Allemaal vragen

Naast elkaar in de spiegel staan we. Jeetje is haar tanden aan het poetsen. Ik wacht tot ze klaar is. Ze spuugt in de wasbak.
'Het kan gebeuren dat je langer dood bent dan dat je leeft,' zegt ze.
'Ja, hoezo?'
'Dacht ik gewoon.' Jeetje poetst verder, bekijkt zichzelf langdurig in de spiegel en spuugt weer.
'Misschien ben ik wel geestelijk gehandicapt.'
'Hoe kom je daar nou bij?'
'Geestelijk gehandicapten zijn grote mensen die denken als een kind.'
'Onder andere.'
'Nou, ik ben nog een kind. Dus je wéét niet of ik geestelijk gehandicapt ben.'
'Je bent niet geestelijk gehandicapt, Jeetje.'
'Hoe weet je dat?'
'Omdat jij je dit allemaal afvraagt.'
Jeetje kijkt me niet-begrijpend aan.
Voor het slapen gaan lees ik haar de kinderbijbel voor.
'Maar hoe weten ze nou zo zeker dat het god was die tot hen gesproken heeft, terwijl ze hem niet zien?'

Kostenbesparend

Met een van de coördinatoren van CREA zit ik in een reuzenaquarium. Het is middenin de werknemersruimte geplaatst. In het kader van de transparantie.
Ze stelt het uur voorbereidingstijd dat ik betaald krijg ter discussie. Het zou misschien teruggebracht kunnen worden naar een half uur. Om de kosten te drukken. Ook hebben we het over het nieuwe gebouw. Er zijn nog wat opstartproblemen.
'De zelfdenkende computer regelt hier nu alles,' zegt ze, 'het licht, de temperatuur. Maar de pianodocent klaagt dat het te koud is en de dansdocent vindt het veel te heet. En bij muziek wilden ze in het donker naar de muziek luisteren, maar het licht kan niet uit. En soms gaat het licht overdag ineens overal uit.'
'Dan vindt de computer dat het genoeg geweest is,' zeg ik.
'Ja,' zegt ze.
'En die sloten dan,' zeg ik, 'waarom niet gewoon een sleutel? Ik heb het idee dat dit chipsysteem alleen maar heel duur is.'
'Er is een voordeel aan,' zegt ze. 'Ik heb gehoord dat het ergens goed voor is.'
'Wat dan?'
'Na vijf uur kun je deze ruimte afsluiten, zodat niemand anders er meer in kan.'
Stilte.
Dan zegt ze: 'Maar dat kan ook met een gewone sleutel, hè?'

Telefoongesprek

'Dag vader, ik zag dat je mij vanmiddag gebeld had!'
'Je moeder wilde weten hoe het was op dat festival.'
'Is moeder er niet?'
'Nee.'
'Ben je nu sport aan het kijken?'
'Dat begint zo.'
'Het was leuk op dat festival.'
'O ja.'
'Gisteren had ik een etentje. Dat was ook leuk.'
'Ja, ja.'
'En hoe is het dan met jou?'
'Goed.'
'Goed zo. Naar het werk geweest vandaag?'
'Het is maandag.'
'O ja! Ik dacht dat het dinsdag was. Hoe is het met oma? Jullie hadden haar toch bezocht?'
'Iedere vrijdag.'
'Dat weet ik, maar moeder mailde dat jullie zondag ook geweest waren.'
'Ze is snel moe. Wat wil je.'
'Ja wat wil je.'
'Sport is begonnen. Kijk jij dat niet?'
'Nee.'
'Ik krijg pijn aan m'n oor.'
'O ja.'
'Ik ben wel uitgeluld. Anders hebben we zondag ook niets meer te zeggen.'
'Dat is ook zo. Dag vader.'
'Daag.'

De gezelligheid

Het was tien voor half één 's nachts toen ik over de Keizersgracht liep en de keuze had linksaf te slaan, mee de kroeg in, of gewoon rechtdoor lopen tot aan het centraal station. Het twee-minuten festival was net pas afgelopen. Er hadden vijftig schrijvers voorgedragen en daarom moest het kletsen eigenlijk nog beginnen. Ze zeiden 'ga je mee?' en 'een taxi is toch ook nog een optie.' En dat was zo. Ik had zelfs uitgevonden dat er nachtbussen reden van het centrum naar het eiland waar ik woon. De halte was voor de Martinuskerk. Maar ik wist niet precies waar de Martinuskerk was. Het idee van een nachtbus stond me ook tegen. Er was een schrijver bij die niet dronk. 'Maar waarom ga je dan naar de kroeg?' vroeg ik.
'Voor de gezelligheid,' zei hij.
Het was allemaal voor de gezelligheid. Maar na al die gezelligheid, kwam voor mij onherroepelijk de ongezelligheid. Dat gaf de doorslag.
Omdat ik nogal traag was geweest met besluiten, moest ik me haasten. Op vrij hoge hakken ben ik vrij hard de stad door gerend, ik had echt baat bij m'n wekelijkse rondjes, en meteen toen ik tram 26 instapte, gingen de deuren achter mij dicht.

Hier nog een nieuw Torpedo filmpje van mij te zien.

Reis naar de schoenwinkel

In de tram zat Deetje (bijna 2) tegenover me. Haar rode regenlaarzen kwamen nog niet voorbij de zitting, maar ze wilde niet op schoot zitten. Ze keek uit het raam. Soms benoemde ze zachtjes de dingen: 'auto, vrachtwagen, nóg een tram.'
Op het centraal station namen we de metro naar de Nieuwmarkt. Roltrap af, roltrap op. Daglicht weer in. We waren op weg naar de Nieuwe Hooghstraat om schoenen voor haar te kopen.
Omdat we nog een half uur moesten wachten voor de winkel open was, gingen we de Coffee Company in. We zaten op de krukken voor de etalageruit, ik met een espresso, zij met appelsap.
'Allemaal mensjes,' zei Deetje. 'Allemaal mensjes.'
In de winkel liet ze zich allerlei vreemd schoeisel aantrekken door een vreemde mevrouw. Haar rode regenlaarsjes stonden naast haar.
'Dit zijn mijn laarsjes,' fluisterde ze af en toe. 'Dit zijn mijn laarsjes.' En telkens als ik vroeg of ze de schoenen die ze aan kreeg mooi vond, schudde ze haar hoofd. 'Nee, dit zijn mijn laarsjes.' Op haar laarzen verliet ze de winkel uiteindelijk weer. Ik had de nieuwe schoenen in de tas. We waren nog maar net begonnen aan de terugreis toen ze zei: 'Nee, metro. Ikke niet metro. Ik tram!'
Voor de metroingang ging ze liggen en begon te huilen. Ik heb haar tot onder de grond gedragen. 'Op schoot zitten,' zei ze toen de metro begon te rijden.

2-minuten-festival

Kom aanstaande zaterdag allemaal naar het allereerste 2-minuten-Festival in de Rode Hoed
En ontmoet vijftig schrijvers! Er is ook muziek, er zijn interviews.
Het wordt leuk!

Er staat ook weer een 2-minuten-filmpje van mij op de Torpedosite.
Klik hier

Verslaving

Het principe van verslaving werkt zo:
Alsjeblieft, laten we blijven zitten, laten we toch nog één aflevering Borgen kijken, ik wil dat het nog even zo blijft. Even niets anders om aan te denken.
Ook al is het niet verstandig. Ook al is het al te laat. Ook al weten we nu al dat we morgen spijt hebben. Laten we alsjeblieft nog even net doen alsof er nu niets anders is. Het is precies goed zo.