Het raadsel van de moordende moeder

Gisteren heb ik A perdre la raison gezien. Het waargebeurde verhaal van de moeder die haar vier kinderen vermoordt. Ik had me erg verheugd op die film.
'Misschien moet je je afvragen waarom je die film zo perse wil zien,' zei iemand me.
Een normale moeder die afglijdt in een duistere wereld en zo diep zakt dat ze haar kinderen uiteindelijk ombrengt. Ik wil denk ik dichtbij zo'n schrikbeeld komen. Ik wil het meemaken. Het is allang bekend dat de eigen ouders de grootste bedreiging voor een kind vormen. Het is niet de buitenwereld. Ik ben het zelf.
Maar na het zien ervan ben ik niet dichterbij de oplossing van het raadsel van de moordende moeder gekomen. Het bleef gewoon een vreemde move van die vrouw.

Tijdsbeeld

Op een houten bankje aan het water lag het boek Succesvol solliciteren. Ik had het van veraf al zien liggen. De kaft flapperend in de wind. Er was in de omtrek niemand te bekennen dus lag het er al een tijdje. Naast de bank stond een vuilnisbak maar daar was Succesvol solliciteren niet in terechtgekomen. Kennelijk was het boek daar neergelegd opdat het nog door iemand gezien zou worden. Opgepakt. Misschien zelfs meegenomen. Iemand die er baat bij zou kunnen hebben. Ik bleef er even naar kijken. Ik draalde om Succesvol solliciteren heen, deed wat stretch oefeningen bij het bankje. Ik dacht aan mijn eigen boek dat in de ramsj terechtgekomen was. Hoe het er nu toch weer even uitgelicht werd, opflakkerde. Daarna rende ik verder zonder nog naar Succesvol solliciteren om te kijken. Zonder het zelfs maar te hebben aangeraakt.

Nominatie Lastmens

Vanavond is de shortlist van de Anna Bijns Prijs 2012 bekendgemaakt. De volgende zes schrijfsters zijn in de race voor de prestigieuze literaire prijs:

* Saskia de Coster met Dit is van mij (Prometheus)
* Minke Douwesz met Weg (Van Oorschot)
* Elke Geurts met Lastmens (Nieuw Amsterdam)
* Vonne van der Meer met De vrouw met de sleutel (Atlas Contact)
* Charlotte Mutsaers met Koetsier Herfst (De Bezige Bij)
* Carolina Trujillo met De terugkeer van Lupe Garcia (Meulenhoff)

De Anna Bijns Prijs is een tweejaarlijkse titelprijs waaraan naast de Anna Bijns Bokaal een bedrag van 10.000 euro verbonden is. De prijs gaat afwisselend naar proza en poëzie. Met de prijs bekroont de jury afwisselend de beste literaire prozatitel of dichtbundel van de afgelopen vier jaar, geschreven door een vrouwelijk auteur. Dit jaar gaat de prijs naar een prozatitel.

Op donderdag 22 november 2012 wordt bekend wie de winnares van de Anna Bijns Prijs 2012 is. De beste vrouwelijke prozaschrijfster ontvangt dan de Anna Bijns Trofee en een cheque van tienduizend euro. De uitreiking vindt plaats in De Rode Hoed in Amsterdam.

De jury bestaat uit Liddie Austin, Arjen Fortuin, Wouke van Scherrenburg en Herman Pleij.

Betrouwbaar

We trokken de deur achter ons dicht, liepen met grote passen de straat uit, stapten in de tram en even later zoefden we de nacht in. Weg van de twee kamertjes naast elkaar. Eén kamer met kerstlampjes rond het bed en één met een wit ledikantje en daarnaast een konijn dat licht geeft. Weg van huis.
Deetje (2) had me vanuit haar bed angstvallig aan liggen kijken, twee vuistjes met elk een speen erin, en voor ze in slaap viel nog een paar keer 'ik wil mee' geschreeuwd.
Jeetje (7) had naar mij geglimlacht toen ik haar achterliet met een vreemde jonge vrouw op de rand van haar bed.
Haar had ik op marktplaats gevonden. Ze was een half uur eerder gekomen om kennis te maken en zag er onberispelijk uit. Niets op aan te merken. Net klaar met het VWO. Toen ik haar googelde had ik gezien dat ze zich elders op het internet aanbood om bijles wiskunde en economie te geven. Dat gaf de doorslag. Het andere meisje dat ik natrok had 'horrorfilms' opgeschreven als hobby op haar sociale netwerkpagina.  Haar mailde ik niet.

Desert Dunes

Ik durf de meneer van de reformwinkel niet aan te kijken als ik een pak Calming Tea afreken en een pak wierook, Desert Dunes. Alsof hij als hij mijn boodschappen ziet wel weet hoe laat het is. Vertel hem iets over mensen in grijze broeken en HEMAregenjassen die vlak voor sluitingstijd nog Calming Tea en Desert Dunes inslaan. Op dat moment gaat het aan mij voorbij dat niet het feit dat ik Calming Tea koop opvallend is, maar wel dat ik de meneer van de reformwinkel niet aankijk.
De meneer van reformwinkel heeft trouwens iets anders waar hij zich druk over maakt.
Ik heb een nogal onverschrokken meisje bij me van twee jaar, in een knalblauw Chinees jurkje, witte legging, oranje regenlaarzen, roze colbertje en daarover een rood-wit gestipte regenjas, dat op datzelfde moment met een stapel rollende manden door zijn winkel rent. Rakelings langs zijn glaswerk. Schaterend van het lachen.

In je eentje

Het wit van de oogbal, bekeek ik. Ik zag de rode aders lopen. We hadden doekjes gepakt omdat we zouden gaan huilen. 

'Jij ook?' had ik gevraagd.

'Wij samen,' zei ze.

Het was lang geleden dat ik samen gehuild had. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit met iemand huilde. Ik huil niet zo veel. Samen huilen al helemaal niet.

Ik had dan ook een grote hoeveelheid traanvocht. Dat kwam goed uit voor deze gelegenheid.

De opticien sperde haar ene oog wagenwijd open en deed voor hoe je lenzen in moet doen. Ik dacht aan tampons. De dag dat mijn moeder voordeed hoe je die inbrengt. Uiteindelijk is dat ook meer een werkje om je in je eentje te proberen.

Het is allemaal gelukt. Nu zit ik hier met twee plakbandjes op mijn ogen die ik eruit wil wrijven omdat ze me het zicht belemmeren. Zelfs de letters op het scherm kan ik op geen enkele manier scherp stellen. Dat komt omdat ik cilindrische ogen heb.  Het kan nog wel zeven dagen duren voor je iets ziet. 

Het is even wennen, maar dan voel je er niets meer van.

Ontregelend

De yogajuf heeft twee verschillende schoenen aan zie ik in de kleedkamer. Een groene en een bruine. Leuk ontregelend voor een yogajuf, denk ik. Als we de gymzaal binnenkomen hangt er een zware zweetlucht. Ze denkt dat er hiervoor flink gestept is. We weten niet wat er precies gebeurd is, maar er is hoe dan ook stevig gezweet. We rollen de matjes uit in een cirkel en gaan erop liggen. We ademen. We moeten letten op het moment na het uitademen en voor het inademen, zegt de juf. Daar zit het 'm in. Daar pakken we snel onze rust. Ik adem in en uit en denk steeds dat ik heel oude sokken aanheb. Ik kijk naar die gedachte en ik laat hem los, zoals de juf ons steeds zegt. De geur van mijn sokken kan niet zó'n reikwijdte hebben. Ik adem en zoek naar dat momentje van rust.

'Die knallen steeds,' roept een vrouw boos.

'Heb je daar last van?' vraagt de juf.

'Ik ervaar dat als héél bedreigend.'

Nu horen we het allemaal. Het gedreun van een bal tegen de buitenmuur. Er zit geen ritme in. Je kunt niet op de bal bouwen. Misschien heeft de vrouw een oorlog meegemaakt, bedenk ik. Of gewoon in gewelddadige situaties gezeten. Met veel klappen. Steeds als de bal tegen de muur terechtkomt, ben ik bang dat ze gaat huilen.

We moeten proberen niet op de bal te letten zegt de juf. Laat de bal los.