Link

Deksels! Ik probeerde net wat reclame te maken voor mijn hoorspelbewerking van 'Komt een vrouw bij de dokter' van Kluun. Wordt op 12 mei uitgezonden bij BNN, op radio 1, 20.00 u. 

Regie: Marlies Cordia. Spel: Georgina Verbaan, Anthonie Kamerling, Sophie Hilbrand.

Ik ben minstens zo benieuwd hoe het klinkt. 

En reclame voor een optreden van mij op 28 mei in Broese. Samen met de Utrechtse topdichters Alexis de Roode en Ingmar Heytze. 

Ik wilde eigenlijk zeggen dat je het beste allemaal maar kunt komen kijken.

Daar is zo'n weblog toch ook voor bedoeld? Als ik tenminste kon linken.

Kwestie van doen

Aan het ontbijt praten we over Jeetjes melktandjes.
'Ja en jij hebt koffietandjes,' zegt ze.

EN: Ik weet nu dus hoe het leven in elkaar zit. Ik weet helemaal preciés hoe het werkt. Maar ik zeg het niet.
Want je kunt er beter geen label opplakken noch er woorden aan geven. Dan zet je het allemaal klemvast. ( Die autistische celletjes die wij zijn, nemen alles namelijk letterlijk) Dus ik zal 't ook maar niet proberen op te schrijven. Het is een kwestie van doen, geloof ik.
(Sorry)

Alles is research

Ik ga samen met 27 andere mensen een geheel verzorgd weekend lang in mijn leven investeren. Morgen.
Met z'n allen volgen we een workshop over hoe het leven werkt.
Motto: wat je wilt gebeurt en wat je niet wilt óók!
In een vlaag van verstandsverbijstering moet ik me hiervoor hebben opgegeven. Ik weet het al niet meer. Het zal op een dichte grijze winterdag zijn geweest. Ik doorzag de werking van het leven even niet. (Ik doorzie graag alles) Ik kon wel wat uitleg gebruiken. Ik stuitte op deze workshop.
Terwijl ik het nu natuurlijk allang allemaal doorheb. Het leven. Eitje.

Ik ben een prozaïst.

C. en ik waren in Utrecht. Op weg naar de boekpresentatie van Het Tulpenvirus. Daniëlle Hermans is de eerste van het Sebesklasje die debuteert en nog vóór de officiële doop van haar thriller zijn er al meer dan 8000 exemplaren verkocht. Buitenlandse uitgevers staan te dringen, de pers schreeuwt. De Tulp is momenteel big business. Een hotter onderwerp had ze niet kunnen aanvoelen. - Ik weet nog dat ik haar toentertijd dringend adviseerde om toch vooral de verhaallijn van die tulp te schrappen. -
C. en ik snelden boekhandels in om in elke Ako en Bruna het Tulpenvirus te fotograferen. ( Dat is nu nog opwindend voor de schrijfster.) In Broese Kemink sjeesden we meteen door naar de afdeling Spanning. We zetten het boek rechtop. C. fotografeerde er op los. En toen ik opkeek, zag ik daar mijn hoofdje hangen. Aan een pilaar.
'Kijk, daar heb je mij,' piepte ik.
En toen ik met mijn ogen van links naar rechts rolde, zag ik het hoofdje aan iedere muur.
'Prozaïst,' las ik hardop. En sloot mijn ogen (3).
C. maakte een foto.

Het kipje is klaar

Er ligt een stukje gebraden kipfilet op ons bord. Biologisch dynamisch scharrel, vermeld ik er snel bij. Allemaal totáál verantwoord. Maar-het-blijft-...De bijna-driejarige prikt het stukje aan haar vork en zegt opgewekt:
Dit is een kipje!

IK
Dit is kip, ja.

DOCHTERTJE
Het kipje is klaar met lopen, hè?

IK
Ja.

DOCHTERTJE
Het kipje is moe hè? Het kipje is kláár met lopen.

IK
(kortaf) Ja.

DOCHTERTJE
En toen hebben we het kipje in de pan gebraden.

IK
(nog kortaffer) Ja.

DOCHTERTJE
(houdt de vork met het doorboorde kipfiletstukje heel hoog in de lucht)
(roept) O, o, het kipje heeft zich vergist!
Het kipje was niét klaar met lopen!
Het kipje wil toch lopen, mama.

IK
Eh...dat kan niet meer.

DOCHTERTJE
(laat haar vork heel langzaam zakken)
Kan dat niet?

IK
Eet nou maar door. Het eten wordt koud.

DOCHTERTJE
(zacht) Het kipje wil naar zijn mama.

IK
(zoekt naarstig naar een ander onderwerp, weet dat de vergelijking tussen kip en kip nu voorgoed gemaakt is, vindt het eten van vlees wederom iets zieks, neemt zich voor nu echt vegetarisch te worden, zal zich de volgende dag tegoed doen aan lendenen van kalveren en malse zuiglammetjes in een chique restaurant, laat de ganzenlever wel staan.)

Grote verrassing

De hele weg van Utrecht naar Amsterdam vertelt een jarige jongedame aan een kennis die tegenover haar in de trein komt zitten dat ze poep heeft aan cadeaus. 'Cadeaus', zegt ze, 'vind ik zo gênant. Mij hoeft niemand iets te geven.' Ze heeft vandaag van iedereen bodylotion en pannen gekregen. Ze had natuurlijk ook wel iets anders gewild dan bodylotion en pannen, maar bodylotion en pannen komen altijd van pas en: 'Ik heb gelukkig toch poep aan cadeaus'. Ze moet wél bekennen dat ze de hele dag stiekem op De Grote Verrassing van haar ouders gehoopt had. Ze dacht aan een fototoestel. Ergens in haar had het grote fototoestel zich genesteld dat ze stráks zou gaan krijgen. 'Tadaa! Kijk eens wat we voor je hebben?' Zij zou dan net doen alsof ze niets vermoedde. Pas toen ze net de trein ingestapt was en ze haar ouders op het perron gedag zag zwaaien, begreep ze dat de grote verrassing niet meer kwam. Een fles bodylotion en een pannenset, dat was het. Dat wás het dus ook echt. 'Poep,' zegt ze zachtjes.

Kapper

Ik zat bij een hele nieuwe kapster die me meteen vroeg: Ga je nog wat leuks doen dit weekend? En: Geef je niets om je uiterlijk? Ik wist op beide vragen niet direct een kort en bondig antwoord te geven. Zij lachte.

IK
(kijk recht in de spiegel)
Het wordt wel héél kort, hè?

ZIJ
Kort? Noem je dit kórt?

IK
(ziet de bossen vallen)

ZIJ
Die vorige kapper keek zeker helemaal niet naar je gezicht.

IK
(angstig) Jij wel, hè?
Toch?

...

Even later thuis. Ik haal de dochter uit haar middagslaapje. Ze kijkt me aan vanuit haar ledikant, zegt enthousiast:
HEE MAMA, JIJ LIJKT NET EEN MEVROUW!
Weer kon ik niet meteen goed van repliek dienen.