Winterverhalen 2010

Kijk eens wat een leuke bundel er uit is: De wintercollectie.

Geen show

Ik weet niet of er ooit iemand, die dit stukje leest, in blijde verwachting is geweest. Anders zal ik er eens even een boekje over opendoen.
Als ik niet zou weten wat het uiteindelijk oplevert, zou ik je aanraden: begin er niet aan. Nooit.
Je transformeert. Zoals Wendy van Dijk in een grote Antilliaanse dame verandert. Maar na de show doet zij haar lijf weer af. En jij niet. Jij leeft niet in een show.

Het zou prachtig moeten zijn en een gevoel van aanhoudend geluk teweegbrengen. Het zou je in een constante staat van verrukking brengen. Maar het lichaam dat je in de spiegel ziet, is uit het lood geslagen. Het gezicht tegenover je staart je ontzet aan. En je weet: dit is nog niets. Het gaat allemaal nog veel erger worden. Dit is enkel een voorbode van wat je te wachten staat.
Trouwens, je mag hier helemaal niet over klagen. Je bent een ondankbaar wicht. Er zijn miljoenen vrouwen op de wereld die...
Brengt mij op de geest. Nou, ik heb het maar even niet over de geest. (Normaal zou ik dit soort dingen natuurlijk niet opschrijven)

Geef mij het baby'tje nou maar gewoon. Leg het in mijn armen. En geef me mezelf terug, ja.

Momenten

Het ene moment zit ik rustig op mijn bovenkamer te werken aan het verhaal dat ik in opdracht schrijf. Ik schuif, schrijf en broed wat. Ook heb ik voor het eerst de werking van facebook ontdekt. Gevaarlijk.
Het volgende moment blijkt mijn buurvrouw van een meisje bevallen en zit ik bij haar in de kamer naar een heel nieuw mensje te kijken, komt mijn vriendin langsgefietst om mijn roze shawl te lenen omdat ze die avond met de koningin op de foto moet en belt mijn redacteur met de mededeling dat zijn leven drastisch zal veranderen en wat dat voor mij zou kunnen betekenen.
Na dit alles klim ik de trap snel op naar de hoogste verdieping en als ik hier aangekomen ben, in deze oase van rust, pak ik eerst een vers glaasje water. Beelden van een gave baby in een paars broekje en de buik van de buurvrouw waar ik de dag ervoor nog per ongeluk tegenaan stootte, mijn roze shawl die door de majesteit wordt gezien en misschien wel betast, het woord voor woord nagaan van een telefoongesprek en de precieze betekenis ervan proberen te vatten.

Losse puntjes

Gisteravond met een lampionnetje en een troepje kinderen door de straat getrokken. En voor de deuren staan zingen van onbekenden. 's Avonds toen Jeetje zoet op bed lag te slapen, de kleurstoffen naar binnen gewerkt.

Die griepprik lijkt me toch niks. Maar wordt met klem aangeraden door Klink. Al heeft Nederland het dure vaccin niet ingekocht. Maar het goedkopere spul met troep erin. Ik wil het dure goedje.

In het zwembad met Jeetje. Ik loop achter haar - een rank meisje, met lange benen - aan over de gladde tegelvloer. Ik met mijn lichaam dat langzaam van mij aan het vervreemden is. Zij die zichtbaar langer wordt.

Ik wilde hier iets heel anders zeggen. Maar ik ben het vergeten. Het is ook zo donker buiten. En regenachtig. Het is eigenlijk tijd voor de grote winterslaap.

Twee series

Sinds ik hier een anti-tv tirade heb gehouden, heb ik geen gewone tv meer gekeken. Maar avond aan avond de serie In Treatment gevolgd. Het is een briljant en simpel gegeven: patiënten bezoeken de psychotherapeut Paul. En elke aflevering volgen we hun sessies. Het werkt verslavend. Gisteren zag ik - voorlopig - het laatste deel dat uit is in Nederland. En nu moet ik het 's avonds zonder psychotherapeutische sessies gaan stellen. Al vond ik het eerste deel van seizoen 1 beter dan het tweede deel. De daadwerkelijke afronding van verhaallijnen blijft minder interessant dan de suggestie ervan. Je krijgt nooit precies wat je wilt. Het verhaal dat je er in je hoofd van gemaakt hebt, is spannender. Want grilliger. Kan meer kanten op. Een enorm pleidooi voor open eindes en open lijntjes. Puzzelstukjes die mogelijk helemaal op z'n plek vallen. Maar dat niet allemaal echt doen. Heel belangrijk.
Ook heel belangrijk is dat de puzzelstukjes wel op hun plek zouden kunnen vallen. Anders is het ook niet goed.

Tussen het eerste deel van seizoen 1 en het uitkomen van het tweede deel heb ik namelijk naar Carnivale gekeken. Een serie van een heel ander kaliber. Beangstigend, luguber en fantastisch. Maar soms ook weer zo raadselachtig en vol van mysteries dat het mij net te veel werd. Elke aflevering kwamen er meer puzzelstukjes bij en nu is het geld er niet meer om ze allemaal - een beetje - op hun plek te laten vallen. Of om ons tenminste genoeg aanwijzingen te geven om het verhaal zelf af te maken. Al gaat het deze makers niet direct om het verhaal.

De man met de helm

De man fietste op een herenfiets met achterop twee handige fietstassen met reflectie. Hij had een groot hoofd en afhangende wangen. Zijn ogen stonden droef onder zijn licht beslagen bril. In het kinderstoeltje voorop zat zijn dik ingepakte zoontje. Met een reflecterend helmpje op. De man zelf droeg ook een grote plastic fietshelm over zijn muts. De bandjes te strak onder zijn kin vastgebonden. Had zijn vrouw die vanochtend aangetrokken?
Moest hij de helm op van zijn zoon? 'Als papa geen helm opzet, hoef ik 'm ook niet op!' had het jongetje gestampvoet. En dat risico wilden ze niet lopen.
Dus daar fietsten vader en zoon op deze mistige natte, novemberochtend. Op weg naar de crèche. En toen ik mijn hand naar de man opstak, zwaaide hij niet terug. Hij hield beide handen aan het stuur.

Gebonden zijn

Het vervelende van mijn toestand is dat het zo overduidelijk gebondenheid aangeeft. Er is geen ontkomen aan. En daar houd ik niet van. Al ben ik al jaren gebonden met veel plezier. Maar dat moet binnenshuis blijven.
Tot nu toe kan ik het voor de buitenwereld nog redelijk verbergen onder lange bloezen met strakke broeken en hoge hakken eronder. Met een glaasje spa rood losjes in mijn hand. Maar daaronder zit dan een gedraaide worst. Die bijna uiteenspat. Ik heb alles over voor de vrijheid. Al is die gelogen.
Nou ja, het is op deze manier gewoon vervelend flirten. Het is nog net te doen. Maar lang zal het niet meer duren of het wordt allemaal zichtbaar. Of ik word zichtbaar. Steeds zichtbaarder. Steeds groter. Neem steeds meer en meer ruimte in.