We zijn samen vandaag.

We gaan naar de markt. Varkenskadavers worden uit de vrachtwagen gedragen. Moeder neemt zich voor: geen vlees. We lunchen bij Krul. Tosti ham-kaas. Moeder leest er de bladen, Jeetje vraagt zich af hoe het met de vis gesteld is.
'Hij is helemaal alleen, mama. In zo'n klein kommetje!'
'Dat is zielig, hè,' zegt moeder zonder op te kijken.
Jeetje besluit de eenzame vis gezelschap te gaan houden.
'Misschien vindt die vis het juist wel fijn om alleen te zijn,' mompelt moeder vanaf haar plek.
We wandelen door het park, totdat Jeetje ontsnapt. Moeder laat Jeetje lekker lopen. Moeder zet de achtervolging dan toch maar in. We gaan dwars door modderpoelen.

Thuis poetsen we onze schoenen. Jeetje staat erop haar laarsjes zèlf in te spuiten. Moeder vindt dat absoluut niet goed.
'Mama, ik vind jou vervelend,' zegt Jeetje dan.
'Dat vind ik niet leuk,' zegt moeder naar waarheid.
'Nou mama, ik vind jou wel lief hoor. Maar je dóét vervelend.'
'O, zo'
'Ja', zegt ze, 'zo. En mag ik nu mijn laarzen inspuiten?'
'Nee.'

Club propaganda

Hier staat alles wat je altijd van mij had willen weten. Natuurlijk.

Warmte

'Ik zal jou effe komen verwarmen, mevrouw,' zei de verwarmingsmonteur. Hij had mij anderhalf uur in de kou laten wachten.
'Het lukt jou zo wel?' vroeg ik. Ik zag alléén maar pupil in de ogen van de jongen. Zat hij nou ook al aan de coke?
'Ik ben boven aan het werk,' zei ik rustig. Dat vond hij waarschijnlijk goed. Hij zei er niets op. Hij begon de oude ketel te slopen. Een tijdje later hoorde ik een hoop lawaai en gelach. Ik daalde de trap af. Er was een vriend van hem gekomen.
'Wij zijn effe weg, mevrouw!' zei de verwarmingsmonteur, 'spul halen.'
'Letten jullie wel goed op met oversteken?'
Op een gegeven moment kwam hij toch terug om de nieuwe ketel te installeren. Hij werkte een uurtje. Toen hij wegging riep hij onderaan de trap: 'Mevrouw! Ik heb wat gemold.' Voor ik beneden was, sloeg de voordeur al in het slot. Hij was tijdens het werken door het aanrecht gezakt. En had een paar tegeltjes uit de keukenmuur geslagen.
Maar even later kwamen man en kind thuis, en werd het huis eindelijk weer warm.

BOE

Na de pauze stapte er een jongeman het podium van Perdu op. Hij had een andere energie dan de voorstelling. Misschien was hij een frisse wind. Hij had een eigentijds sjaaltje om zijn nek. Zijn zwarte shirt zat strak om zijn welgevormde torso. Zijn ogen twinkelden. Een artistiekeling. Duidelijk klaar om de wereld te bestormen. Het beloofde wat. Tot hij met lezen begon.
Hij las, en las, en las, en las, en las, en las, en las, en las.
En bleek de olifant in de porseleinkast.
'Misschien was het iets te lang?' vroeg hij naderhand aan de organisator.
'We hebben - normaal gesproken - drie minuten voor het open podium,' zei deze langzaam.
'Mag ik de volgende keer weer komen?'
De organisator aarzelde.
'Dan kom ik met iets korters!'
'Het was hyper hyperrealistisch wat je las,' probeerde de organisator. 'Eh...wat schrijf je nog meer?'
'Ja, ik dacht dat het net zo ging als het open podium in Berlijn,' zei de jongeman. 'Je mag voorlezen totdat het publiek BOE roept.'

Perdu

De familie het huis uit, de koude het huis in. Alle radiatoren kapot.
Mooier kan het niet samenvallen.

Water moeten opzetten om de afwas te kunnen doen. Zoveel afwas heb ik niet. Want als ik alleen mezelf heb om voor te zorgen, is het bijna teveel moeite een bordje uit de kast te pakken en er een boterham op te leggen. Heerlijk zorgeloos.

We hoeven niet alleen te zijn. Tot diep in de nacht gesprekken gevoerd over de verschillende soorten wormen die op een dag je lichaam als gastheer kunnen gaan beschouwen.
De Spoelworm (als een extreem lange regenworm, wit - want tijdens zijn leven weinig zon gezien - altijd dood als hij zijn gastheer weer verlaat, onduidelijk of de spoelworm in je darm op een dag gewoon aan ouderdom overlijdt of omdat je iets gegeten hebt waar hij allergisch voor was)
De Lintworm (mogelijk zeven meter lang, kan in stukjes zijn gastheer verlaten, leeft vaak nog)
Een menigte kleine krioel wormpjes. (ze kruipen de anus in en uit om eitjes te leggen, vermenigvuldigen zich razendsnel, tot je er van binnen helemaal wit van ziet)
Het was gezellig.

Vanmiddag Vorlesebühne in Perdu.
'Perdu,' zei mijn moeder nadenkend aan de telefoon - ik belde om te vragen hoe het met mijn kleine Jeetje was - 'Perdu, betekent dat niet verloren? Ga jij maar mooi voorlezen in Perdu.'

Een speciale middag van 6 specialisten van kort vreemd proza met als rode draad deze keer 'Schaamte-schuld-spijt'. Wat valt er te bekennen? Waarom hebben altijd ooms de schuld? Wat is schuld en wat is overmacht? Wat moet je doen als je meer spijt dan haren hebt? Mag je je schuldig voelen als je een meisje van drie een vuurtje weigert?

De lieftallige zangeres van bijzondere prozaische liederen Bertine Klappe is deze keer vervangen door het spitsvondige muzikale duo Bas Maree en Johan Hogenboom.
De schrijvers en performers zijn: Bernhard Christiansen, Sylvia Hubers, Maaike Haneveld, Marein Baas, Michiel Lieuwma, Caroline Kramer.
Drie mensen uit het publiek krijgen de gelegenheid om 3 minuten eigen prozateksten te laten horen, in Amsterdam zal in elk geval Elke Geurts zo'n speciale toevoeging aan het programma zijn.

Zondag 16 november, 14.00 uur (zaal open: 13.30 uur)
literair theater 'Perdu'
Kloveniersburgwal 86
Amsterdam

Werkethos verstoord

Een maand of twee geleden. Het was ochtend. Jeetje was naar de crèche, wij braaf aan het werk. Toen ging de telefoon.
Man - die in de belendende kamer achter zijn computer zat - nam op. Ze bellen altijd voor hem. Zeker op dat tijdstip. Iets voor werk.
Ik verzonk weer in de woorden op mijn scherm. Tot ik aan de andere kant van de deur, zijn stem iets hoorde uitschieten: 'Elke, ja die is er. Een momentje.'
In mijn hoofd ging ik de mensen na die mij nu mogelijk zouden kunnen bellen. Het moest iemand zijn die me niet eerder gebeld had. Man leek niet vertrouwd met de beller. Maar wel een beetje verrast, of iets.
De glazen deur die ons scheidt, ging open. Man kwam op zijn bureaustoel naar me toe rollen.
'Hier! Elke Geurts voor jou,' zei hij zakelijk en rolde terug naar zijn werk.
'Hallo, met Elke?'
'Ja, met Elke Geurts,' zei een diepe, warme mannenstem.
'O. Wat leuk dat jij me eens belt,' zei ik.
'Ja. Ik heb je boek gelezen, en ik wilde je iets vragen...'
'O? Ja?'
Enfin. Daar ging mijn werkethos. Mijn concentratie. En mijn wat al niet meer. Al ben ik helemaal niet gevoelig voor bekende namen. Het was toch Elke Geurts. Al heb ik über-normaal gedaan. Dat is mijn specialiteit. Het bleef die dag een beetje door mijn hoofd spelen. Het optreden met o.a. Elke Geurts op 30 november a.s.
Het begint nu ook weer een beetje te komen.

Vrijgezellig

Ze zijn allebei vertrokken, om pas op maandag terug te komen. En ik zit midden in de troep, op het punt van genieten, zoals vroeger - niets opruimen, eten laten komen, kranten & boeken laten slingeren, geen vaste tijden aanhouden, nergens voor. Losgaan. Mijn eigen leven, dan eindelijk weer. En schrijven natuurlijk. Veel schrijven. Niemand aan je hoofd.
Maar wat regent het buiten.
En komt Sinterklaas zondag aan zonder mij?
En je moet éérst het huis opruimen, voor je alles rond kunt laten slingeren, waar het rondslingeren moet. Als je vrij bent.
Waar wilde ik nu ook weer precies van genieten?
Het is altijd even inkomen, maar dan.