Volume

Ik heb een belangrijke bespreking van mijn verhalen in café Krull. Met een hele goede schrijver. Ik wil elk woord horen van wat hij zegt maar het is er lawaaiig door muziek en het gegons van mensenstemmen en ik moet me voorover buigen om hem te kunnen verstaan. Dan verschijnt er een man aan ons tafeltje met grijs haar, een zachtgele pullover en een rood hoofd. Hij zat achter in de zaak en wij helemaal vooraan.
'Zou je wat zachter kunnen praten', zegt hij tegen de schrijver. 'Je schreeuwt zo! Belachelijk hoe jij schreeuwt. Ik kan mijn krant niet eens lezen.'

Zon in de winter gevraagd

Jeetje heeft koude handen en koude voeten. Zoals tegenwoordig elke ochtend. Traag eet ze van haar bruine boterham met pindakaas. Ze blijft de daken aan de overkant in de gaten houden. Of er pieten lopen. Zo donker is het nog. Ze kunnen er nog makkelijk aan het werk zijn.
'Mam, we gaan toch wel naar een warm land deze winter?' vraagt ze.
'Deze winter niet. Dat heb ik toch al gezegd?'
'Omdat je moet werken, hè?'
'Ja.'
'Maar ik wil toch naar de zon. Ik wil blote armen en blote benen.'
'Ja, ik ook.' Ik pak haar handen en blaas erin. Ze worden iets warmer.
'Dan stappen we in het vliegtuig, mam,' zegt Jeetje, 'en dan gaan we naar Afrika. We mogen zelf kiezen waar we naartoe willen. Als het er maar lekker warm is en zonnig. En dan lopen we de hele dag op blote voeten, zonder dat ze koud worden.'
'Ja, dat wil ik ook wel.'
'Nou, dan doen we dat toch.'

Scheef wonen

We bezichtigden een huis vandaag. Het had een kersenboom in de tuin. Een schuurtje waar ik dan zou gaan zitten. Een zolder voor rotzooi. Een keldertje voor de flessen wijn.
Het huis was scheefgezakt, dat was het enige minpunt. Je helt sterk over naar achteren of naar voren. Geen knikker zal op z'n plek blijven liggen. De nieuwe kleine zal zeebenen krijgen als hij of zij gaat lopen. We zullen altijd allemaal met de neuzen dezelfde kant op rollen. Dat is het voordeel.

Winterverhalen 2010

Kijk eens wat een leuke bundel er uit is: De wintercollectie.

Geen show

Ik weet niet of er ooit iemand, die dit stukje leest, in blijde verwachting is geweest. Anders zal ik er eens even een boekje over opendoen.
Als ik niet zou weten wat het uiteindelijk oplevert, zou ik je aanraden: begin er niet aan. Nooit.
Je transformeert. Zoals Wendy van Dijk in een grote Antilliaanse dame verandert. Maar na de show doet zij haar lijf weer af. En jij niet. Jij leeft niet in een show.

Het zou prachtig moeten zijn en een gevoel van aanhoudend geluk teweegbrengen. Het zou je in een constante staat van verrukking brengen. Maar het lichaam dat je in de spiegel ziet, is uit het lood geslagen. Het gezicht tegenover je staart je ontzet aan. En je weet: dit is nog niets. Het gaat allemaal nog veel erger worden. Dit is enkel een voorbode van wat je te wachten staat.
Trouwens, je mag hier helemaal niet over klagen. Je bent een ondankbaar wicht. Er zijn miljoenen vrouwen op de wereld die...
Brengt mij op de geest. Nou, ik heb het maar even niet over de geest. (Normaal zou ik dit soort dingen natuurlijk niet opschrijven)

Geef mij het baby'tje nou maar gewoon. Leg het in mijn armen. En geef me mezelf terug, ja.

Momenten

Het ene moment zit ik rustig op mijn bovenkamer te werken aan het verhaal dat ik in opdracht schrijf. Ik schuif, schrijf en broed wat. Ook heb ik voor het eerst de werking van facebook ontdekt. Gevaarlijk.
Het volgende moment blijkt mijn buurvrouw van een meisje bevallen en zit ik bij haar in de kamer naar een heel nieuw mensje te kijken, komt mijn vriendin langsgefietst om mijn roze shawl te lenen omdat ze die avond met de koningin op de foto moet en belt mijn redacteur met de mededeling dat zijn leven drastisch zal veranderen en wat dat voor mij zou kunnen betekenen.
Na dit alles klim ik de trap snel op naar de hoogste verdieping en als ik hier aangekomen ben, in deze oase van rust, pak ik eerst een vers glaasje water. Beelden van een gave baby in een paars broekje en de buik van de buurvrouw waar ik de dag ervoor nog per ongeluk tegenaan stootte, mijn roze shawl die door de majesteit wordt gezien en misschien wel betast, het woord voor woord nagaan van een telefoongesprek en de precieze betekenis ervan proberen te vatten.

Losse puntjes

Gisteravond met een lampionnetje en een troepje kinderen door de straat getrokken. En voor de deuren staan zingen van onbekenden. 's Avonds toen Jeetje zoet op bed lag te slapen, de kleurstoffen naar binnen gewerkt.

Die griepprik lijkt me toch niks. Maar wordt met klem aangeraden door Klink. Al heeft Nederland het dure vaccin niet ingekocht. Maar het goedkopere spul met troep erin. Ik wil het dure goedje.

In het zwembad met Jeetje. Ik loop achter haar - een rank meisje, met lange benen - aan over de gladde tegelvloer. Ik met mijn lichaam dat langzaam van mij aan het vervreemden is. Zij die zichtbaar langer wordt.

Ik wilde hier iets heel anders zeggen. Maar ik ben het vergeten. Het is ook zo donker buiten. En regenachtig. Het is eigenlijk tijd voor de grote winterslaap.