Laatste dag

Met mijn zonnehoed op was ik aan komen fietsen, maar wij doken 's middags de kleine zaal van de Balie in om de verhalen voor te lezen die we van de loglines gemaakt hadden en om de films te zien die erbij hoorden. Onder leiding van Erik Menkveld hadden we na het zien van de film een kort gesprekje over wat we ervan vonden en wat we er met onze verhalen van gemaakt hadden. De overeenkomsten en de verschillen. Drie schrijvers - Lodewijk van Oord, Vincent Overeem en ik - drie verhalen en drie films dus.
We vergaten dat buiten de zon scheen.
Het was deze keer jammer dat de gesprekken niet wat langer mochten duren, vanwege een strak tijdsschema.

Waar ik mij gisteravond ongemakkelijk voelde - het was niet alleen het late tijdsstip, de onhandige introductie, het feit dat ik over iemand anders werk sprak, maar het was ook de plek. De schrijver van dienst zat in het midden van een normaal verlichte ruimte achter een tafel en werd aan alle kanten door mensen omringd. De ogen prikten in mijn rug, op mijn zij, buik, achterhoofd, voorhoofd, zijbenen. Terwijl mijn buik tijdens het lezen steeds meer omhoog kwam en mij steeds meer de adem benam. Dat kon iedereen van heel dichtbij volgen.

Vandaag stond ik in een goeie verduisterde bioscoopzaal. Achter een katheder. Zodat die buik ook niet omhoog kon komen. Het publiek aan de voorzijde. Ik wist waar ik me op moest richten. Ik las mijn eigen verhaal. Ik vond de verhalen leuk en de films interessant. Erik Menkveld was een fijne gesprekleider die zich goed voorbereid had. Er zat nog veel meer gespreksstof in over dit onderwerp. Het was jammer dat er zoveel minder publiek was dan gisteravond. Maar ja, die zon.

Introductie is belangrijk

Toen ik vertrok, was het al te laat voor mij. Het was te laat voor een hoogzwangere om in een zaaltje te zitten, omringd door mensen en dan voor te lezen over een andere schrijfster en over haar werk te gaan vertellen. Maar ik had me voorbereid en dat wilde ik niet voor niets gedaan hebben. Ik vond ook dat het moest kunnen. De helft van de buitenlandse schrijvers was niet gekomen vanwege de vulkaanuitbarsting. Dus de organisatie had het al moeilijk. Ik ben plichtsgetrouw. De vliezen waren per slot van rekening nog niet gebroken. Het drupte zelfs niet een beetje. Ik was de hele dag al naar de Balie op en neer gefietst, dus dat moest allemaal best nog eens gaan.

Chris Keulemans en A.L Snijders vertelden ook over hun favoriete schrijvers. Eerst was Chris Keulemans aan de beurt en toen kwam ik.

Ze introduceerde mij zo: haar debuut het Besluit van D.K was bij de beste boeken van 2008 in NRC, en nu las ik op haar blog dat haar tweede boek Lastmens helaas niet goed ontvangen is door NRC.
En toen had ik dus - pats, boem - geen zin meer.
Over alle lovende recensies werd met geen woord gerept. Bij Keulemans en Snijders sprak ze niet over de recensies maar over de inhoud van hun werk. Hier werd ik in één keer neergezet als iemand met een slecht besproken tweede bundel. Was ik hier nou helemaal voor gekomen? Had ik hier al die moeite voor gedaan. Om op deze manier geïntroduceerd te worden. Dat doe je toch niet?

Zeker niet als je - zoals man nu in de gids ontdekt - radiotip van de dag was.

Met het NRC komt de stand op 9-2

Ewoud Kieft vindt mijn ontwikkelingen in Lastmens niet voldoen aan de verwachting die hij ervan had. Hij had liever gezien dat ik mijn lugubere kant meer ingezet had. Ik begrijp wel wat hij zegt. Maar het is jammer. Vooral omdat dit het wel is. Ik ben geloof ik overal besproken. En de afsluitende recensie had eigenlijk juichend moeten zijn. Edoch, werk aan de winkel. Want wellicht luidt Lastmens de eerste stap van veel verdergaande evolutie in. Dat vindt hij dan weer wel. En ik, sowieso, ook.

Hotel van Hassel

Vandaag opent Hotel van Hassel haar deuren in de Balie te Amsterdam. Het hele weekend wordt het daar dolle pret. Met verschrikkelijk veel schrijvers uit de hele wereld die voorlezen uit eigen werk of werk van anderen. En ik ga ook wat doen.
Morgenochtend ben ik te beluisteren in het vierde uur van de zaterdagbijlage van de Avonden.
En morgenavond om 22.00 u, ga ik vertellen over mijn liefde voor Alice Munro.
Op zondagmiddag lees ik dan mijn logline verhaal 'Twee Meisjes' voor.

Rapport

Jeetje, onze eerste groeper, komt thuis met een rapport.De kruisjes voor de verschillende vakken of vaardigheden staan allemaal in het midden. Zoals het hoort. Het persoonlijke bijschrift is: Jeetje is een vrolijk en lief meisje. Ze maakt mooie tekeningen.
Dit lijkt me nou leuk voor later. Voor als Jeetje groot is. Dat ze dan nog in haar kleuterrapport kan zien, hoe ze toen was. Wat ze toen leuk vond om te doen. Of niet leuk.

Dit onderwijs is vooral gericht op de individuele ontwikkeling van het kind. Dat merk je wel. Elk individu is uniek. En wordt ook zo behandeld. Dit rapport is inwisselbaar voor alle brave, stille meisjes van groep 1. Misschien kunnen de juffrouws het zo van internet plukken.
Of zou er ook bij enkele van haar klasgenootjes staan: Grietje is een depressief en lastig meisje. Ze maakt lelijke tekeningen.

Tegelijk met het rapport van Jeetje, stond mijn kop groot in het Parool. Daar stond in vette letters bij: Elke Geurts heeft aan de (hoge) verwachtingen voldaan. Met drie sterren. De andere schrijfster die net als ik een tweede boek geschreven had, had daar niet aan voldaan. Zij kreeg twee sterren.
Ik las in de foto en het bijschrift: Elke Geurts is een lief en vrolijk meisje. Ze kan mooi schrijven.

Geef je over

En deze recensie brengt de - voorlopige - tussenstand vandaag op 9-1!
Ik ben, tegen wil en dank, midden in een soort wedstrijd beland waarbij ik geen enkele invloed meer heb over de uitslag. De race is al gelopen. Ik kan niets meer doen.

Er is meer waar ik niets aan schijn te kunnen doen. Vanaf vandaag mag de baby in principe komen. Maar het zou ook zomaar nog 3 weken kunnen duren. Of 4, in het uiterste geval.
'Ik heb steeds het idee dat ik iets moet voorbereiden,' zeg ik tegen de verloskundige. 'Ik wil me voorbereiden.'
'Ben je mal, meid.'
'Ik heb geen cursus gevolgd. Niets. Puffen bijvoorbeeld. Ik heb geen flauw benul meer wat dat is. Echt niet.'
'Dat weet je lichaam vanzelf, meid.'
'Ik ben al een boekje over puffen aan het lezen, maar ik snap er helemaal niks van.'
'Laat maar gewoon komen.'
'Laat maar gewoon komen?'
'Je moet vertrouwen hebben. Dat is het enige.' De verloskundige kijkt me met grote, bruine ogen aan. 'Heb vertrouwen,' zegt ze nog eens. 'Geef je over, meid.'
Ik knik ernstig. Vertrouwen. Dat was het. Overgave. Ik puf het woord zachtjes uit en glimlach naar de verloskundige. Maar precies als ik me in haar ogen wil laten wegzinken, zegt ze: 'Je kunt namelijk toch niets doen. Alles heeft een bedoeling. Als er iets mis gaat, dan heeft dat een reden.'

Zwart, zwart, zwart

Al weken hebben we een volle vuilniszak zwarte, losse sokken in de woonkamer staan, en vannacht was het eindelijk zover. Ik kieperde de zak om op de keukentafel en ging zitten. Door het duister werd ik omringd. Alleen de lamp bescheen de enorme berg sokken en kousen. Allemaal zwart, maar allemaal net een andere teint zwart, met een ander randje, een iets ander motiefje en een andere lengte. Met mijn ogen er strak op gefocust, mijn zwarte wollen vest dichtgeknoopt en mijn haren in een vogelnest bovenop mijn hoofd, begon ik aan het monnikenwerk. Alela Diane klonk zachtjes door de keuken. Ik luisterde naar haar en stortte mij op onze wanstaltige sokken- en kousenberg. Een tijd lang bestond er niets anders op de wereld dan het bijeen zoeken van het juiste bolletje. Ik herenigde de linker- met de rechtersok. Waar gaat het anders om in het leven dan het bij elkaar brengen van sokkenparen? Dingen die bij elkaar horen.
Urenlang sorteerde ik, tot ik het weer een beetje licht zag worden.