Zondagmiddag

We waren op weg naar Footlocker Kids. Ze had nieuwe schoenen nodig. En wel snel. Ik liep nog alsof ik pas bevallen was, maar we kwamen er wel. We waren niet alleen in de Kalverstraat. We waren ook niet de enigen bij Footlocker Kids. De medewerkers hadden geen haast. Het leek alsof zij alles in slowmotion deden of niet. Hoe langer ik in het filiaal van Footlocker Kids stond, hoe erger de pijn aan mijn onderrug. Welke idioot ging er ook naar Footlocker kids op zondagmiddag? Op wat voor dag dan ook. Maar de zondag was toch wel de ergste dag. Dan vroeg je er ook om. Jeetje wees eerst de schoenen aan die ze mooi vond, dat waren alle schoenen in de rekken van Footlocker Kids, maar tenslotte wilde ze alleen afzichtelijke glitterschoenen met lampjes in de zolen. Die mocht ze van mij niet. Dat maakte haar ook niet veel uit. We gingen weg bij Footlocker Kids. Bij V&D was alles voor de halve prijs. Op de kinderafdeling hadden ze geen schoenen, maar het trof, ze moest ook nog een spijkerbroek. Die konden we niet vinden. Toen we tòch nog het een of andere gestreepte gevalletje gevonden hadden, bleek bij de kassa dat je alleen vijftig procent korting kreeg met airmiles. We verlieten de V&D zonder gestreept geval. We stapten in de tram die naar Slotermeer ging in plaats van naar het Centraal station.
'Kijk de tram rijdt met een omweg,' zei ik nog tegen haar.'Zo kom je er ook.'
Maar zo kwamen we er niet.

Filmpjes

Een paar dagen geleden kwam er weer een Torpedofilmpje van mij voorbij. Kijk maar naar Ons Bakbeest.

En anderhalve week eerder deze ook nog!

Uitje

De parkeerplaats die voor het Maxis terrein lag was groot. De wolken waren donkergrijs, hingen laag, benauwden. Ik trok met één been en stak schuin over. Ik trok ook gekke gezichten. Waarschijnlijk had ik te lang gezeten die dag. Als ik op een bepaalde manier bewoog, was het alsof de punt van een vork in een zenuw geduwd werd. We waren naar de Toys XL geweest en daarna ging ik nog even in de Hema kijken en man in de Xenos. Op zoek naar knutselspulletjes voor haar verjaardag. Het was bijna vijf uur. Er was haast bij. Het ene kind zat op de crèche. Het andere was nog bij de naschoolse opvang. We moesten ook eten verzinnen om te koken. Als ze thuis zijn, hebben ze honger. Die kleine vooral. Die grote begint bij voorbaat te zeuren dat ze het niet lust. Man voelde zich slapjes en had de hele tijd alleen het nodige gezegd. Op het terrein zat ook een MC Donalds drive in. Nee, het was van de concurrent van MC Donalds waarvan ik nu de naam vergeten ben. Bij de Albert Heijn XL kocht ik een courgette. Ik dacht dat we nog noedels hadden. Maar thuisgekomen bleek dat dat niet zo was. Dus aten we rijst. Dat kwam ons duur te staan. De grote houdt niet van rijst. Op een gegeven moment zaten we aan tafel. De grote rechts van mij zong een lied dat ze vandaag geleerd had, en de kleine aan de linkerkant besloot 'vader jacob' in te zetten. Daarachter at man met lange tanden zijn rijst. Een hand ondersteunde zijn hoofd. Ik zat heel stil op een kussentje.

Kortom

Op kousenvoeten snelde ik de trap af, laptop in mijn hand, het was nog door mijn hoofd geflitst dat ik het ding beter boven kon laten staan, want als daar iets mee gebeurt, alles kwijt... Het volgende moment lag ik onderaan de trap stilletjes te snikken. Ik ving me niet met mijn handen op, alles om die laptop maar te beschermen.
'Mama, ik kan niet slapen,' hoorde ik Jeetje zeggen.
'Ik kom je zo nog een kusje geven,' zei ik.
'Wat was er net gevallen?'
'O, dat was ik.'
'O, jij.'
'Ja, ik moet hier even blijven liggen. Dadelijk kom ik. Goed?'
Kruipend ging ik de trap weer op. Ik kroop door de gang, ik gaf het kind een kusje op haar wang en zei haar lekker te gaan slapen. Eenmaal beneden snikte ik weer verder. Bij de minst of geringste beweging zak ik door de grond, het voelt alsof een tandarts steeds recht op een open zenuw duwt. Staartbeen gekneusd, gebroken, verbrijzeld. Zoiets zal het zijn. Rust geven. Niet teveel zitten. Niet teveel lopen. Niet teveel liggen. Kortom.

Veel werelden

Op de heenweg fietste ik een ex voorbij, ik ging rechtdoor en hij precies de andere kant op. 'Hee!' riep ik. Maar er kon niet gestopt worden want ik was op weg naar café Cox om voor te lezen. Waar hij naartoe ging wist ik allang niet meer. Ergens ter hoogte van het Amstelhotel was er een luid toeterend busje, daarin zat mijn vroegere overbuurman te zwaaien. Ik had het gevoel alsof ik door een dorp racete. Bij CoxTales deed ik een stukje uit mijn roman en de mensen waren heel stil. Dus dat is goed. De sfeer was aandachtig. Op een gegeven moment werd er gezegd dat A.F.Th van der Heijden de Libris gewonnen had. Daarna kwam ik bij de vriendin terecht waar een heleboel schrijverstypes zich verzameld hadden met chips en bier om de uitslag van de Librisliteratuurprijs af te wachten. We kenden twee genomineerden, dus die hadden het moeten worden. Maar ik vond Tonio ook een indrukwekkend boek. Daar kon niemand gemakkelijk omheen. Op een gegeven moment bevond ik me in het Amstelhotel. Ik was daar nooit eerder geweest. Een tijdje stond ik op het terras over het water uit te kijken. We praatten over chronologie van een roman, het gebruik van tijd en het woord 'vrollie.' Ook heb ik nog in mijn eentje door het hotel gezworven op zoek naar het toilet. Op de terugweg fietste ik heel hard om de schrijver bij te kunnen houden die de volgende dag alweer in Berlijn moest voorlezen. Toen hij afsloeg, was ik de weg kwijt. Verder kwam ik niemand meer tegen.

Vanavond

Vanavond een Kort Door De Bocht Verhaal van mij, bij café Cox, Leidseplein.
Aanvang: 20.30 uur. Is dat niet leuk?

COXTALES KORT DOOR DE BOCHT

​En dan maken we het vandaag maar helemaal officieel bekend, de gasten voor vanavond zijn: A.L. Snijders, Herman Koch, Elke Geurts en Gilles van der Loo. Muziek van Wouter Bernink, uw immer charmante gastheer van vanavond is: Arjen Lubach!
Het thema is: kort door de bocht, een ode aan het korte verhaal.

Geluk

Deetje werd twee jaar op bevrijdingsdag maar vandaag gaan we dag drie van haar verjaardag in. Vanmorgen liepen we hand in hand naar de crèche, ik en het dappere ding met de verfrommelde papieren hoed op haar kop, nog net met plakband aan elkaar hangend. Ze wil nooit een echte muts op, maar een feesthoed is heel wat anders. Zoiets voelen ze meteen. Eenmaal binnen wist ze niet hoe ze zich moest gedragen als 'jarige'. Maar al gauw speelde ze weer met haar beste vriend, hoorde ik haar alleen af en toe zeggen 'ik ben jarig.' Gisteravond was ze zo moe dat ze in bad in slaap viel. Bovenop mij liggend als het opgerolde baby'tje van twee jaar geleden. Met veel moeite was de feestmuts afgezet. Ik had haar gewaarschuwd dat het papier in bad week zou worden en zeker kapot zou gaan. Daar lag ze dan met haar armen om mijn nek geklemd. Ik wiegde ons heen en weer. Ik deed steeds een beetje warm water over haar rug en dacht na over vrijheid. Daar had ik net over gelezen op het weblog van Jan van Mersbergen. Ik bedacht me dat vrijheid en geluk echt hetzelfde waren. Toen kwam Jeetje de badkamer binnenstormen en werd de twee-jarige wakker. 'Nog negen nachtjes slapen,' zei Jeetje, 'dan ben ik zeven.' En ze sprong erbij in bad.
Nu nog acht nachtjes.