Drie jaar geleden gaf de literair agent zijn allereerste klasje Literair Debuteren. Hij stond aan het hoofd van de tafels die in carré vorm opgesteld waren. Als laatste kwam ik binnen. Met heel frisse tegenzin. Zoals ik overal waar ik voor het eerst kom met heel frisse tegenzin binnentreed. Daar zat me een stelletje wel. Ze wilden allemaal schrijver worden of dan in elk geval 'literair debuteren'. En ik dus ook. Anders was ik daar niet geweest.
Ik weet nog dat één cursist forse kritiek te verdragen kreeg. Feitelijk werd zijn werk tot de grond toe afgefakkeld.
'Het zou pas erg zijn als ik alleen maar complimenten kreeg,' lachte hij. 'Daar heb ik niet voor betaald! Ik kom hier om iets te leren.'
'Ik kom hier om complimenten te krijgen,' zei ik. Het floepte eruit. Maar misschien was het zo.
Dit is - tot op heden - het resultaat van het klasje (twee schrijvers werden door het agentschap bemiddeld):
Mea (2009) Scherpe roman over de henna rode Mea van Os die het zwaar heeft met haar midlife crisis, de drank, de mannen, het streven naar het professorschap en haar oerdegelijke dochter. Mea die een strijd voert tegen haar diepgewortelde eenzaamheid.
Scherzo (2009) Verhalenbundel. Betoverende verhalen die uitblinken in stijl en compositie. Het taalgebruik is rijk. In elk verhaal wordt wel gesproken over de dood die ons op elk moment kan overvallen. Het lot waar we geen greep op hebben. De schepper die een rammelend scenario afleverde.
Het tulpenvirus (2008)/ De watermeesters (2009) Twee soepel geschreven en spannende thrillers waarin fictie verweven wordt met de Nederlandse geschiedenis. De tulpen, de dijken.
Het besluit van Dola Korstjens (2008) Ja, eh, dat is mijn bundel.
maandag 8 juni 2009
zaterdag 6 juni 2009
vrijdag 5 juni 2009
Kruispunt
Over een kwartier zou ik live in de radiouitzending te horen zijn en nu stond ik nog hier op een druk kruispunt te wachten. Ik zou gewoon de andere kant op kunnen fietsen. 'Elke Geurts is niet op komen dagen, die is als een heus artiest de weg volkomen kwijt geraakt, we laten nog maar een extra liedje horen.'
Ik haalde de hand door mijn haar. Het motregende. Alle lucht ging uit m'n kapsel. Wat had ik me toch weer op de hals gehaald? Welk normaal mens wilde op de radio? De - mij inmiddels redelijk bekende - vragen voor een optreden.
'Je haar zit goed!' riep de man op de scooter die naast me stond te wachten.
'O, ja? Fijn.'
'Helemaal niks meer aan doen!' De man droeg zijn grijze haar in een knotje. 'Heb jij al gestemd?' riep hij toen.
'Ja. Groen Links.'
'Ik ga nu stemmen,' riep hij blij. 'Maar eh... jij hebt dus Groen Links ingevuld?'
'Ja, die zijn voor het milieu en zo.'
'Doet de partij voor de dieren ook mee?'
'Dan kun je beter Groen Links doen,' riep ik. Het stoplicht sprong op groen. De man bedankte me voor de tip, gaf gas en sjeesde weg.
Ik was van plan een stukje te schrijven over de intieme sfeer die er hing in De Nieuwe Anita. Het café waar de uitzending plaatsvond. Hoe ik me daar juist heel erg thuis voelde. Tussen al die schrijvers, muzikanten, en andere mensen uit het boekenwereldje. Dat ik ze zo langzamerhand begin te kennen. En dat ik ze vanaf een leren bank heb zitten bekijken. Als ze plaatsnamen achter de microfoon. Of als ze een drankje dronken aan de bar. En ik vond ze allemaal zo schattig. Zo bezig met hetzelfde. Maar dan in hun eigen biotoop.
Het - mij inmiddels ook redelijk bekende - gevoel na een optreden.
Ik haalde de hand door mijn haar. Het motregende. Alle lucht ging uit m'n kapsel. Wat had ik me toch weer op de hals gehaald? Welk normaal mens wilde op de radio? De - mij inmiddels redelijk bekende - vragen voor een optreden.
'Je haar zit goed!' riep de man op de scooter die naast me stond te wachten.
'O, ja? Fijn.'
'Helemaal niks meer aan doen!' De man droeg zijn grijze haar in een knotje. 'Heb jij al gestemd?' riep hij toen.
'Ja. Groen Links.'
'Ik ga nu stemmen,' riep hij blij. 'Maar eh... jij hebt dus Groen Links ingevuld?'
'Ja, die zijn voor het milieu en zo.'
'Doet de partij voor de dieren ook mee?'
'Dan kun je beter Groen Links doen,' riep ik. Het stoplicht sprong op groen. De man bedankte me voor de tip, gaf gas en sjeesde weg.
Ik was van plan een stukje te schrijven over de intieme sfeer die er hing in De Nieuwe Anita. Het café waar de uitzending plaatsvond. Hoe ik me daar juist heel erg thuis voelde. Tussen al die schrijvers, muzikanten, en andere mensen uit het boekenwereldje. Dat ik ze zo langzamerhand begin te kennen. En dat ik ze vanaf een leren bank heb zitten bekijken. Als ze plaatsnamen achter de microfoon. Of als ze een drankje dronken aan de bar. En ik vond ze allemaal zo schattig. Zo bezig met hetzelfde. Maar dan in hun eigen biotoop.
Het - mij inmiddels ook redelijk bekende - gevoel na een optreden.
donderdag 4 juni 2009
Weer niet geschreven.
Na het vierde verhaaltje wil Jeetje er nog één.
'Nee, want je bent vier jaar en dan krijg je vier verhaaltjes.'
'Als ik vijf ben, krijg ik vijf verhaaltjes hè?'
'Ja,' zeg ik. 'Maar hoe moet dat nou als je tien bent?'
Jeetje schiet rechtop in bed. Haar gezicht gefronst. 'Maar als ik tìèn ben kan ik toch wel zelf lezen? Dan hoef jij mij hoop ik niet meer voor te lezen?'
'Dan kun je absoluut lezen,' zeg ik snel. 'Misschien vind je het dan nog wel leuk als ik je af en toe voorlees? Voor de lol?'
Jeetje zakt weer terug in bed. Maar de frons zit nog op haar gezicht. Ze zit nu midden in haar tweede wenweek op school. Ze heeft de Nachtwacht al gezien. Met de hele klas kleuters naar het rijksmuseum getramd. Allemaal leuk en wel, maar er is nog steeds niets geschreven. En dat zit haar behoorlijk dwars. Wat is de bedoeling van die school nou eigenlijk?
'Ik heb helemaal niet geschreven,' zei ze na dag één.
'Mam, ik heb wéér niets geschreven,' zuchtte ze gisteren. En ze smeet haar rugzak, met een lekkende beker erin, in een hoek.
'Nee, want je bent vier jaar en dan krijg je vier verhaaltjes.'
'Als ik vijf ben, krijg ik vijf verhaaltjes hè?'
'Ja,' zeg ik. 'Maar hoe moet dat nou als je tien bent?'
Jeetje schiet rechtop in bed. Haar gezicht gefronst. 'Maar als ik tìèn ben kan ik toch wel zelf lezen? Dan hoef jij mij hoop ik niet meer voor te lezen?'
'Dan kun je absoluut lezen,' zeg ik snel. 'Misschien vind je het dan nog wel leuk als ik je af en toe voorlees? Voor de lol?'
Jeetje zakt weer terug in bed. Maar de frons zit nog op haar gezicht. Ze zit nu midden in haar tweede wenweek op school. Ze heeft de Nachtwacht al gezien. Met de hele klas kleuters naar het rijksmuseum getramd. Allemaal leuk en wel, maar er is nog steeds niets geschreven. En dat zit haar behoorlijk dwars. Wat is de bedoeling van die school nou eigenlijk?
'Ik heb helemaal niet geschreven,' zei ze na dag één.
'Mam, ik heb wéér niets geschreven,' zuchtte ze gisteren. En ze smeet haar rugzak, met een lekkende beker erin, in een hoek.
woensdag 3 juni 2009
Reclame Blogje
Donderdag 4 juni een spetterende laatste Duizend Woorden uitzending, met toeters en bellen! Van 20.00 tot 22.00 uur op Radio 6: Live-muziek van Anne Soldaat en Mala Vita, voordrachten van o.a. Gerbrand Bakker, Sanneke van Hassel, Thomas Verbogt, Elke Geurts, Ellen Heijmerikx en Jan van Mersbergen. En nog veel meer.
dinsdag 2 juni 2009
Veranderingen
'Aha, weg uit Amsterdam, stoppen met schrijven en een andere school voor Jeetje. Dat zijn een hele hoop veranderingen aan het begin van de nieuwe week,' zegt een vriendin kalmpjes.
Zij weet als geen ander dat ik vaker van veranderingen spreek, dan dat er daadwerkelijk iets verandert. Ik hou helemaal niet van veranderingen namelijk, maar ze kunnen soms zo onvermijdelijk op de loer liggen.
Neem de school van Jeetje. Ik kijk het nog netjes een paar weken aan. Om bij het grote publiek - wie is dat in Godnaam? - toch vooral niet over te komen als een aanstellerige, voorbarige, overgevoelige moeder. Want dat wil niemand zijn.
Zij weet als geen ander dat ik vaker van veranderingen spreek, dan dat er daadwerkelijk iets verandert. Ik hou helemaal niet van veranderingen namelijk, maar ze kunnen soms zo onvermijdelijk op de loer liggen.
Neem de school van Jeetje. Ik kijk het nog netjes een paar weken aan. Om bij het grote publiek - wie is dat in Godnaam? - toch vooral niet over te komen als een aanstellerige, voorbarige, overgevoelige moeder. Want dat wil niemand zijn.
maandag 1 juni 2009
Heilige geest
Jeetje en ik zijn met Pinksteren geboren. Zij op een eerste en ik op een tweede pinksterdag. De nederdaling van de heilige geest. Man is een paaskindje. Opstanding uit de dood. Dus we hebben wel iets met de Christelijke dagen.
Ze zijn net vertrokken. In korte broekjes, met een pet op het hoofd, een emmertje in de hand en boterhammen in de tas. Op weg naar het meertje. Het pinksterbloempje en het paaskindje. Vanuit het bovenraam zag ik ze gaan.
Ik zit hier in joggingbroek. Moet van alles opschrijven, blijkbaar. Ik weet ook niet van wie, of waarom. Had ik een paar weken geleden nog heel existentiële zaken aan mijn hoofd, nu maak ik me net zoveel zorgen over de grijze haren die opspringen en de verhalen die nog niet geschreven zijn.
Zeg, waar blijft die heilige geest nou?
Ze zijn net vertrokken. In korte broekjes, met een pet op het hoofd, een emmertje in de hand en boterhammen in de tas. Op weg naar het meertje. Het pinksterbloempje en het paaskindje. Vanuit het bovenraam zag ik ze gaan.
Ik zit hier in joggingbroek. Moet van alles opschrijven, blijkbaar. Ik weet ook niet van wie, of waarom. Had ik een paar weken geleden nog heel existentiële zaken aan mijn hoofd, nu maak ik me net zoveel zorgen over de grijze haren die opspringen en de verhalen die nog niet geschreven zijn.
Zeg, waar blijft die heilige geest nou?
Abonneren op:
Posts (Atom)