Hoe verkoop je een boek?

Ik ben aan de telefoon met iemand die me vanavond in Amen gaat interviewen. Hij zegt dat we een leuk gesprek gaan voeren en dat we het niet over mijn boek zullen hebben, maar over mij. Zodat de mensen geïnteresseerd in mij raken. En uiteindelijk mijn boek willen kopen.
'Misschien moeten we het dan toch ook eventjes over mijn boek hebben,' zeg ik.
'Natuurlijk gaan we het ook over je boek hebben,' zegt hij. 'Ik heb het wel gelezen hoor.'
'Gelukkig,' zeg ik.
'Ja,' zegt hij.

Heks

Mevrouw zit in de kleuterklas waar alle kleuters een mooi beplakte schoenendoos krijgen met een ontbijtje erin. Er waren lootjes getrokken. Mevrouw had ook enorm zitten knutselen met haar kleuter. De doos die haar kleuter zelf ontvangt, is beplakt noch beschilderd. Het is een kale schoenendoos met vermoedelijk een oud, liefdeloos broodje erin. De enige doos van de klas waar geen flikker aan gedaan is. Haar kleuter vindt er niets van. Maar mevrouw wel. Zo is mevrouw kennelijk.
Daarna leest mevrouw een verhaaltje voor over een heks met een pukkel op de neus.
'Dát hebben alle heksen,' roept een pientere kleuter.
'Ja, goed gezien. Waarom eigenlijk?' vraagt mevrouw.

Portugees liedje

'Weet jij wat er na de dood is, Elkie?' vraagt Fabio. Hij staat in de woonkamer en drinkt het literpak chocomelk leeg waar hij vanochtend mee aankwam.
'Hoe moet ik dat weten?'
'Geloof jij in de hel of de hemel?'
'Nee.'
'Maar als jij mocht kiezen: de hel of de hemel?'
'Dan koos ik toch maar voor de hemel.'
'Dus jij gelooft wel!'
'Voor de zekerheid kies ik dan de hemel.'
'Jij denkt: het is werken, werken, werken en dan niks meer.'
'Ja.'
'Dan is alles zinloos,' zegt hij. 'Wie speelt er hier gitaar?' In een hoek van de kamer staat een gitaar.  Fabio pakt 'm op, strijkt over de snaren en dan komt er een deuntje. Even later speelt de schoonmaker gitaar en zingt daarbij voorzichtig een droevig Portugees liedje.

Niet over mij

De pedicure zegt: ‘Het is toch zonde als je op je 65e niet meer kunt lopen, omdat je nú niet naar een podoloog gegaan bent.’ Ik knik. ‘Nu heb je nog geen last,’ gaat ze door, ‘maar als je knieën straks geruïneerd zijn, is het te laat.’
‘O jee,’ zeg ik. Maar ik heb niet het idee dat ze het over mij heeft.
De boekhoudster die ik daarna bezoek, zegt: ‘Op je 65e moet je ineens heel veel gaan betalen, weet je dat wel? Je spaart niets.’
‘O jee,’ zeg ik weer. Ook nu heb ik het idee dat ze het niet over mij heeft. Eigenlijk heb ik heel vaak het idee dat het niet over mij gaat, de dingen. Het leven. Dat klopt niet.

Tevreden

'Heb je nog andere dromen naast het schrijven?' vraagt de interviewster. We zitten op een boot en varen door IJburg. Ik weet vanaf het water niet precies waar we zijn. Ik weet nooit precies waar we zijn. Omdat het mij niet interesseert waar we zijn.

'Andere dromen?' herhaalt ze.'Wat wil je nog méér?'

'Weg natuurlijk,' zeg ik flauwtjes. Maar dat is mijn standaardantwoord, dat weet ik. Ik zeg altijd dat ik weg wil. Dat is niets nieuws. Het zou eens wat zijn als ik zei dat ik wilde blijven. 

Ik mompel nog iets over op wereldreis gaan met mijn gezin. En dan nooit meer terugkomen.

Ze wacht op mijn andere droom. We varen door  'de groene tunnel.' 

Na een tijdje beken ik dat ik naast het schrijven geen enkele droom heb. 

'Dus eigenlijk ben je tevreden?' zegt ze. 'Je bent tevreden met je schrijven. Met je leven zoals het is.'

Daar had ik totaal nooit aan gedacht. Dat het tevredenheid zou kunnen zijn.

Homo Humeurus

Er is een klassenavond op de basisschool. Ik zit in de kring van de onderbouw. Groep 1 en 2. Grote, hippe ouders op hele kleine stoeltjes dicht bij elkaar. Het is warm in de klas. We moeten ons voorstellen, onze naam zeggen en  die van ons kind. We mogen iets leuks over de kleine vertellen. 'Het is een ontzettend leuk ventje,' zegt een vader met blote voeten in mocassins. 'Ik ga elke woensdag met hem kanonnen schieten in het scheepvaartmuseum.' Het valt me op dat iedereen hier nogal welbespraakt is en zich ontspannen gedraagt. Als één van de laatsten ben ik aan de beurt. 'Ik ben de moeder van Deetje,' fluister ik. De kring met ouders kijkt naar mij. Ze wachten op nog meer informatie. Maar dit is alles wat ik weet. Ik sla mijn ogen neer. Dan krijgt de vader naast me de beurt.

'Dé Deetje,' had ik nog willen zeggen.

Smaak

Nu kan het nog. Binnenkort zal ze met haar gezin naar Badhoevedorp vertrekken en dan kunnen er door de week geen lunchafspraakjes meer gemaakt worden. We zitten in het café tegenover haar huis en vlakbij mijn werkkamer. Ons brood wordt gebracht. Zij met gestoomde makreel en ik met een berg humus. Ze vertelt over het voorlopige koopcontract dat nu echt getekend is. Een huis met een gigantische tuin, garage, zolder. Alles. Het enige is dus dat het in Badhoevedorp staat. Het klinkt minder sexy dan Amsterdam.
'We hadden het vroeger  nooit zo voor onszelf bedacht,' zeg ik. 'Maar wat geeft dat eigenlijk? So what?'
'We houden wel gewoon ons 020-nummer,' zegt ze.
'Nou, dan maakt het toch helemaal niks uit?'
'Nee,' zegt ze.
'Het is een beetje hetzelfde als naar Ijburg vertrekken.'
'Het is goed,' zegt ze. 'Dat weet ik. Maar soms lig ik in bed en dan bedenk ik dat ik zeker vijftig ben als ik daar weer wegga. Of nog ouder.'
'Ja en dan is alles al bijna voorbij, hè?' zeg ik.
Ze knikt. Ik neem een hap van mijn brood.
'We kunnen nu eenmaal niet meer ineens in Parijs gaan wonen,' zeg ik. Ik proef iets knapperigs, lekker knapperig, en bijt nog eens flink. Het is misschien wat pittig, denk ik, maar het moet  heel lekker zijn. Het smaakt dadelijk vast goed. Ik kauw nog een paar keer. Pas als ik moet kokhalzen, spuug ik dat wat er van het knapperige ding over is uit op mijn bord. Het blijkt een rauwe knoflookteen. Ik ontwaar nog een paar knoflooktenen in mijn humus. Zij vertelt over een vader van een vriendinnetje van haar dochter die al vijf jaar lang spoorloos verdwenen is. Niemand heeft ooit nog iets van hem gehoord.