Nu wel.

Ik kwam in de winkel voor een heel ander boek, het lijkt haast een smoes, maar het was echt waar, en ik wil het niet, echt niet, ik vind het kinderachtig, maar kan het niet nalaten onopvallend langs de G te snelwandelen, m'n ogen even over de tafels met boeken te laten glijden, de rechtopstaande covers in de schappen te checken, op dat ene boek. Dat van mij. En in de winkel waar ze eerst nooit was, was ze nu wel. Fier rechtop stond ze. Gisteren precies hetzelfde verhaal, andere boekhandel.
Ik ga ook altijd naar boekhandels waarvan ik weet dat ze m'n boek niet hebben. Lichte vorm van zelfkastijding. Of om op te merken dat vooruitgang bestaat.

Home sweet home

Ik stop haar in. Ze kijkt me aan in haar blauw met roze Home Sweet Home pyjama. Het is toch wat; dat ik iemand een Home-Sweet-Home bied. Iemands Home-Sweet-Home een beetje bèn, zelfs.
'Wat zal ik dadelijk tegen jou zeggen door de babyfoon?' vraag ik.
Ze repeteert: 'Hier is mama, je bent niet alleen, je bent lief, je kunt goed skelteren en goed fietsen, je kunt goed kastanjes zoeken in het bos.' Een seconde daarna voegt ze er aan toe: 'En je kunt goed je tandenpoetsen met een elektrische tandenborstel.'
Even later hol ik het trappenhuis door, - van de derde etage, ik scheer langs de dichte voordeur van de tussenbuurvrouw - op weg naar de babyfoon. Beneden schreeuw ik keihard -we moeten keihard schreeuwen want het ding is een paar keer gevallen en werkt niet meer optimaal: HIER IS MAMA. JE BENT NIET ALLEEN. JE BENT LIEF. JE KUNT GOED SKELTEREN. JE KUNT GOED KASTANJES ZOEKEN IN HET BOS. EN JE KUNT GOED JE TANDENPOETSEN MET EEN ELEKTRISCHE TANDENBORSTEL.

Dan hoor ik van boven:
EN GOED FIETSEN!

EN GOED FIETSEN! bulder ik braaf, zet het ding weg en zet de computer aan, pak een boek, de krant, de telefoon, denk aan dat er geschiedenis geschreven wordt, elders.

Job, Jan-Peter, Barack, Peet.

Na eerdere gesprekken over Job Cohen, de burgemeester van de stad waar we wonen - heb ik Jeetje vanmorgen verteld van Jan-Peter Balkenende, de minister president van het land weer we vandaan komen. En toen van Barack Obama, de nieuwe president van Amerika. Amerika waar Mundo - haar crèchegenootje - nu al een half jaar is.
En mijn opa heet Peet, zei ze, niet Peter.

Longlist debutantenprijs.

Het besluit van Dola Korstjens is geselecteerd voor de longlist van de Academica Debutantenprijs. Van de vijfentachtig ingezonden debuten, behoort m'n boek tot de vijftien genomineerden. En nu op naar de shortlist! Op naar de laatste zes.
En dan op naar de laatste één.

De waarheid stinkt

Deze ochtend vleit ze zich dicht tegen me aan op de bank.
'Mmm,' zegt ze verlekkerd.
'Ja, mmm,' zeg ik.
'Nu stink je niet, mama.'
'Wat?'
'Beneden stink je niet, boven in bed stink je.'
'Maar waar stink ik dan?'
'Als je ademhaalt.'
'Papa zeker ook?'
'Nee, papa niet. Jij stinkt.'

Ze had het weer gezegd.
Gisteren had ik al met grote open mond voor mans neus gestaan, om te vragen of hij soms ook bederf rook. Verrotting. Schimmels. Poep.
'De waarheid niets dan de waarheid,' walmde ik in zijn gezicht.
Hij zei dat hij echt niets rook.
Maar nu had ze het weer gezegd.

* Onthouden: vanavond een rol extra sterke pepermunt mee naar bed nemen. Voor morgenochtend. Zodat de kleine weer gezellig bij me komt liggen.

Horror

Het werd als vanzelf een horrorweekend. Waarin alle lampen van ons huis kapot sprongen. Ook de spaarlampen.

Op Allerheiligen keken we 's avonds - op mijn aandringen - The Exorcism of Emily Rose, een film die zich ook op Allerheiligen bleek af te spelen.
Een rechtszaak waar de priester wordt beschuldigd voor moord op een meisje dat lijdt aan epilepsie. De priester, en het meisje zelf, dacht dat ze bezeten werd door de duivel. Maar voordat de duivel uitgedreven kon worden, moest ze stoppen met haar medicijnen. Dat doet ze. Uiteindelijk sterft Emily Rose.
De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het meisje in kwestie heette Anneliese Michel en stierf in 1976. En in 1979 heeft de katholieke kerk - bij hoge uitzondering - officieel verklaard dat het meisje bezeten werd door de duivel.
De priester werd toentertijd schuldig verklaard, maar kreeg geen straf. M.a.w.: de wetenschap won. Maar half.

Op Allerzielen 's ochtends googlede ik "exorcisme". Ik keek diverse You Tube filmpjes van duiveluitdrijvingen. De dag daarvoor had ik al filmpjes van authentieke vodourituelen bekeken. Allemaal geesten die bezit nemen van een lichaam.

Op Allerzielen lunchten we 's middags bij Parnassia aan zee, zoals heel de wereld. Het dochtertje speelde idyllisch in het zand, tussen vele andere dochtertjes, met haar roze schepje. Toen plotseling de vrouw met de witte haarband - die bij de opening van de Vodoutentoonstelling achter ons aanzat - opdook. Met haar spiegelreflexogen. Heel even legde ze haar hand op het hoofdje van ons dochtertje. En verdween weer.

Dit weekend is ook gebleken dat ik een bril moet. De opticien zei tijdens de meting al: 'Rijdt u auto, mevrouw?'
'Zelfs op de fiets, mevrouw, raad ik u dringend aan een bril op te zetten.'

Maar we herkenden haar allebei, de Vodouvrouw.
's Ochtends hadden er ook al drie groene papegaaien op de waslijn van het balkon naar ons zitten kijken.

Vriendschap

Tijdens een etentje kwamen we op vriendschap. Niet onze vriendschap. Maar vriendschap tussen vrouwen in het algemeen. We spraken over de vriendin van vriendin J. die uit zichzelf nooit iets liet horen.
Het onderwerp zat vriendin J. duidelijk hoog, en mij ook. Bij vlagen. Toevallig zat ik net in zo'n vlaag, dus het praatte lekker.
Ik zag haar de laatste tijd namelijk weer door de stad spoken. Of ik zag haar gestalte - zeker weten - zitten in het café waar we vroeger afspraken. Ze roerde in haar koffie verkeerd. Maar altijd als ze dan opkeek, bleek het niet de vrouw die mij vier jaar geleden per email gedumpt had.
Anderhalf jaar na deze mail zagen we elkaar voor het eerst. In een vreemde kroeg. Waar ze in vogelvlucht vertelde hoe haar leven zonder mij verlopen was - heel gelukkig was ze - en waar ze me uiteindelijk de ware toedracht onthulde van het abrupte beëindigen van onze vriendschap.
'Ik was jaloers,' zei ze, 'ik werd verteerd door jaloezie. Omdat het zo goed ging met jou. Voor mij niet om aan te zien. Zo goed.'
Ze vroeg voorzichtig of ik daar begrip voor wilde proberen te hebben.