Twee series

Sinds ik hier een anti-tv tirade heb gehouden, heb ik geen gewone tv meer gekeken. Maar avond aan avond de serie In Treatment gevolgd. Het is een briljant en simpel gegeven: patiënten bezoeken de psychotherapeut Paul. En elke aflevering volgen we hun sessies. Het werkt verslavend. Gisteren zag ik - voorlopig - het laatste deel dat uit is in Nederland. En nu moet ik het 's avonds zonder psychotherapeutische sessies gaan stellen. Al vond ik het eerste deel van seizoen 1 beter dan het tweede deel. De daadwerkelijke afronding van verhaallijnen blijft minder interessant dan de suggestie ervan. Je krijgt nooit precies wat je wilt. Het verhaal dat je er in je hoofd van gemaakt hebt, is spannender. Want grilliger. Kan meer kanten op. Een enorm pleidooi voor open eindes en open lijntjes. Puzzelstukjes die mogelijk helemaal op z'n plek vallen. Maar dat niet allemaal echt doen. Heel belangrijk.
Ook heel belangrijk is dat de puzzelstukjes wel op hun plek zouden kunnen vallen. Anders is het ook niet goed.

Tussen het eerste deel van seizoen 1 en het uitkomen van het tweede deel heb ik namelijk naar Carnivale gekeken. Een serie van een heel ander kaliber. Beangstigend, luguber en fantastisch. Maar soms ook weer zo raadselachtig en vol van mysteries dat het mij net te veel werd. Elke aflevering kwamen er meer puzzelstukjes bij en nu is het geld er niet meer om ze allemaal - een beetje - op hun plek te laten vallen. Of om ons tenminste genoeg aanwijzingen te geven om het verhaal zelf af te maken. Al gaat het deze makers niet direct om het verhaal.

De man met de helm

De man fietste op een herenfiets met achterop twee handige fietstassen met reflectie. Hij had een groot hoofd en afhangende wangen. Zijn ogen stonden droef onder zijn licht beslagen bril. In het kinderstoeltje voorop zat zijn dik ingepakte zoontje. Met een reflecterend helmpje op. De man zelf droeg ook een grote plastic fietshelm over zijn muts. De bandjes te strak onder zijn kin vastgebonden. Had zijn vrouw die vanochtend aangetrokken?
Moest hij de helm op van zijn zoon? 'Als papa geen helm opzet, hoef ik 'm ook niet op!' had het jongetje gestampvoet. En dat risico wilden ze niet lopen.
Dus daar fietsten vader en zoon op deze mistige natte, novemberochtend. Op weg naar de crèche. En toen ik mijn hand naar de man opstak, zwaaide hij niet terug. Hij hield beide handen aan het stuur.

Gebonden zijn

Het vervelende van mijn toestand is dat het zo overduidelijk gebondenheid aangeeft. Er is geen ontkomen aan. En daar houd ik niet van. Al ben ik al jaren gebonden met veel plezier. Maar dat moet binnenshuis blijven.
Tot nu toe kan ik het voor de buitenwereld nog redelijk verbergen onder lange bloezen met strakke broeken en hoge hakken eronder. Met een glaasje spa rood losjes in mijn hand. Maar daaronder zit dan een gedraaide worst. Die bijna uiteenspat. Ik heb alles over voor de vrijheid. Al is die gelogen.
Nou ja, het is op deze manier gewoon vervelend flirten. Het is nog net te doen. Maar lang zal het niet meer duren of het wordt allemaal zichtbaar. Of ik word zichtbaar. Steeds zichtbaarder. Steeds groter. Neem steeds meer en meer ruimte in.

Zaterdagbeslommeringen

Opstaan. Zoeken: huizen op funda. Nadat ons gisteren het droevige nieuws bereikt heeft dat ze een schandalig hoog bedrag vragen voor de woning van de tussenbuurvrouw. Waar moeten we straks met Tweetje (alle credits voor deze naam zijn voor Willem) naartoe? Nadenken over thema vriendschap voor nieuw verhaal. Scheidende vriendin een tekstberichtje gestuurd.
Dadelijk: kleren aantrekken, door de regen om de zaterdagboodschappen te doen, een cakevorm kopen om de eerste cake van mijn leven te gaan bakken. Van dingen bakken word je blij. Die cake kunnen we morgen meenemen naar de zondag visite. Vanavond met de trein naar Utrecht, voor een feestje. Kom ook als je zin hebt.

Twijfelachtig genoegen

Schrijven is een twijfelachtig genoegen. Het gebeurt in een vreemde koortsachtige toestand. Je bonkt met je hoofd tegen de muur en...
Deze woorden van Hugo Claus hingen zo'n vijftien jaar geleden aan de muur van mijn appartementje in Culemborg en gisteren dacht ik er weer eens aan terug. Ik had een gesprek met mijn redacteur over het langste verhaal van het boek dat maar een doorntje in m'n oog blijft. Ik heb er verschrikkelijk lang over gedaan maar nog klopt het niet. De toon is goed maar de woorden vallen niet allemaal op hun plek. Bonk-bonk-bonk.
En dan zegt zo'n redacteur ineens: waarom schrap je dit en dat niet?
Waarom was ik daar zelf niet opgekomen?

Verkikkerd op zilveren colbertjes

De grote bioscoopzaal zat nog niet eens halfvol. Met er werd gejoeld en geklapt als MJ zijn liedje gezongen had. Daar stond hij in het repetitielokaal voor zijn laatste show. Nee, hij stond niet, hij danste. Met schwung kan ik wel zeggen. Wat je ook van hem vindt; hij heeft schwung. Al was er van zijn lichaam nog maar de helft over.
MJ in een joggingbroek. MJ met zijn bloes half uit zijn broek. MJ met een lollie in zijn mond. Het gonsde door de zaal: 'Hij eet een lollie.' Maar het meest van de tijd hupste, sprong en zong hij rond in een typisch MJ kostuum. Ook tijdens repetities.
'Ik vind dat wel mooi,' fluisterde mijn filmgenote, 'hij was gewoon ontzettend verkikkerd op zilveren colbertjes.'
De hele nacht heb ik zo'n deuntje in mijn hoofd gehad. Telkens als ik me omdraaide, begon het riedeltje opnieuw. Ta da ta da da...tadadatadatadat da da, don't leave it that way...

'Af'

Dit is het. Vandaag is het boek af. Ik bedoel niet 'af ' van helemaal niks meer aan doen. Er moet nog geschaafd en gebeiteld worden en her en der wat veranderd. En het valt nog te bezien hoe dat gaat.
Maar puur het feit dat het af is, ben ik wel tevreden over. Vanaf het moment dat ik ermee begonnen ben, ben ik daar mee bezig geweest. Al weten wij allemaal dat het om de weg ernaartoe behoort te gaan. En niet om het doel.
Maar één onzekerheid is alvast ingelost. En dat is mooi. Hoe meer we er daarvan in kunnen lossen, hoe beter.
Nu ga ik aan het volgende verhaal beginnen. En vanmiddag naar This is it.