Niet dat ik het kluizenaarschap prefereer

Vandaag ben ik er weer een paar keer op gewezen dat de meesten maar wat doen in de wereld. In welke sector dan ook. Dat er altijd weer andere belangen spelen, waar je de vinger niet precies op kunt leggen. Dat je de dingen nooit zomaar kunt vertrouwen. Nu ben ik prompt vergeten wanneer ik dat ook alweer dacht. Ik ben de anekdote kwijt. De clou is mij ontglipt. Vergeef mij. Het grote verweken van de hersenen is begonnen.
Mijn idee van vandaag was: zodra je een wereld van binnenuit leert kennen is er sprake van sabotage, onverschilligheid, leugens, spelletjes. Niet dat dat erg is. Niet dat ik hiermee wil zeggen dat je je als J.D. Salinger moet terugtrekken van alles. Niet dat ik de afzijdigheid propageer.
Maar je kunt er, als je niet oppast, een stevige hoofdpijn aan overhouden.

Mijn nieuwe werkgeefster

Sinds sinterklaas lees ik Jeetje elke avond een hoofdstuk uit de 'De grote kleine kapitein' voor. Dat zijn alledrie de delen van De kleine kapitein ineen. We zijn inmiddels bij boek drie: De schat van schrik en vreeze. In alle boeken is de Nooitlek op weg naar de thuishaven, maar steeds komt er iets tussen waardoor ze die haven toch niet bereiken.
'Die schrijver moet er wel héél veel plezier in hebben gehad,' verzucht Jeetje.
'Hoezo?'
'Ze komen er nooit. Dit verhaal houdt maar niet op.'
'Dat is waar.'
'Jij hebt het niet geschreven, hè?'
'Nee, Paul Biegel.'
Dan zegt ze: 'Als jij een keer een kinderboek schrijft, krijg jij van mij een verrassing, mama.'
'Waar zou dat boek over moeten gaan?'
'Dat mag jij zelf weten,' zegt Jeetje. 'Het moet voor mij natuurlijk ook een verrassing zijn.'
'O, oké. Dus jij laat me daar vrij in?
Ze knikt.
'En wat heb jij dan voor een verrassing voor mij in gedachten?'
'Ga nou maar een kinderboek schrijven. dan kom je er vanzelf wel achter,' zegt Jeetje lichtelijk geïrriteerd.

Leuk/niet leuk

En toen ik rond vier uur in de middag met een lege rugtas terugfietste, wist ik dat ik er niets meer aan kon doen. Helemaal niets.
Behalve het volgende boek gaan schrijven en weer beter maken. Dat is mijn remedie. (Tegen alles geloof ik.)
'Lastmens' is nu af, weg, klaar, af. Het zal over een kleine maand gedrukt zijn en in de winkel terechtkomen. Het vermaledijde boek twee, waar de meeste schrijvers bang voor zijn. Zo ook ik. De kritieken daarover. Al vrees ik dat die angst bij boek drie niet minder zal worden, noch bij nummer vier. Maar laat ik het nu even beperken tot dit boek. Dat dus bijna de wereld in gaat. Waar ik nu niets meer over te zeggen heb. En ieder ander straks wel.

Tantes

In het weekend was er een feestje van mijn moeder.
'O! Jij bent lang niet zó dik als er op je blog staat!' riep mijn eerste tante al meteen bij binnenkomst.
'Ik dacht: Elke, dat is een ronde ton geworden!' riep de volgende tante zodra ze er was. 'Dat valt ontzettend mee zeg. Dat is een bescheiden buikje.'
'Je ziet er veel beter uit zo,' vertrouwde een tante die niet echt een tante is me toe, 'wat voller in het gezicht, staat je zelfs veel beter. Je was veul te mager.'
'Zij overdrijft altijd,' wist een wijze tante te vertellen, 'je moet alles wat die schrijft met een korreltje zout nemen. Zij blaast het op.'
'Het is meer zoals ik me voel,' probeerde ik ze uit te leggen. 'Voor mij is het de waarheid.'
Nou, dat hadden mijn tantes allang begrepen, tegelijk bogen ze zich over de koffie en de taart die mijn moeder voor hen neerzette, en het hele grote kletsen nam een aanvang. Over wie er dood was, wie er nog leefde en hoe het was om oma te worden. En terwijl ik in een dik stuk appeltaart hapte, voelde ik me vooral gevleid dat ik niet zo dik was als ze gedacht hadden.

Sluitpost

Het schrijven van een stukje hier is de laatste dagen een sluitpost geworden. Zoals al het andere, buiten verhalen schrijven & proeven nakijken, momenteel een sluitpost is geworden. Ook dwalen er tegenwoordig elke dag wel een paar vreemde mensen in ons huis rond. Ze bedenken wat ze ervan zouden kunnen maken. Ze kijken in onze vaste kasten om te zien hoeveel van hun eigen spulletjes ze daar eventueel kwijt zouden kunnen.
'Mama, kom je Rintje voorlezen,' wordt er nu onderaan de trap geroepen.
'Ja, zo,' roep ik terug.
'Kom je nu?'
'Ja!'
Even stilte.
'Mama, kom je dan? Of spreek je niet de waarheid?'

Live te zien!

Hier alvast een paar nieuwe agendapuntjes waar je mij kunt horen of tegenkomen. De boekpresentatie van Lastmens is inmiddels vastgesteld op 26 februari. Noteer die datum maar!

Nog even wachten, kleine

Ik wilde hier een brief aan de piepkleine schrijven. Om wat dichter bij haar te komen. Omdat ik door de drukte de laatste tijd vooral aan haar denk als mijn fysieke ongemak bij het zitten. Als die grote buik in de spiegel. En omdat ik, telkens als ik in mij bewegingen voel van draaiende billetjes, bewegende beentjes of handjes die zich ver naar voren uitstrekken, opschrik van mijn bezigheden.
Maar er kwamen allemaal proefdrukken tussen vandaag.