Crazy 8

Nog een eindejaarslijstje tegengekomen met Het besluit van Dola Korstjens er op!

Eerlijkheid

Als ik je nou eens zeg; dat waar je bang voor bent: TERECHT, terecht en nog eens terecht.
Je hebt er alle reden toe. Je had wel banger mogen zijn, zelfs.
Het is niet voor niets.
Inderdaad, je zult precies zo worden als je ouders. En je zo gedragen als zij zich gedroegen. In hun tijd. En de anderen om je heen. En het gat waarin je opgroeide.
Je gaat ten onder. In jouw tijd.
Inderdaad.
Inderdaad.
Het is logisch dat je huilt. Je had nog wel harder mogen huilen zelfs.
Want je kunt ook weinig goeds doen. Niets. Om eerlijk te zijn. Echt niets.
Maar dat zegt niemand. Ooit.
Daarom zeg ik het je. Nu.

Het spijsverteringsverhaal voor drie-jarigen.

De verkorte versie.

'Wat gebeurt er met het broodje als het dadelijk in mijn buik zit?' vraagt Jeetje.

'Dan wordt het broodje poep, lieverd.'

'Waarom wordt dít broodje poep, mama?'

'Niet alleen dit broodje, hè,' zeg ik. 'Alles wordt poep.'

Krullen

Hij is vakkundig geplukt, mijn man. Voor maar vijf Euro.
Door een hoogbejaarde met een gehalveerde arm en verkalkte nagels. Maar met een heel innemende lach.
'Dat moet een vakman zijn,' zag man in één oogopslag, 'een echte.' Man houdt veel van authenticiteit, eenvoud en ambachtelijkheid. Niet van poespas.
'Waar kom je zulke zaakjes nou nog tegen?' zei hij verheugd. 'Dit is toch prachtig!'
In de kapperszaak was geen elektriciteit. Ook geen raam. De verf was er van de muren gebladderd. Het plafond voor de helft naar beneden gekomen. Er pasten precies twee kappersstoelen in. Van gebarsten groen leer. Het gele schuim piepte overal naar buiten. De twee spiegels die ervoor hingen, stonden bol. En waren dof. Alsof het een lachspiegel betrof. Er was geen stromend water.
'Inderdaad geen poespas,' zei ik.
Deze kleine zelfstandige moest zijn zaakje in de jaren '30 hebben ingericht, en had er sindsdien niets meer aan gedaan. Maar hij had zulke levendige - bijziende - pretoogjes. En hij concentreerde zich zo ontzettend op zijn werk. Waar zag je dat nu nog? Zelfs als de wereld om hem heen zou ontploffen, zou hij zich op de krullen van mijn man blijven concentreren.
Want dat had hij. Krullen.

Ik had een spannend 2009 gewenst...

Moeder stond in haar ondergoed in de branding. Ze zag helemaal niks zei ze. Ze had haar lenzen niet in. Ik stond daar ook al een tijdje in mijn ondergoed. Dat is niks voor mij. Desalniettemin: het was een mooie dag om me bloot te geven. We konden elkaar niet verstaan door het bulderen van de oceaan. Het stormde. We probeerden ons staande te houden, zetten ons schrap, of renden weg als gekken.
Moeder zag dus niks, maar ik zag ze wel: man - met Jeetje op zijn arm - helemaal bovenop de rots, twee vlekjes in de schemering. En ik zag vaders schim ook afdalen. Steeds een treetje lager. De uitgehakte trap af. Aan zijn motoriek kon ik zien dat hij het er niet mee eens was. Deze actie. Hij kwam ons terughalen.
Ook al zo fragiel in het landschap, constateerde ik. En dat mensen zo vreselijk teer zijn. Dat zie je op zo'n moment pas echt goed. Een zuchtje wind en het is gebeurd.
Terwijl ik zag hoe vader onze spullen van de rots pakte, werd moeder op haar billen de zee in gesleurd. Ik trok haar aan mijn arm naar me toe. Ze hoestte.
'Jij hoeft mij echt niet te redden,' riep ze.
'We gaan er nu uit!'
'Ik weet wel wat ik doe.'
'Ja,ja,' riep ik. 'Maar je ziet niks.'
In de verte zag ik vader door het natte zand sjouwen met armen vol handdoeken en ochtendjassen. Achter hem klom een golf metershoog op.
'Papaaa!' riep ik, 'rennen.'

Tot op het laatst

Het Besluit van Dola Korstjens heeft dit jaar op de valreep nog Het Buitenland bereikt.Vandaag staat er een stukje in De Morgen. Met als kop: De dood ophouden als een plasje. Meer kan ik vanaf mijn computerscherm niet lezen. Zelfs met twintig vergrootglazen niet. Het blijft dus spannend tot op het laatst. Ik hoop volgend jaar ook.

Ik wens jullie allemaal een heel spannend 2009! (Leuk spannend welteverstaan)
Ik zit in Portugal. Zodat ik nog een uur langer van 2008 genieten kan.

Sinterklaas blijft

Elke dag memoreren we sinterklaas nog een paar keer.
Vooral nu we zo verschrikkelijk dichtbij Hem zijn. In het land naast het zijne.

Als we eten vragen we ons af wat Hij op dit moment aan het eten is.
Wat Hij het liefste eet.

En hoe zag Sinterklaas er eigenlijk uit toen hij een baby was?

We zijn tenslotte overeengekomen dat hij geboren moet zijn met een rood mijtertje op en een klein wit baardje.
Maar zijn daar ook foto's van?

En wie waren Zijn vader en moeder dan?