Je future mailbox

Ik ontvang een mail van mijn vriendin waaruit ik ineens - tot mijn grote schrik - opmaak dat we een meisje krijgen met een open gehemelte. Het meisje huilt alleen maar. Je ziet het rauwe, bloedende vlees in haar mondje. Veroorzaakt door mijn medicijnen. Mijn vriendin schrijft dat ze hoopt dat het gehemelte maar snel dicht zal groeien. En dat ze heel goed begrijpt dat ik me veel zorgen maak over hoe het meisje nu iets moet drinken. Met zo'n gapend gat in haar mond.
De mail van mijn vriendin is een antwoord op een mail die ik haar op dat moment nog niet geschreven kan hebben. Omdat de twintig weken echo nog niet geweest is. Het verdriet dat ik voel is onbeschrijflijk. Het is niet gek om de post al te krijgen. Ik weet namelijk dat het via internet mogelijk is om de antwoorden op je eigen toekomstige mails alvast te lezen. Maar ook dat je nooit van tevoren in je future-mailbox moet kijken.

Aan Flarden

Het is vier uur, maar al donker aan het worden. We houden halt voor het raam van de benedenwoning in onze straat. Jeetje, haar vriendje en ik. Met open monden bezien we het schouwspel van de kalfshonden die er met z'n drieën tegelijk tegenaan aan het springen zijn, en met hun poten de vitrage kapot scheuren. Die in steeds kleinere reepjes voor het raam komt te hangen. De honden blaffen, grommen en springen. Ze zijn volledig door het lint aan het gaan. Het zijn twee zwarte kalveren en een roodbruine. Af en toe rent er één blaffend de woonkamer in - aan het gerommeldebommel te horen dat dan volgt, is ook het interieur niet meer heel - en komt dan weer terug naar het raam. Het glas trilt in de sponning. De honden laten hun nagels er overheen krassen. Hun ogen glinsteren.
'Kom, we lopen maar eens door,' zeg ik tegen de kindjes. Eentje met een bruine krullebol en een blonde met een gebreid mutsje op. Ik trek aan hun mouwtjes. 'We lopen nu door. NU.'

In je gedachten

Ik stop Jeetje in.
'In dromen kan alles, hè? Alles!' zegt ze.
'Ja.'
'Maar hoe moet je eigenlijk dromen? Ik kan niet dromen.'
'Hoezo?'
'Ik wil vannacht lekker dromen dat ik vlieg. Ik wil zo graag vleugels hebben, en dan wegvliegen.'
'Je kunt er eerst heel erg aan denken en misschien droom je het dan.'
'Ja, dat heb ik allang gedaan, maar toen droomde ik niet dat ik vloog,' zegt Jeetje verongelijkt. 'Het ging over iets heel anders. Dat wou ik helemaal niet.'
'Je kunt het niet altijd sturen.'
'Ja, maar ik wil vliegen.'
'Dan moet je het gewoon nog een keer proberen. Het is oefenen, blijven proberen en op een nacht droom je dat je vliegt.'
'Goed, ik ga het nog een keer proberen.' Jeetje knijpt haar ogen dicht.
'In je gedachten kan ook alles,' zeg ik. 'Alles.'

Wat doet het ertoe?

's Ochtends verdacht ik Jeetje van het hebben van een winterdepressie en 's middags viel ik er zelf definitief aan ten prooi. Dagen in het donker slijten, het doet een mens geen goed. Benen die opzwellen van het zitten. Een verhaal op het scherm dat het niet is maar misschien iets kan worden. Misschien ook niet. Wat doet het er toe? De tijd die voortschrijdt.
'Ik moet weer naar boven,' zei ik toen ik even beneden was om de kerstboom die man en Jeetje hadden gekocht, te aanschouwen, 'mooi ding hoor.'
'Het is jammer dat jij schrijver bent geworden,' zei Jeetje.
'Ja, heel jammer.'
'Daarom moet jij steeds schrijven.'
Ik zucht.
'Als jij geen schrijver was geworden, had je lekker niets hoeven doen. Maar ja.'

Al wat ik van je weet

Lieve nieuwe, onbekende,
Sinterklaas bracht een paar kleine, witte sokjes voor jou mee. Ik kan me niet voorstellen dat daar ooit werkelijk voetjes in steken. Jouw voetjes. Ik kan me van jou niets voorstellen. We zijn dichterbij elkaar dan we ooit van ons leven nog zullen komen en ik heb geen idee tegen wie ik het nu heb. Ik weet zelfs je naam niet. Toch schijn je al iemand te zijn. Je karakter is al gevormd. Maar wie je bent? Of wat? Het gaat wel de goede kant op. Dit zal bijvoorbeeld de laatste week van mijn leven zijn dat ik niet weet of ik met een jongen of een meisje van doen heb. Als een droom de waarheid vertelt, een meisje. Maar terwijl ik dit schrijf denk ik; een jongen. Al wat wat ik echt van jou weet, is dat je op dit moment niet slaapt. Ik voel je hierbinnen zachtjes rondtollen. Dat komt denk ik omdat ik een dubbele espresso heb gedronken.
Liefs van mij.

Sleurtjes

Goh, wat een kortstondige opwinding weer hier. We bezichtigden een huis. Niet dat dat iets nieuws is. Het begint de grootste sleur in ons leven te worden. Toch lijkt het er op dat er binnenkort een stulp voor ons is. Op een winderig stukje Amsterdam. Waar geen bomen staan. Maar wel veel ruimte. En waar de mensen met kinderen naartoe trekken omdat ze uit hun woning groeien. Als we maar lang genoeg wachten en nog maar weinig keuze hebben, zien we de voordelen van zo'n vinexwijk uiteindelijk allemaal echt in.

Over groei. Ik groei niet alleen, mijn boekenstapel groeit met mij mee. Van alle kanten vallen mij plotseling boeken ten deel. Dat bevalt me. Maar als ik iets aan het schrijven ben, lees ik - buiten mijn nachtelijke slapeloosheid-uurtje - niet erg veel. Nu schrijf ik de laatste tijd steeds en vooral en bovenal. O, ik wou dat ik ooit alles gelezen zou kunnen hebben. En o, ik benijd de mensen die weinig slaap nodig hebben. Van die hele alerte lui.

Nog iets. Het regenachtige sinterklaasweekend brachten we door in een Landall Greenparks op de Veluwe. Bij de open haard. Of in het zwembad. Of in bad. Ook zo'n park vonden we ineens heel handig. Praktisch. Van alle gemakken voorzien. Zo zie je maar weer. Niets zo voorspelbaar als de mens. En het begint allemaal bij een last-minute weekendje. Straks willen we niet anders meer.

De namenlijst

'Ik trek deze spijkerbroek niet aan,' zegt Jeetje (4,5). 'Ik wil alléén een spijkerbroek die overal plakt aan je benen.'
'Een spijkerbroek die overal plakt aan je benen?'
'Ja.' Ze doet haar armen over elkaar.
'O? Je wil een skinny jeans?'
'Ja,' zegt ze verontwaardigd. 'Een lichtblauwe en géén donkere.'
'Jeetje wil een skinny jeans,' roep ik naar man. En ik moet erbij lachen.
'Dat is helemaal niet grappig.' Jeetje stampvoet. 'Ik hou niet van grapjes.'

En de kleren moeten goed zijn. Want vandaag zal de Sint haar school bezoeken en ook haar klas binnengaan. De stoel van de juf is al versierd en een week geleden is er een lijst gemaakt met de namen van de kinderen die de Goedheiligman een handje zullen geven. Op die lijst stond Jeetje.
Maar net op tijd hebben we voor elkaar gekregen dat Jeetjes naam van de lijst van de juf werd geschrapt. Anders was Jeetje hedenochtend in het geheel niet naar school gegaan. Zelfs niet in een used washed skinny jeans mèt roze glitterhartje op haar kontzak.