Dagen van appels eten.

Deze dagen kan ik geen mooi, verhalend blog schrijven omdat er bar weinig poëtische dingen gebeuren in mijn leven.
Het is pure realiteit, waar ik druk mee ben. Meer kan ik er niet van maken.
Het is ploegen door sneeuw. Langzaam fietsen over gladde paden. Het is blijven zitten achter mijn computer met mijn lelijke bontlaarzen stevig op de vloer geplant. Dagen van spataderen. Onrustige benen in de nacht.
Noeste arbeid.
Ploegen door persklaar gemaakte teksten. Punten, komma's, spatiëring. Dubbele woorden weghalen. Gedachten wegjagen.Mails beantwoorden. Financiën regelen.
Het is in de metro zitten. Uitstappen bij halte Holendrecht. Een knipperend display: 'U bent al uitgecheckt.' Rechts en links van mij, flitst de jeugd nonchalant voorbij. Mijn poortje blijft dicht. Dagen van dikke bewakers die hoofdschuddend op me af komen lopen.
Het is onder toeziend oog van drie stagiairs- begin twintig - mijn buik ontbloten, bloeddruk laten opmeten, vragen beantwoorden over het wel en wee van mijn spijsvertering. 'Poept u goed?' Het is schuddebuikend op de behandeltafel liggen, omdat ze met z'n drieën het hart maar niet kunnen vinden.. Dagen van: 'Mevrouw krijgt de slappe lach.'
Even later moet het allemaal nog eens over bij de professional.
Het zijn dagen van kasten leeghalen, kasten weggooien. Spullen ordenen. Dingen die we tot de zomer niet nodig hebben naar een opbergbox brengen op het industrieterrein. Plotseling het kind moeten ophalen omdat man per ongeluk uren in een garage in west is blijven steken. De auto hangt maar boven een smeerput. Op school priemt de eerste buitenstaander met haar vinger in mijn jas en zegt 'gefeliciteerd? Of niet?'
Waar is de professional die het straks allemaal even over doet?

Tadaaa! (dit is 'm echt)

Losse eindjes komen samen

Een dag waarin alles losse eindjes bij elkaar kwamen. Nu nog echt maar een paar stappen of er is een nieuw boek van mij. Dus heb ik vannacht niet veel geslapen. En wil ik zo op de valreep het liefst alles terugtrekken. Is dit het nou? Is het wel zo leuk om me nog een keer bloot te stellen aan een buitenwereld? Vorige keer was het leuk maar wie zegt dat het nu...? Waarom zou ik eigenlijk? Maar waarom zou ik niet? Het is de schaamte. Het is natuurlijk de schaamte weer.
Ik ben nu een nieuw lang verhaal begonnen en dat gaat over schaamte. Het gaat over iemand met een hele grote neus die zich daarvoor schaamt en zijn hele leven wordt erdoor vergald.

Er gebeurde veel tegelijk

En toen ik buitenkwam was de wereld wit geworden en prachtig. Ik las mijn binnenkomende mail terwijl ik over straat glibberde met mijn boodschappen op mijn rug, de sneeuwvlokken in mijn gezicht, de gedachten in mijn hoofd, en een baby in mijn buik. Ik dacht dat constante verbinding niet altijd zo handig was. Je moest ook weten wanneer je geen mail las.

Twee gesprekjes met dochter

'Ik weet niet of ik later moeder zal worden,' zegt Jeetje (4,5)
'Wil je moeder worden?' vraag ik. 'Dat is het belangrijkst.'
'Wou jij wel moeder worden, mama?'
'Eh...ja...hoezo...'
'Altijd al?'
'Nou, vroeger niet maar toen...'
'Wou jij moeder worden, of niet?' Ze kijkt me indringend aan. Alsof ze me nooit iets anders heeft willen vragen.
'Toen ik jou zag, wilde ik niets anders meer,' zeg ik.
Jeetje omhelst me.

*

'Later krijg ik natuurlijk een andere naam,' weet Jeetje. 'Wat voor naam zal ik dan hebben?'
'Hoezo?'
'Ja, Jeetje is geen volwassen naam.'
'Jawel hoor.'
'Ik zal wel zoiets als Elke gaan heten.'
'Ik vind jouw naam juist mooi.'
'Elke dat klinkt mooi en volwassen,' zegt ze dromerig. 'Jeetje niet.'
'Jij bent en blijft altijd Jeetje heten. Mama Jeetje. Oma Jeetje.'

GAAF!

Op twee januari had ik het lastigste verhaal van 2009 dan eindelijk aan mijn redacteur verstuurd, kreeg ik net precies een mail van hem met de woorden: 'Elke, ik vind het gaaf! Jij?'
Omdat mijn hart bij het lezen hiervan meteen een sprongetje maakte, merkte ik dat ik meer op zijn antwoord had zitten wachten dan ik geweten had. Ik vond dat 'Jij?' wel vreemd staan in het berichtje. Alsof hij er zelf niet zeker van was. Hij vond het dan wel een gaaf! verhaal maar als ik het niet gaaf! vond, zou hij deze mening alsnog terugtrekken. Het hing van mij af; de gaafheid van mijn eigen verhaal. Maar gaaf! vind ik mijn verhalen eigenlijk nooit. Er is weinig dat ik echt gaaf! vind. Nu ik de verhalen Wells Tower aan het lezen ben, denk ik bij een passage weleens: Jee, wat goed gedaan. Bij het ontdekken van de boeken van Alice Munro herinner ik me een gevoel van Gaaf! Gaaf! Wat Gaaf Dit Zeg!
Maar och, het was maar een woord. Wat gaf het helemaal. En ik was toch blij dat hij het gaaf! vond. Want als hij het gaaf! zei te vinden, zat er absoluut iets aardigs in.
Pas toen mijn bonkende hart kalmeerde, zag ik de bijlage met verschillende (gave!) omslagontwerpen.

Derde zondag op een rij

Het is alweer de derde dag van het nieuwe jaar en ik heb nog niks gezegd hier. Maar wel al veel meegemaakt. Ik ben net wakker.
'Waarom zit er overal een lijn in?' was de eerste vraag die mij vanochtend gesteld werd. 'Mama, waarom begint alles met een lijn?
'Mamaha? Geef eens antwoord. Ook in mensen zitten lijnen.'
Ik pakte er traag een cirkel bij.
Maar zelfs in een cirkel ontdekte Jeetje een lijn.
In een adem door werd mij gevraagd waarom de aarde plat aan onze muur hing, terwijl die dus eigenlijk rond was. Hoe hadden ze de aarde dan plat geslagen? En waar werd papier trouwens van gemaakt. Maar hoe deden ze dat dan precies?
Ik at van mijn beschuitje honing en dacht na. Ik had heel, heel diep geslapen. Sinds het nieuwe jaar was begonnen, leek ik meer moeite te hebben met ontwaken.

Gisteravond toen we terugkwamen van een feestje moest Jeetje voor het eerst van haar leven overgeven. Achterop de fiets. Over papa heen.
'Kijk Jeetje, zo ziet het eten er dus uit als het in je maag zit.'
Thuis bestudeerde ze het braaksel dat tot op haar schoenen zat. En in papa's haar.

Vannacht las ik weer een verhaal van Wells Tower. Uit: Alles verwoest, alles verbrand.
En dat is een goede schrijver. Die Wells. Ik raad hem aan. Als ik zijn verhalen lees, krijg ik in elk geval meteen ontzettend veel zin om weer een fris verhaal te beginnen.
Zoveel mogelijkheden als er zijn.