Meta kletsje

Lieve lezer,
Willem natuurlijk.
Elsbeth, vannacht dacht ik aan je. Hoe het met je zou zijn. Jij was blij dat ik er weer was, schreef je na mijn vakantie. Ik heb daar nooit op geantwoord, ik geloof dat ik dat niet altijd even goed doe, ik ben gewoon in stilte gevleid.
Net las ik het stukje van Jan van Mersbergen, zo begin ik heel vaak mijn dag, en hij had het over het aantal lezers, althans mensen die zijn blog openden.
Ik houd alweer dik twee jaar dit weblog bij en heb nog steeds geen idee hoeveel lezers ik heb. Ik kan dat nergens terugvinden, noem me dom. Heel soms schiet het door mijn hoofd. Zoals nu. Maar het exacte aantal lezers weten zou tegen me werken. Als ik buiten de familiekring niemand bereik, ben ik lichtjes teleurgesteld. Als het er honderdduizend zijn, wat nu in principe mogelijk is, dreigt er blokkade-gevaar. Daarvoor is dit geklets te profaan. Als het er enkele tientallen blijken, wat het meest waarschijnlijk is, is dat leuk maar niet opzienbarend. Want het zijn er geen honderdduizend.
Maar zelfs als ik alleen voor mijn moeder schreef, ging ik hiermee door. Waarom?
Omdat ik een opportunist ben. Omdat ik het meestal leuk vind om te doen. Soms ervaar ik het als een moetje, dan is het laat, heb ik hier nog geen stukje geschreven en dan weet ik dat mijn moeder erop zit te wachten. Dus dan sleep ik me naar m'n laptop en begin maar wat te tikken. En altijd komt er wel iets. En altijd knap ik er van op. Uiteindelijk komt alles neer op eigenbelang.
Groetjes, Elke.
O ja, de Jeetje stukjes zijn volgens mij het populairst. Terwijl ik juist probeer die met mate te brengen. Omdat ik anders een geobsedeerde moeder lijk.

Zo'n woensdagmiddag

Op woensdagmiddag gingen Jeetje en ik zwemmen. De zwembandjes konden we thuis nergens vinden. Nieuwe oranje bandjes gekocht. Kreeg ik die krengen eerst niet goed opgeblazen. Maar we bleven er allebei geduldig onder. Niets drukte de pret. Onze tas met handdoeken en twee appeltjes erin op een stoel gezet.
'Wat een mooi, sporterig badpak heb jij,' zei Jeetje bewonderend.
'En jij moet een nieuwe,' zei ik. 'Deze is alweer te klein.'
We zwommen en we doken en als er golven kwamen dreven we op onze rug. Het was niet druk in het zwembad. Het was het paradijs. Waarin Jeetje en ik naast elkaar zaten. Zwijgend het appeltje aten. Druipend en een beetje bibberend.
Daarna lieten we ons een lange tijd met de stroom meevoeren in het warme bad.

Halfaapje

Vriendin S. had gevraagd of ik mee wilde gaan. Dus vergezelde ik haar vanochtend naar haar eerste echoscopie.
'Als ik maar niet bij je bevalling hoef te zijn,' had ik al meteen gezegd. Vriendin S. is alleenstaand en zwanger. Jaren geleden heb ik eens een bevalling van een vriendin bij moeten wonen. Samen met een stel andere vriendinnen. En oermuziek. Die vriendin is niet lang daarna naar Afrika verhuisd. Waarschijnlijk om haar stamidealen nog dichter te kunnen benaderen. Nooit meer iets van vernomen. Ik wil niet dat iemand me ooit nog dwingt bevallingen bij te wonen. Vriendin S. weet dat wel. Zij heeft niets met stamprincipes en zogenaamde vrouwensolidariteit. Waarschijnlijk wil ze mij er niet eens bij hebben.
'Misschien is er wel niks te zien,' zei ze toen ze plaatsnam op het bed.
‘Je hebt toch een test gedaan,’zei de echoscopiste.
‘Ja, maar…’
'Laten we eerst eens gaan kijken.’
De stilte hing in het kamertje tot op het scherm het halfaapje verscheen dat in vriendin S. bleek te huizen. Met in het midden een snel kloppend hartje.
'Ziet er goed uit,’ zei de echoscopiste. ‘Ik kijk nog even wat rond.’
We keken met z'n allen nog wat rond in het lichaam van vriendin S. Het was donker daarbinnen. En spooky. Er zat er maar één.

De bijzondere straat

Op zaterdagavond was het weer feest in onze straat. Iedereen was buiten. Er was verschrikkelijk veel eten. En drinken. De vuren waren aangestookt, de kinderen werden steeds smeriger en uitgelatener. En nadat die naar bed gebracht waren, kwam deel twee van het feest. Tot diep in de nacht zaten we op de stoep. Op stoeltjes. Rondom vuurtjes. Met wijntjes. Overal stonden babyfoons. Een gemêleerd gezelschap van bewoners.
Op zondagochtend zag je de vaders voor dag en dauw hun huizen alweer uitrollen. Uren later volgden de moeders met frisgewassen haar. De kinderen speelden midden op straat. Omdat het autoloze zondag was. Ze waren allemaal wat jengelig omdat ze te weinig slaap hadden gehad.
We wonen in een bijzondere straat, en in de zomermaanden wil niemand hier weg, maar we zullen allemaal een keer gaan. Omdat we uit onze huizen groeien. Lang kan het niet meer duren voor de eerste vertrekt. En de winter komt eraan.

Alweer vandaag

Vandaag de hele dag werk van mezelf aan het redigeren geweest. Wat wel nuttig was. Maar te lang mee doorgegaan. En er van alles van gevonden. Terwijl buiten de zon scheen. Man en Jeetje naar het strand waren. Ik heb er nu hoofdpijn van en pijn in mijn nek. Het is vrijdagavond even na negenen. De wereld draait door op tv gezien. Een jongeman die 72 slangen thuis heeft. Agnes Kant politica. Anouk rockster.
Morgen is het zaterdag. Traditionele rustdag in huize Elke Dag. De dag erna ook. De dag daarna weer niet meer.

Laatst vertelde iemand me nog eens vol vuur die theorie over visualisaties, en dat dat echt werkt. Je moet alles positief visualiseren. Dan gebeurt het ook. Visualiseren = materialiseren. Het angstzweet breekt me uit bij de gedachte dat die theorie ook maar een beetje zou kloppen.

Vandaag

Vandaag schreef ik thuis een verhaal af. Mijn werkkamer heb ik alweer twee weken geleden, hals over kop, verlaten. Van de een op de andere dag overviel het me. Heimwee. Schrijven kan toch beter 'thuis' geschieden. Of nee, je moet je op de een of andere manier 'thuis' voelen. Je moet er je 'thuis' van kunnen maken. Ik weet nog altijd niet precies wat me overviel. Aan de werkruimte ligt het zeker niet. (Als je er nog eentje zoekt in Amsterdam, laat het me weten!)

Vandaag kreeg ik ook een idee voor het korte tussendoor verhaaltje voor de verzamelbundel. Maar dat idee kan ik waarschijnlijk niet gebruiken. Geeft niets, want ik had al een idee. Ik heb zin in dat korte tussendoor verhaaltje voor die verzamelbundel. Na maandenlang lange lijnen uitzetten, is het nu tijd voor iets handzamers. En dan de laatste lange lijn.

Vandaag fietste ik naar de Bijenkorf en kocht als beloning voor mijzelf een erg interessante blouse die ik over twee weken aan kan doen, tijdens mijn optreden op het Geen Daden Maar Woorden Festival. Op de boekenafdeling schafte ik het boek Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalf-jarigen won van Ivo Victoria aan en kon ik Blinde Wereld van Ellen Heijmerikx nog niet vinden.
Mijn geliefde Dola Korstjens maakt definitief geen deel meer uit van het Bijenkorf repertoire. Ook het laatste boek bleek nu verkocht. Op de een of andere manier had ik toch graag gehad dat dat laatste boek daar nog gewoon gestaan had. (Ik had verdomme een twitter, faceboek, hyves, weblogpagina voor Dola aan moeten maken)

In plaats van de hemel

De moeder van Pippi Langkous is dood, dat weten we.
'Maar waarom zeggen ze dan dat ze in de hemel is? ' vraagt Jeetje.
'Iemand heeft verzonnen dat je naar de hemel gaat als je sterft.'
'Waarom?'
'Omdat we niet weten wat er precies gebeurt als je dood gaat. En waar je naartoe gaat. Dan is de hemel in elk geval iets.'
'Ik wil liever opgezet worden, in plaats van naar de hemel,' zegt Jeetje.
'OK.'
'En dan wil ik in Artis staan. Bij de dinosaurus skeletten.'