Gezellig

Op vrijdag en zaterdag had ik een feestje gehad en dat voelde ik op zondagochtend. Maar niet vervelend. Het regende en stormde. Ik dronk espresso. De weekendkranten lagen voor me op tafel, Stoner lag er en het net gearriveerde boek Far from the Tree van Solomon. Rond elven kwamen mijn ouders op bezoek. Deetje vloog in oma's armen en knuffelde haar bijna plat.
Toen het niet meer regende, wilde ze laten zien dat ze kon fietsen met zijwieltjes. Ze fietste naar de Turkse groentezaak op de hoek. We haalden Turkse pizza's. Thuis aten we ze op.
 's Middags werd Jeetje teruggebracht. Ze zag er doodmoe en heel tevreden uit. Ze was uit logeren geweest bij een vriendje en wilde graag naar huis toen ze hoorde dat opa en oma er waren. Ze ging languit op de grond liggen en de honderdentwee Dalmatiërs kijken. We verzetten een kast in huis omdat op die plek een houtkachel komt te staan. Aan het eind van de middag liepen mijn vader en ik door een vliegende storm naar de Albert Heijn om boodschappen te doen voor de Thaise curry die man zou gaan maken. Ik vertelde over de Jan Mulders en de Ramsey Nasrs die ik gezien had op het feestje van de uitgever.
 'Maar die mensen praten toch helemaal niet met jou? Die gaan niet met de slechte schrijvers om,' zei mijn vader.
Ik lachte. We liepen verder. Toen we thuiskwamen, waren we lekker uitgewaaid.

Avontuur

Ik gaf een workshop op een bedrijfsuitje. Er hadden zich vier mensen ingeschreven voor het schrijven van korte verhalen. Flamenco dans was veel populairder. Na de creatieve workshops was er een borrel voor de mensen georganiseerd.

Ik leerde over het bestaan van een wake-up light wekker. Daar dacht ik aan toen ik vanochtend om half zeven van ver weg werd opgepiept door de wekker van man. Geen wonder dat ik nooit zin heb om op te staan. Dat zou met een wake-up light wekker wel anders zijn. Ik leerde dat één van de cursisten voorgoed gestopt was met drinken en dat hij ADHD had. Tijdens de les mailde of appte hij met zijn vrouw. Eén dame moest erg huilen bij een schrijfopdracht.

Ik zei: 'O jee, sorry voor de opdracht.'

Zij zei: 'Jij kon het niet weten.'

Van de andere dame kwam ik niet veel te weten, behalve dat ze een kat had. De coördinatrice van de workshops deed eigenlijk maar half mee met ons. Ze moest tijdens de les af en toe buiten de deur iets coördineren. Van haar kwam ik te weten dat ze vieze tandpasta had, maar dat bleek fictie. Ook vertelde ze dat ze 's ochtends een tas meenam voor de boodschappen die ze op de terugweg van haar werk zou gaan doen. De dame die een kat had, kocht altijd plastic zakken bij de supermarkt. Ik kwam van haar ook te weten dat ze lief was. Ze legde steeds even een hand op de rug van de dame die het te kwaad kreeg. Er werd mij gevraagd of schrijven echt werk was of dat ik het erbij deed. Ik vertelde hoe het zat met het schrijven. 

Dit was het avontuur van een ontmoeting met andere mensen die ik hierna nooit meer zal zien.

Bloedlijnen

Steeds geïrriteerder raak ik om dat koningsspelletje, de bloedlijnen, om alles wat maar automatisch van generatie op generatie doorgegeven wordt. Dat die familie nou toevallig de opvolger van de koningin mag brengen. Wat voor type het ook is. Nou ja, hij had geen syndroom van Down mogen hebben. Terwijl hij dan de ceremoniële kant geweldig goed zou kunnen vervullen. Maar onze nieuwe koning heeft geen Downsyndroom. Het is een corps-bal met een slimme vrouw die is toegegroeid naar zijn nieuwe rol en we moeten blijkbaar allemaal een beetje bang zijn voor zijn koppigheid. Die zou in deze rol kunnen versterken. Ook hoor ik nu steeds dat Beatrix onze vervang-moeder was. De moeder van ons allemaal.  Maar ik voel niets bij haar. Misschien komt dat omdat ze nooit bij me thuis is geweest.

Keuzevrijheid

Het weekend begon in een café op de Zeedijk. Mijn vriendin en ik zaten aan tafel bij de man die ons stomdronken aan bleef staren. We wilden het over zeer geheime en persoonlijke zaken gaan hebben, maar dat ging op deze manier helemaal niet. Niet met een constant glimlachende toehoorder.
'Ik wil in het Engels overschakelen,' fluisterde vriendin. 'Maar dat heeft natuurlijk ook geen zin.'
Ik schudde mijn hoofd. In het Engels overschakelen deed je bij kinderen. Maar deze man was geen kind.
'Dames iets drinken?'
Het nee-schudden. We vielen steeds meer stil. Het café vulde zich met steeds meer dronkemannen en pas toen we in de hoek gedrukt werden, als twee vliegen tegen de muur geplakt, onze beentjes half in de lucht omdat er geen plaats meer was om ze neer te zetten, kwamen we op het idee om op te staan. Het café te verlaten.  Buiten haalden we allebei diep adem. Alsof we veel te lang onder water geweest waren.

Bevroren en gestolen

Wij fietsen door het Diemerpark. Er schaatsen mensen op de Zeeburgerbaai.
'Het water is gestolen en de slee is bevlolen?' zegt Deetje.
'Nee, het water is bevroren en de slee is gestolen.'
'De slee is gestolen', zegt Deetje, 'andere kinderen hebben onze slee afgepakt.'
'Ja.'
'Dat mag niet.'
'Nee, zeker niet.'
'Het water is niet weg. Het water is bevlolen.'
'Bevroren.'
'Ja, bevlolen niet gestolen,' zegt ze. 'Maar waar zwemmen de eendjes nu dan?'

Perspectief

Iemand wees me er net op dat ik op de wij-vorm overschakelde zodra mij iets gevraagd werd.
Het idee dat we hierbinnen met meer zijn, heeft me altijd erg aangesproken. Iemand, niemand en honderdduizend van Pirandello vond ik ooit geweldig.
We zijn ook met meer natuurlijk, maar waar ben ik?
Het onbetrouwbare ik-perspectief daar ging mijn les gisteren ook over. De ik-beleving. De ik-vertelling. Een cursist had er moeite mee een andere 'ik' neer te zetten dan hijzelf. Zich te verplaatsen in een andere ik. Ik heb geen moeite me te verplaatsen. Wel moeite me niet te verplaatsen. Maar ook dan kan het ik-perspectief moeilijk zijn. Want er moet een vertrekpunt zijn.
Die avond kwamen man, buurman en ik erop dat verandering van perspectief de tijd waarin we nu leven kenmerkte. Niets is nog duidelijk. Alles en iedereen valt van z'n voetstuk. De banken, de wielrenners, de mensen die we dachten te kennen. We moeten onze mening steeds herzien. En net als we dat gedaan hebben, komt er weer een ander perspectief bij.
Eh..ik. Ik herzie.

Het zwijgen

Door dit filmpje dacht ik weer na over het zwijgen. Waar ik vandaan kom, wordt veel gezwegen. Ik zwijg zelf ook meer dan ik aanvankelijk dacht. Zelfs tegen mezelf zeg ik niet alles.
'Praten heeft geen zin,' zei mijn moeder laatst nog aan de telefoon. 'We moeten de dingen in ons eentje verwerken. Elk voor zich.'
Ik zei daar niets op.
Vroeger werd er bij ons aan de keukentafel wel gepraat. Maar zodra het over onszelf ging, zwegen we, gingen we geruisloos uiteen. Ieder ons eigen ding doen, ergens in het huis. Tot het voorbij was.
Dan kon er weer gewoon gepraat worden. Over anderen. En daarmee soms, zijdelings, over onszelf.