Wat doet het ertoe?

's Ochtends verdacht ik Jeetje van het hebben van een winterdepressie en 's middags viel ik er zelf definitief aan ten prooi. Dagen in het donker slijten, het doet een mens geen goed. Benen die opzwellen van het zitten. Een verhaal op het scherm dat het niet is maar misschien iets kan worden. Misschien ook niet. Wat doet het er toe? De tijd die voortschrijdt.
'Ik moet weer naar boven,' zei ik toen ik even beneden was om de kerstboom die man en Jeetje hadden gekocht, te aanschouwen, 'mooi ding hoor.'
'Het is jammer dat jij schrijver bent geworden,' zei Jeetje.
'Ja, heel jammer.'
'Daarom moet jij steeds schrijven.'
Ik zucht.
'Als jij geen schrijver was geworden, had je lekker niets hoeven doen. Maar ja.'

Al wat ik van je weet

Lieve nieuwe, onbekende,
Sinterklaas bracht een paar kleine, witte sokjes voor jou mee. Ik kan me niet voorstellen dat daar ooit werkelijk voetjes in steken. Jouw voetjes. Ik kan me van jou niets voorstellen. We zijn dichterbij elkaar dan we ooit van ons leven nog zullen komen en ik heb geen idee tegen wie ik het nu heb. Ik weet zelfs je naam niet. Toch schijn je al iemand te zijn. Je karakter is al gevormd. Maar wie je bent? Of wat? Het gaat wel de goede kant op. Dit zal bijvoorbeeld de laatste week van mijn leven zijn dat ik niet weet of ik met een jongen of een meisje van doen heb. Als een droom de waarheid vertelt, een meisje. Maar terwijl ik dit schrijf denk ik; een jongen. Al wat wat ik echt van jou weet, is dat je op dit moment niet slaapt. Ik voel je hierbinnen zachtjes rondtollen. Dat komt denk ik omdat ik een dubbele espresso heb gedronken.
Liefs van mij.

Sleurtjes

Goh, wat een kortstondige opwinding weer hier. We bezichtigden een huis. Niet dat dat iets nieuws is. Het begint de grootste sleur in ons leven te worden. Toch lijkt het er op dat er binnenkort een stulp voor ons is. Op een winderig stukje Amsterdam. Waar geen bomen staan. Maar wel veel ruimte. En waar de mensen met kinderen naartoe trekken omdat ze uit hun woning groeien. Als we maar lang genoeg wachten en nog maar weinig keuze hebben, zien we de voordelen van zo'n vinexwijk uiteindelijk allemaal echt in.

Over groei. Ik groei niet alleen, mijn boekenstapel groeit met mij mee. Van alle kanten vallen mij plotseling boeken ten deel. Dat bevalt me. Maar als ik iets aan het schrijven ben, lees ik - buiten mijn nachtelijke slapeloosheid-uurtje - niet erg veel. Nu schrijf ik de laatste tijd steeds en vooral en bovenal. O, ik wou dat ik ooit alles gelezen zou kunnen hebben. En o, ik benijd de mensen die weinig slaap nodig hebben. Van die hele alerte lui.

Nog iets. Het regenachtige sinterklaasweekend brachten we door in een Landall Greenparks op de Veluwe. Bij de open haard. Of in het zwembad. Of in bad. Ook zo'n park vonden we ineens heel handig. Praktisch. Van alle gemakken voorzien. Zo zie je maar weer. Niets zo voorspelbaar als de mens. En het begint allemaal bij een last-minute weekendje. Straks willen we niet anders meer.

De namenlijst

'Ik trek deze spijkerbroek niet aan,' zegt Jeetje (4,5). 'Ik wil alléén een spijkerbroek die overal plakt aan je benen.'
'Een spijkerbroek die overal plakt aan je benen?'
'Ja.' Ze doet haar armen over elkaar.
'O? Je wil een skinny jeans?'
'Ja,' zegt ze verontwaardigd. 'Een lichtblauwe en géén donkere.'
'Jeetje wil een skinny jeans,' roep ik naar man. En ik moet erbij lachen.
'Dat is helemaal niet grappig.' Jeetje stampvoet. 'Ik hou niet van grapjes.'

En de kleren moeten goed zijn. Want vandaag zal de Sint haar school bezoeken en ook haar klas binnengaan. De stoel van de juf is al versierd en een week geleden is er een lijst gemaakt met de namen van de kinderen die de Goedheiligman een handje zullen geven. Op die lijst stond Jeetje.
Maar net op tijd hebben we voor elkaar gekregen dat Jeetjes naam van de lijst van de juf werd geschrapt. Anders was Jeetje hedenochtend in het geheel niet naar school gegaan. Zelfs niet in een used washed skinny jeans mèt roze glitterhartje op haar kontzak.

Vrouwen uit de 21ste eeuw

Het moet lukken om voor mei 2010 hier naartoe te gaan. Ik ben dol op die negentiende eeuwse vrouwen en wil er nog eens een eenentwintigste eeuwse dame tegenover zetten.

De dood van Sinterklaas

'Sinterklaas gaat nooit dood,' weet het vriendje van Jeetje.
'Sinterklaas gaat wel dood.'
'Nee, niet. Dat is juist de bedoeling van Sinterklaas,' zegt hij.
'Ik weet zeker dat hij wel doodgaat.'
'Hij gaat pas dood als alle mensen dood zijn.'
'Er worden steeds nieuwe mensen geboren,' zegt Jeetje. 'Dat zijn baby's en dat worden volwassenen en voordat die dood zijn, zijn er alweer nieuwe baby's geboren en dat worden ook weer grote mensen...Dus...'
'Maar Sinterklaas gaat pas dood als iedereen dood is.'
'Iedereen ìs dus nooit dood,' zegt Jeetje geërgerd.

Een ontmoeting in de Roeterstraat

Op een zomernacht wandelden we in de Roeterstraat over de stoep en toen zat er een man alleen op het terrasje op diezelfde stoep een wijntje te drinken. Hij lachte, knikte ons heel vriendelijk toe en wij knikten terug en zeiden 'hallo'. Toen we doorliepen, zeiden we tegen elkaar: 'Dat was Ramses Shaffy.'
Er was verder helemaal niemand op straat. Alle mensen in Amsterdam sliepen. Behalve wij en hij.
Ik weet niet meer waar we vandaan kwamen en wat we gingen doen. Ik weet alleen nog het moment dat we daar liepen en hem zagen.
O ja, we zeiden ook nog: 'Dat is nou het leuke van in Amsterdam wonen.'