Mijn broers

Ik plaats nooit foto's. Maar vandaag maak ik, zonder noemenswaardige reden, een uitzondering. Een grote. Want dit zijn ze dan: mijn broers. Ik kom uit een streng katholiek gezin. Dus kwamen er na mij nog negen broers. Ze schelen allemaal net een jaartje. Ja, ze lijken vreselijk op elkaar. Buitenstaanders vergissen zich vaak. Maar ze zijn heel verschillend van karakter.
Als je mijn broers in het groot wil zien, kun je op de foto klikken.

Lastmens

We schuilen in portiekjes, Jeetje en ik. Elk ons eigen portiekje maar wel naast elkaar. De van Woustraat is opgebroken. Bejaarden met opwaaiende regenkapjes trekken hun rolkoffers door de modderpoel.
'Ik heb een baby gekregen!' Jeetje steekt haar hoofd om mijn muurtje.
'O, ja? Hoe heet-ie?'
'Lastmens.'
'Hóé?'
'LASTMENS.'
'Vreemde naam.'
'Kom nou kijken!?'
'Waar moet ik naar kijken?'
'Ja, naar Lastmens natuurlijk,' zegt Jeetje.
Ik stap mijn portiek uit en stap zo hup die van haar in. Ze wijst naar het lege graniet. Daar moet de kleine Lastmens liggen. 'Och, wat een lieverdje,' zeg ik. Jeetje knikt trots. We kijken.
'We kunnen weer,' zeg ik na een tijdje, 'de regen is opgehouden.'
We laten onze huizen achter met Lastmens erin. En wandelen, zonder om te kijken, verder. Ik denk nog wat na over de naam die Jeetje haar baby gaf.
'Zou jij soms ook Lastmens willen heten?'
'Ikke niet!' zegt Jeetje.

Nu.nl

Hier een verse recensie van Het Besluit van Dola Korstjens!

Zo gezegd

Ik doe boodschappen voor het gezin. Zeewolf bij de visboer. Ik moet ook groente hebben voor bij de zeewolf. Zou ik mooi even bij de groenteboer naar binnen kunnen gaan, ik kom er toch net langs. Zo gezegd.
Het bordje 'wegens familieomstandigheden gesloten' is al een tijdje weg. Dus de spits is er intussen af. Man is er allang geweest. Man heeft mij wel verteld dat de groenteman anders is geworden sinds hij er weer is. Hij doet 'raar'. De groentevrouw schijnt zich voor hem te generen. Maar ze, zijn zonen en vrouw, zijn blij dat hij er nog is. Dat was kantje boord. De groenteman doet niets. Hij staat er omdat de zaak zijn lust en zijn leven is. Ik bedoel, ik zal van dat rare gedrag van hem geen directe last ondervinden als ik groente kom kopen. Voor bij de zeewolf.
Nee, ik zou daar gewoon even naar binnen kunnen. Voor wat groente. Daar kijkt niemand van op. Ja, de groenteman misschien. Maar die is raar.
Zo'n bezoekje is ook goed voor een blog. Ik moet juist gaan wanneer er iets ergs is gebeurd met de groenteman. Als hij iets raars zegt, heb ik juist geluk. Dan kan ik dat opschrijven en hoe ik me daartoe verhoud. Dat is leuk.
Wie weet wat voor dialogen ik daarbinnen zal horen. De meest hilarische zaken zullen er tegen me verteld worden. Zelf verzin je zulke dingen niet. Je kunt niet alles verzinnen, Elke. Soms moet je echt even ergens naar binnen gaan.

Vragenvuur

Jeetje opent 's ochtends haar ogen: 'Mama, wat is hoop?'
'Wat zijn 'sloffen' in het Engels?'
'En als ik vandaag Arnolda heet, waar is Jeetje dan gebleven?'

Het monster van Amsterdam

Sinds zaterdag hebben we een muizenjager te leen. Eentje die leeft: met een staart en snorharen. Het is de grootste jager van Amsterdam. Jong, razendsnel en altijd hongerig. Er is haar gevraagd of ze 'op safari' wilde. Nou en of ze wou! Jeetje heeft de muizen van tevoren gewaarschuwd: 'Ga weg! Ga weg! Er komt straks een monster, jullie opeten.'
Vooralsnog neemt het monster het er van. Ze spint, ligt te slapen op het dikste kussen dat we hebben en als ze wakker is, hangt ze hoog in de gordijnen. (Alsof we de apenkooi spullen voor haar uitgezet hebben) Ze is op wellness-weekend.
Hoewel ze nu al de hele tijd voor hetzelfde hoekje van mijn kamer zit. Te loeren.
Of is dit soezen?

Ademhalen

Tijdens het bedritueel - boven holt moeder achter Jeetje aan met een haarborstel - stopt Jeetje ineens, zet haar handen in haar zij en kijkt naar me: 'Mama, jij haalt helemaal geen adem.'
'Jawel, ik haal wel adem.'
'Ik hoor het nooit,' zegt Jeetje streng.
'Maar ik haal wel adem.'
'Ik wil dat jij méér ademhaalt.'
'Waarom wil jij dat?'
'Ik ben zo bang dat jij anders dood gaat.'
Moeder zucht diep.
'Ja! Zo!' roept Jeetje, 'zó moet je ademhalen.'