Zo ging het ergens

Een vrouw van vierendertig viel in de voormiddag, vlak voor twaalven, ineens dood neer. Ze was thuis met haar twee kinderen van vier en vijf jaar. Ze zouden net een boterhammetje gaan eten, stel ik me voor. De vrouw was namelijk overblijfmoeder en werd over een half uurtje verwacht. Toen ze daar niet op tijd verscheen, belde er iemand. Het oudste kind nam op.
'Zeg, waar blijft je moeder?'
'Mama is ziek,' zei het kind.
'O. Goed dat ik het weet!' Er werd opgehangen. Om nog snel een nieuwe overblijfmoeder te regelen.
Misschien aten de kinderen zelf toch maar een boterham. Al zei hun moeder niets. Daarna speelden ze.
Tot aan het einde van de middag, tegen vieren, de telefoon weer ging.
'Mag ik je moeder nu even zelf spreken?' klonk het kortaf.
'Mama is wel héél erg ziek,' zei het oudste kind aarzelend.

Mooiste boekomslag van het jaar.

Gisteren las ik in het NRC over de uitverkiezing van het mooiste boekomslag van het jaar.
Hier zie je het: www.elkegeurts.nl
Met een schilderij van Paul Dikker erop. Meer werk van hem: www.pauldikker.nl

Alles is Roquefort

Een leuk reisje af laten ketsen op het idee dat je daar Kaas voorgeschoteld zult krijgen - de reis zou naar Frankrijk gaan - terwijl je niet van Kaas houdt maar dat je dat dan niet durft te zeggen - wie lust er nou geen Kaas? - terwijl je niet eens Kaas kan zién zonder dat al je ingewanden in opstand komen - zeker van dié Kaas.
'Proef maar. Neem maar rustig. Er is genoeg!' zeggen de hele vriendelijke mensen.
Je ziet hun hele vriendelijke ogen op je gericht. En de witte schimmels en de bacteriën op je bord krioelen als wurmen. Je moet glimlachend blijven kijken - open en ontspannen - terwijl je geen lucht meer krijgt. Omdat het aroma van de blauwaderkaas en de groene korstmosbrokken je de adem beneemt. En sowieso alle lust tot leven.
De donkerte valt in.
Inktzwart is het buiten.
Je zit ver weg op het platteland. Je hebt geen rijbewijs. Alles is Roquefort.
Blijven lachen.

Over taal

Gisteren haalde ik Jeetje op en vroeg: Heb je leuk gespeeld vandaag?
Ze zei: Nee, ik heb treurig gespeeld vandaag.

Vanmorgen bracht ik haar weg en ik zeide: Je bent kletsnat!
Zij zei: Ja! En ik moet kletsdroog worden.

Bordewijk, dacht ik toen ik de fantastische vertellingen opensloeg, Bordewijk. Bor-de-wijk.
Totdat het eerste verhaal Wat ik vond bij Baruch Blazer las.
'Ik was vervallen in de fout van een ieder, die de middelen tot verwezenlijking van een plan zoekt ver buiten zijn gewoon gezichtsveld, waar de kans van slagen gering is. En hier, vlak onder mijn bereik, was iemand, die mij de gruwelijke samenleving bieden kon, welke ik op het oog had.'
BORDEWIJK, riep ik, BORDEWIJK IS GEWELDIG!

Ik wacht

'Mama, ik kom jou een kusje geven.' Jeetje geeft mij een kusje en kijkt verwachtingsvol naar me. Zo van: 'nou daag!'
Maar ik zit nog met de mama's te babbelen over hun boeken die bijna uitkomen. En over vakanties in Canada. Alle mama's en papa's op de crèche zijn zelfstandigen. Ze maken boeken, ze tekenen, ze ontwerpen of ze fotograferen. Iets in die richting. Dat is heel fijn kletsen op de zonnige maandagochtend. Voor die mama's en die papa's. Dan zitten ze allemaal om de grote tafel met een beker koffie. Ze praten om het hardst en hebben allemaal puzzelstukjes in hun hand. Soms strijken ze een voorbijkomend kind over 't bolletje.
'Mama!?' Jeetje staat strak naar me te kijken. Met haar vinger in haar mond.
'Ja wat is er?' vraag ik lachend.
'Ik wacht tot jij naar huis gaat om te wérken,' zegt ze zacht. Ze slaat haar ogen neer.

Vervelen

Ik heb in de loop der tijd heus wel eens gezegd: 'Ik vervéél me.'
Maar dat deed ik helemaal nooit.
Ik weet niet eens wat het is. Me vervelen.
Er zijn mensen die zich vervelen omdat ze klaar zijn met alles. Het werk is af. Het huis schoon. De vrienden zijn gebeld. En er is wérkelijk niets meer om te doen. Kortom: ze vervelen zich. Dat heb ik dus niet.
Terwijl veel mensen tegen mij zeggen: 'Ik zou me te pletter vervelen als ik jou was.'

Wel weet ik hoe het is om vervelend te zijn, lamlendig, hangerig, geen zin te hebben om ook maar iets uit te voeren of een vin te verroeren, jezelf in de weg te zitten...

Vandaag een nieuwe stofzuiger van Man gekregen.

Wat blijkt nu?

Er was van alles te vermelden vandaag. Op deze kleurloze dag. Waarin iedereen geteisterd leek te worden door de rauwe blafhoest en de rode bluskoorts. Ik zag best wat vonkjes oplichten in het grijs.
Maar het wil toch niet vermeld.
Dat blijkt nu.
Nu het meisje in bed ligt, de man uit dineren is en ik de tijd en rust heb - na eerst de hele bovenverdieping spookvrij gemaakt te hebben - om één zo'n vonkje uit te lichten.
Er komt niets.
Misschien wil ik nu liever gaan lezen over Edgar Allan Poe in de nieuwe Groene Amsterdammer - en ook de twee uitdrukkelijk genoemde verhalen uit zijn verzameld werk er nog op na slaan - of zal ik meteen verder gaan met het boek dat de buurman mij vandaag gaf: De Nederlandse Slavenhandel 1500 -1850 van P.C. Emmer. Hoofdstuk 1 : Nederland en de slavenhandel, vergeven of vergeten? Al zat ik midden in Norwegian Wood van Murakami.
Of gewoon een beetje denken over wormgaten.