linsen met hun hond en hun kilozak chips. Avond aan avond. Op extra stevige stoelen. Een kaartje te leggen. De hond krijgt ook een bak chips. Elke middag gaan ze met z'n drieën het hoekje om, een spelletje jeux de boules spelen. Als slakken trekken ze aan mij voorbij. Met een nieuwe zak chips tussen hen in.
Op een ochtend, het is nog heel vroeg, zitten ze al in hun bestelauto. Door de achterruit kijkt de hond mij aan. Met z'n bruine spitse oortjes, die zachte blik in zijn ogen en zijn beslagen tong ver, heel ver, uit zijn mond.
Daar rijden ze. Naar de Super-U. Voor het té warm is.

Laatste dag

Wat leek de vakantie nu al ver achter haar te liggen! Wat had toch zo'n afstand teweeggebracht tussen de ochtend van eergisteren en de avond van vandaag?

De wereld van burgemeesters.

JEETJE (3): Hebben wij een burgemeester?

MOEDER: Ja.

JEETJE: Hoe heet-ie?

MOEDER: Job.

JEETJE: Heeft onze burgemeester nog meer namen?

MOEDER: Job Cohen.

JEETJE: O. En heeft Teetje een burgemeester?

MOEDER: Ook Job Cohen.

JEETJE: (zeer verheugd) Hebben we dezèlfde?

MOEDER: Ja. Teetje (overbuurjongen red.) woont ook in Amsterdam. En Job Cohen is de burgemeester van Amsterdam.

JEETJE: Maar wat dóét de burgemeester?

MOEDER: (snel) Hij zorgt voor ons, dat alles een beetje goed loopt en zo.

JEETJE: (kijkt moeder bevreemd aan)
Wat gééft de burgemeester ons dan?

MOEDER
Niet echt iets.
(moeder kan toch moeilijk liefde zeggen)

JEETJE
Maar waarom hébben wij dan een burgemeester?

MOEDER
Eh, nou, kijk: als de lantaarnpalen in onze stad bijvoorbeeld uitvallen - ze doen het niet meer - dan ziet de burgemeester dat en dan gaat HIJ bellen met de mensen die over het licht gaan en dan..
(moeder raakt verstrikt in haar eigen belabberde betoog)

Tijd bestaat niet

Ik zit op mijn hurken naast oma's feeststoel.
'Ik ben nu dus oud,' zegt ze, 'ze vinden 70 al oud en ik ben 23 jaar ouder. Wat moeten ze dan wel niet van mij zeggen?'
Hierop heb ik niet meteen een antwoord.
'De tijd gaat zo snel,' zegt ze, 'ineens zit je hier, ben je 93 en je kinderen zijn grijs.'
'Dat begrijp ik.'
'Begrijp je dat?' vraagt oma.
'Ja, ik zit hier naast jou en blijk plotseling 35,' zeg ik, 'terwijl ik gisteren nog 10 was.'
'35,' zegt oma, 'dan heb je nog een héél leven voor je.' Oma kijkt me aan.
Als ik naast oma zit, zit daar geen vrouw die zojuist terugkomt van een vakantie in de Provence met haar gezin. Geen moeder wiens stoffige Peugeot om de hoek geparkeerd staat. Propvol vakantiespullen, verantwoorde verrassinkjes in het dashboardkastje om het kind stil te houden. Koffiedrap langs de snelweg, het kind laten plassen tussen de benzinedampen, druipende perziken. Altijd natte doekjes in de handtas voor het allerergste vuil. De man zit achter het stuur en vraagt zich af of de TomTom ons wel de goede richting uitwijst, het kind roept om nóg een verhaaltje en in het spiegeltje ziet moeder de pukkels per stuk opkomen. Door die muffe lucht. Nee, als ik naast oma zit, ben ik 10 en wacht geduldig op een verrassinkje. Als ik naast oma zit, verlang ik standaard naar een ijsje. Een choco.
'Ik kan me heel goed voorstellen dat ik er dadelijk achterkom dat ik al 93 ben.' Ik kijk oma aan.
'Ik vóél me helemaal geen 93,' zegt oma. Ze zucht. 'Maar ik bén het dus wel.'

Tot dan!

Slagregens in het zuiden van Frankrijk! Daar gaan we heen. We vertrekken morgenochtend. Om er dit weekend zeker te zijn, als de wolken zullen breken.
We zijn heel enthousiast!

Rond 4, 5, 6 augustus ben ik weer terug.
Tot dan!

Tot dan!

Tot dan!
(best moeilijk, afscheid nemen van je computer en zo)

De eerste etappe

Voor de dijkhuizen die we vandaag zagen, moest je absoluut zeebenen hebben. En een heel groot evenwichtsgevoel. Je moest ook diep, heel diep kunnen buigen. Er waren lage deurtjes bij. De kelder liep door tot in de dijk. Oostenrijkse toestanden.
We waren weer erg enthousiast.

Morgen begint de eerste etappe van de vakantie. Jeetje ophalen die al sinds maandag uit logeren is. Hoe zou het toch met haar zijn? Met die mollige armpjes van haar. Die ik morgen eindelijk weer voel. En dan gezellig samen converseren over de dood of zo. Of over wat we aantrekken.

De druk

Nog even een huis kopen. Vlak voor de vakantie kopen wij altijd een huis. Om de druk op te voeren. Buiten: de welbekende juli-slagregens.

We waden met een grote blauw-witte strandparasol boven ons hoofd, over de Nieuwendammerdijk. Op onze canvasschoenen.
'Het water loopt hier dus niet goed weg,' merk ik haarscherp op.
'Precies,' zegt hij.
'Surrealistische wereld.'
'Zeker als je niet gegeten hebt,' zegt hij.

'Als je er even doorheen kijkt, is het heel mooi,' zegt de verkopend makelaar die op John Travolta lijkt. 'De vloer is mooi, als je ervan houdt.'
We staren naar onze natte canvasvoeten.
'Je moet er even doorheen kunnen kijken, dan biedt dit huis mogelijkheden.'
'Je moet net even weten hoé je er doorheen kijkt,' zeg ik, 'dat is alles.'

Het tweede huis dat John ons laat zien, heeft een eeuwenoude boom in de voortuin. Die geen spikkeltje licht doorlaat.
'Dit is een héél bijzondere boom,' zegt John, 'je kunt er alleen niet doorheen kijken.'
In de achtertuin is, vanwege de juli-wolkbreuk van daarnet, een zwembad ontstaan. Het water sijpelt de keuken binnen. John schraapt zijn keel...

Morgen pakken we nog twee huizen mee. We zijn heel enthousiast.