Vrouwen en vriendschap 2

'En toen heb ik in het oor van vriendin 1 gefluisterd dat ze mijn hartsvriendin was,' zegt Jeetje (6). 'En dat vond vriendin 2 helemaal niet leuk.'
'Dat is ook niet leuk.'
'Nee.'
'En je wilde perse dat vriendin 2 kwam spelen vandaag. Je hebt me uitgescholden omdat het niet mocht.'
'Vriendin 2 was aan de beurt. Vriendin 1 heeft al twee keer achter elkaar bij mij gespeeld.'
'Ja, èn?'
'Vriendin 1 is mijn hartsvriendin natuurlijk helemaal niet, hè?'
'Waarom fluister je dat dan in haar oor?'
'Anders wordt ze weer boos.' Jeetje zucht. 'Vriendin 1 wordt heel erg snel boos.'
'Daarom zeg jij dat ze je hartsvriendin is.'
'Ja, dat vindt ze leuk.'
'Jij zegt zomaar iets om een ander tevreden te stellen.'
Jeetje giechelt. 'Ze hebben de hele dag ruzie gemaakt over wie er met mij mag spelen. En nu spelen ze allebei niet bij mij!'
'Nee,' zeg ik.
'Als je ergens ruzie om maakt, krijg je het ook niet!' zegt ze.
Ik probeer haar uit te leggen over boosheid en dat dat niet haar verantwoordelijkheid is, we praten over vriendschap, leugens en de zin of onzin van het woordje hartsvriendinnen. Etcetera.
'En met wie heb je gespeeld vandaag?' vraagt man bij het avondeten.
'O, met vriendin 4!' zegt Jeetje.

De noodzaak van het stukje

Zondagochtend in het park. De man die me tegemoet kwam, liep een beetje gekromd, hij was donker en floot zijn hond. Ik rende en luisterde naar een podcast van de Avonden waarin een dichter aan het woord was over zijn gevecht met de dichtkunst, - was er nou wel of geen noodzaak in de poëzie? - toen ik plotseling zag dat het mijn oom was. Een oom die ik al jarenlang niet meer gezien heb. Ik ging op slag wat harder rennen. Maar eenmaal dichterbij gekomen was het mijn oom totaal niet. Dat kon ook niet. Een heel stuk verder flitst de datum op de verjaardagskalender door mijn hoofd. Ik zie die oom nooit lopen, maar wel op zijn verjaardag.
Ik dacht ook aan mijn boek in wording, ik weet nu niet meer wat ik dacht, het kwam door wat die dichter zei, het was in elk geval allemaal mooi in een stukje te vatten. Belangrijk ook. Maar toen ik thuiskwam kon ik het stukje niet opschrijven. De autodeuren stonden al open. Het gezin had haast. Vrienden wachtten. En meteen vanuit daar ging ik iemand anders helpen met verhuisdozen inpakken. En toen ging ik naar het zwembad voor het diploma zwemmen van Jeetje. Toen verbleef ik een paar uur in een heet zwembad in Diemen. Toen had ze B. En toen en toen en nu heb ik alle tijd om het stukje te schrijven en weet ik niet meer welk stukje precies.

Gebeurtenisjes

De tweeëntwintigjarige crèchejuf had een paastak in haar hand en haalde de eitjes om erin te hangen tevoorschijn. 'Een boom,' riep Deetje. Toen de juf lachte, zag ik heel kort de piercing in het midden van haar tong.

De man die de straatkrant verkocht voor de Albert Heijn bij Artis noemde me bij binnenkomst 'Meisje' en toen ik wegging 'Mevrouw.' Ik dacht het is wachten tot alleen 'mevrouw' overblijft. Het is nu nog een kwestie van hoe het licht erop valt.

Ik liet mijn cursisten een personage maken, puur vanuit de taal. 'Neem je vader maar,' zei ik.
Hoe praat hij, wat is zijn ritme, het woordgebruik, stopwoordjes? De pennen bleven heel lang boven het papier hangen. De meeste vaders bleken niet zoveel te zeggen. Eigenlijk spraken ze nooit.
'Schrijf dan op hoe je vader zou kunnen praten, als hij zijn mond open zou doen.'
Ook dat was haast niet voor te stellen.

Man zei dat Jeetje haar skateboard van de stoep moest halen omdat oude vrouwen er over zouden kunnen vallen. 'Maar er bestaan in deze wereld geen oude vrouwen,' zei ik. 'Heb je er weleens eentje op dit eiland gezien?
'Zwangere vrouwen dan,' zei man.
Het gebrek aan oude mensen hier is schrijnend, net als het gebrek aan oude bomen. Vooral met dit mooie weer.

Vrouwen & vriendschap

In Jeetjes klas zitten 2 meisjes met wie ze bevriend is. Het blijft een strijd om de macht tussen de 6-jarigen. Gistermiddag had meisje 1 een geheim verzonnen en dat geheim gedeeld met meisje 2. Meisje 3 - Jeetje - mocht het geheim absoluut niet weten. Ze mocht dus ook niet meespelen. Want als je het geheim niet wist, kon je helaas niet meedoen. Jeetje ging het tegen de juf zeggen, de drie meisjes knikten braaf toen de juf iets aan het bazelen was over samen spelen maar zodra zij uit het zicht was, renden meisje 1 en 2 samen weg. Jeetje besloot met meisje 4 te gaan spelen, een buitenstaander.
Daarop besloot meisje 1 het geheim aan meisje 4 te vertellen en verbood haar ten strengste om het aan Jeetje te verklappen. Meisje 4 heeft het geheim aan Jeetje verteld. Jeetje vertelt tegen meisje 1 dat ze het geheim nu weet. Meisje 1 wordt boos op meisje 4. Die middag komt meisje 1 bij Jeetje thuis spelen. Op sterk aandringen van Jeetje en meisje 1 zelf. Meisje 2 moet heel hard huilen omdat ze niemand heeft om mee te spelen.

Schrijvers uit Oost

Morgen in het Canvasgebouw optredens van Schrijvers uit Oost. Waaronder Anja Sicking, Maartje Wortel en ik. De eerste editie! Komt dat zien, zou ik zeggen.

Het ging best

In de vroege ochtend kwam ik thuis van het boekenbal en twee en een half uur later zat ik weer aan de ontbijttafel. Er was al een nieuwe afwasmachine en een nieuw fornuis gebracht. Het stond nog ingepakt in de keuken. Het waren hele grote dingen. De broer van man zou komen om mee te helpen met het aansluiten van die twee machines. Die nacht had Deetje vier keer overgegeven en was Jeetje twee keer wakker geworden. Maar daar had ik niets van gemerkt. Ik was op dat moment misschien die schrijver aan het kalmeren, die niet veel later zou gaan overgeven. Of ik liep ergens in de stadsschouwburg op zoek naar iemand. Dat doe je veel op zo'n feest. Iemand zoeken.
De hele gang lag vol met lakens met kots erin, slaapzakjes met kots. Die moesten nog buiten worden uitgeklopt anders raakt de wasmachine ook verstopt. 's Middags ging ik even liggen. Man en broer waren aan het boren. De kinderen schreeuwden hard en schel. De deuren stonden open. Het was koud. Daarna bereidde ik een les voor. 's Avonds zat ik in de tram met een rugzak vol boeken en mappen. Even later gaf ik les. Het ging best.

Het leven is geen feest

'Het leven is geen feest. Het leven is één grote ellende,' zei ik aan het ontbijt tegen Jeetje (6). Ze kon het maar het beste meteen weten. Ik ging door: 'Van uitstel komt afstel. Het gaat om hard werken en geld verdienen. Nergens anders om. Geld is het belangrijkste. Voor niets gaat de zon op.'
'Het leven is wel een feest,' zei ze.
'Nee hoor,' zei ik, 'absoluut niet. Eet eens door. Schiet eens op. Je moet je kamer opruimen, je bed nog opmaken, je gymspullen pakken, op tijd op school zijn, je moet je best doen. In Bagdad daar mag dat. Maar hier niet. Dooreten. Nu.'
'Het leven is verdrietig, mama.' Jeetje keek me aan. 'Maar het leven is ook heel mooi. Weet je mama, het leven is eigenlijk alles.' Ze maakte een allesomvattende beweging met haar armen. 'Alles,' zei ze.
'Hoe kom je daar nou weer bij,' zei ik.