Weer niet geschreven.

Na het vierde verhaaltje wil Jeetje er nog één.
'Nee, want je bent vier jaar en dan krijg je vier verhaaltjes.'
'Als ik vijf ben, krijg ik vijf verhaaltjes hè?'
'Ja,' zeg ik. 'Maar hoe moet dat nou als je tien bent?'
Jeetje schiet rechtop in bed. Haar gezicht gefronst. 'Maar als ik tìèn ben kan ik toch wel zelf lezen? Dan hoef jij mij hoop ik niet meer voor te lezen?'
'Dan kun je absoluut lezen,' zeg ik snel. 'Misschien vind je het dan nog wel leuk als ik je af en toe voorlees? Voor de lol?'
Jeetje zakt weer terug in bed. Maar de frons zit nog op haar gezicht. Ze zit nu midden in haar tweede wenweek op school. Ze heeft de Nachtwacht al gezien. Met de hele klas kleuters naar het rijksmuseum getramd. Allemaal leuk en wel, maar er is nog steeds niets geschreven. En dat zit haar behoorlijk dwars. Wat is de bedoeling van die school nou eigenlijk?
'Ik heb helemaal niet geschreven,' zei ze na dag één.
'Mam, ik heb wéér niets geschreven,' zuchtte ze gisteren. En ze smeet haar rugzak, met een lekkende beker erin, in een hoek.

Reclame Blogje

Donderdag 4 juni een spetterende laatste Duizend Woorden uitzending, met toeters en bellen! Van 20.00 tot 22.00 uur op Radio 6: Live-muziek van Anne Soldaat en Mala Vita, voordrachten van o.a. Gerbrand Bakker, Sanneke van Hassel, Thomas Verbogt, Elke Geurts, Ellen Heijmerikx en Jan van Mersbergen. En nog veel meer.

Veranderingen

'Aha, weg uit Amsterdam, stoppen met schrijven en een andere school voor Jeetje. Dat zijn een hele hoop veranderingen aan het begin van de nieuwe week,' zegt een vriendin kalmpjes.
Zij weet als geen ander dat ik vaker van veranderingen spreek, dan dat er daadwerkelijk iets verandert. Ik hou helemaal niet van veranderingen namelijk, maar ze kunnen soms zo onvermijdelijk op de loer liggen.
Neem de school van Jeetje. Ik kijk het nog netjes een paar weken aan. Om bij het grote publiek - wie is dat in Godnaam? - toch vooral niet over te komen als een aanstellerige, voorbarige, overgevoelige moeder. Want dat wil niemand zijn.

Heilige geest

Jeetje en ik zijn met Pinksteren geboren. Zij op een eerste en ik op een tweede pinksterdag. De nederdaling van de heilige geest. Man is een paaskindje. Opstanding uit de dood. Dus we hebben wel iets met de Christelijke dagen.

Ze zijn net vertrokken. In korte broekjes, met een pet op het hoofd, een emmertje in de hand en boterhammen in de tas. Op weg naar het meertje. Het pinksterbloempje en het paaskindje. Vanuit het bovenraam zag ik ze gaan.
Ik zit hier in joggingbroek. Moet van alles opschrijven, blijkbaar. Ik weet ook niet van wie, of waarom. Had ik een paar weken geleden nog heel existentiële zaken aan mijn hoofd, nu maak ik me net zoveel zorgen over de grijze haren die opspringen en de verhalen die nog niet geschreven zijn.
Zeg, waar blijft die heilige geest nou?

Zo lief

'Ik vind jou zo lief dat de zon en de maan naar de beneden vallen,' zegt Jeetje. 'Ik vind jou zo lief dat alle mensen op de hele wereld meteen doodgaan - óók die in Thailand, Afrika, Portugal en Amerika - behalve papa en mama.'

'En behalve jij zelf,' zeg ik.

'Ja! En dan is het leeg. En dan is de hele wereld van ons, hè? '

Lees!

Nu in de winkel. Het dubbel vaarwelnummer van Bunker Hill met goeie verhalen van allerlei schrijvers. En van mij.

Klopt als een bus

Ik moet er na maanden weer inkomen. Het schrijven van mijn eigen proza. Er is altijd de angst dat het niet lukt. De tegenzin ook. Om te beginnen. Erin te duiken. De vraag waarom ik het eigenlijk doe. Momenteel ben ik al erg lang bezig met één lang verhaal. Het spannendste daarbij is niet het schrijven zelf, maar of ik het volhoud. Mijn geest. Of ik de spanning aankan. En vasthoud. Krijg ik het verhaal op zeker moment onder controle? Vallen alle puzzelstukjes wel echt ineen? Durf ik daarop te vertrouwen? En dan wekenlang. Elke dag: vertrouwen. Daar gaat het om. Want als ik bang ben, krijg ik sterk de neiging voortijdig in het verhaal in te grijpen.
Daarom schrijf ik graag verhalen. Hoe korter het verhaal, hoe eerder ik gerustgesteld ben. Ik begin iets te schrijven en daarna gaat het mij dus al heel snel om geruststelling. En dan begin ik weer iets nieuws. En daarom ben ik altijd een beetje ongerust.
En daarom hou ik zo van Het boek der rusteloosheid.
Als dit niet klopt als een bus.