Vrolijke lente

Ik hoor de mensen spreken over zon en lente. Stelletjes skeeleren samen. Kinderen fietsen voor het eerst zonder zijwieltjes. En ik kijk naar de stellen met wieltjes en de kinderen die vallen zonder wieltjes. In de zon.
Maar in mijn hoofd is het winter. Of nog altijd herfst gebleven. En als ik buiten ben, heb ik het vooral koud. En als ik de springerige energie zie van de wereld, de mensen en de plannen die ze maken, word ik bovenal moe. Want ik zie stof, stof en nog eens stof. Omdat de zon erop schijnt.

Verantwoorde voeding?

MAMA
Eet jij dat kleine bloemkoolroosje niet op alléén omdat hij een bloemkoolroosje is, Jeetje? Zie je hoe hij daar nu op de rand van je bordje ligt. Helemaal alleen. Te huilen.

Jeetje knikt.

MAMA
En alles wat het bloemkoolroosje nu zou willen, is in jouw mondje. Net als de rest van het eten. Dat mag hij niet van jou, hè?

Jeetje slikt. Mama buigt zich naar het bloemkoolroosje toe.

MAMA
Ach, arm bloemkoolroosje, Jeetje wil jou niet. Daarom moet je nu zo verschrikkelijk huilen. Je hebt gelijk hoor, lieverdje. Het ís ook niet leuk als je niet gekozen wordt. Terwijl jij er toch niets aan kunt doen dat jij een bloemkoolroosje bent? Je hebt jezelf niet gemaakt. Je wilde er nog wel zo graag bij horen, hè. Bij de anderen. Gezellig, samen. Net als iedereen...

Jeetje prikt het bloemkoolroosje aan haar vork en stopt hem haastig in haar mond.

Een gebouw met een lichtje voor mij

Het voordeel van een werkkamer elders - met een groot raam van matglas - is dat je niet naar buiten kunt kijken maar toch ergens anders bent. Buiten. Dat je naar je werk moet fietsen. In plaats van al op je werk te zijn - altijd op je werk te zijn - en daarna gaan fietsen. Voor de beweging.
Er schijnen oud KNIL militairen bingo te spelen in het klaslokaal onder de werkkamer. Zoiets gebeurt alleen elders.
Ik kan op sommige dagen ook echt overwerken. Zonder dat kleine Jeetjes binnenstormen. Zoals man ook overwerkt als hij moet overwerken. Het is makkelijker om werk en privé te scheiden, daar er een kwartiertje fietsen tussen zit. Dat waait door.
Het lijkt mij een waar avontuur om een kamer voor mezelf te hebben, in een ander deel van de stad.
Het nadeel is dat het kan regenen en je toch moet fietsen, de fragmentatie, en dat je dingen daar hebt laten liggen die je thuis nodig blijkt te hebben. Dat je dus meteen weer terug moet. Mail kan er niet steeds gecheckt worden. Dat heeft voor- en nadelen.

Kamer

Ik was een werkkamer kijken in West - ouderwets op auditie. (Zoals vroeger de studentenkamers) En ik hoop weer dat ik 'm krijg. Maar er waren meer mensen die leuk waren. En geschikt. Het voelt een beetje als op een longlist staan. Waar ik mezelf dan wel op heb gezet.

We schillen aardappels

'Jij haalt zijn velletje eraf,' zegt Jeetje.
'Een aardappel ontvel je niet,' zeg ik, 'een aardappel schil je.'
'Ja, maar ik speel dat het een mens is,' zegt Jeetje.
'O, jij speelt dat het een mens is. Dan klopt het wel.'
'Ja! ' zegt ze. 'Jij haalt zijn velletje eraf. Dan snijd ik 'm doormidden en gooi 'm in de gevangenis.' Jeetje snijdt het door mij gevilde mens doormidden. En smijt 'm - plop - in het vergiet. 'Volgende,' zegt ze bars.

Inspiratie

Toen ik gisteravond in de collegezaal zat en luisterde naar de verhandeling van Rob Schouten over invloeden van Pessoa in de Nederlandse dichtkunst en literatuur, kreeg ik weer ontzettend zin om Pessoa's werk te gaan herlezen.
Waarom sloeg die rare Portugese man uit de negentiende eeuw nu juist in Nederland in als een bom? In de jaren '70 toen zijn eerste vertaalde werk hier uitkwam en nog steeds. Ook de huidige generatie schrijvers laat zich nog graag door hem beïnvloeden.
Toen ik gisteravond luisterde naar dichters die hun gedichten lazen - op de een of andere manier door Pessoa geïnspireerd -, kreeg ik ook heel erg veel zin om hun werk nader te bestuderen. Het werk van Mark Boog en Arjen Duinker moet nodig eens onder mijn loep.
Hiervoor was ik, geloof ik, precies gekomen.

'Uiteindelijk eindigt Pessoa gewoon op een tegeltje,' zei Rob Schouten, 'zoals alle grote kunstenaars. Of zijn portret komt op een dekbedhoes.'
Maar niemand zou ooit onder hem kunnen slapen.

De inschrijving

'Het is tijd om weer te gaan sporten'. Daar belde de sportschool me na twee jaar voor op. De sportschool had gelijk vond ik. Ik was al jaren niet geweest. Ik bewoog veel te weinig. Ik voelde me feitelijk ook een wrak. Er werd meteen een afspraak voor de body age test gemaakt. Een paar keer verzette ik de afspraak.
'Je kunt om 16.30 u nog wel komen,' zei de sportschool vandaag.
'O, nou,' zei ik. 'Eigenlijk...'
'17.00 u dan,' zei de sportschool snel.
'O, eh, ja, eh.'
'We verschuiven de pauze van de sportinstructeur speciaal voor jou,' zei de sportschool. 'We rekenen op je!'
Dus ik kwam. Met in mijn rugzak een handdoekje en sportschoentjes en een joggingbroekje. De sportschoollui waren
super vriendelijk. Ze stonden al op me te wachten. Ze kenden mijn voor- en achternaam, gaven me een formulier en een pen. Ze zeiden waar ik moest tekenen. En dat het voor mij het beste was als ik me voor drie jaar vastlegde.
'Is de sauna hier nog wel?' vroeg ik.
Die was er zelfs nog. En heel veel tijdschriften, zeiden ze. Luie stoelen. En gratis drankjes om te drinken.
'Daar kom ik niet voor,' zei ik.
'Natuurlijk niet,' zei de sportschool.
Voor het eerst van mijn leven bedong ik meerdere kortingen. Die ik ook allemaal kreeg.
Er was niets meer dat me tegen kon houden om te gaan sporten. En ik zat al een kwartier over de inschrijfformulieren heen gebogen. Klaar om mijn gegevens in te vullen. Totdat de sportinstructeur tenslotte mijn naam maar voor me begon te spellen. En mijn adres. 'En wat is uw geboortedatum?' vroeg hij.
Er waren intussen allemaal instructeurs bij komen staan. Wel een stuk of zeven. In een cirkel om me heen. Met hun frisse gezichten. In hun trainingspakjes. Ze staarden energiek naar mijn pen. Maar die zweefde in de lucht. En er kwam geen woord op papier.
Na een hele tijd vertrok ik.