Het was vijf voor drie en ik moest mijn stoel nu echt naar achteren schuiven. De werkdag zat er al op terwijl die net begonnen was. Door de motregen rende ik naar de basisschool. De juf in de deuropening was bijna al haar kleuters al kwijt, maar mijn vierjarige stond nog braaf te wachten achter haar rug. Mijn negenjarige voegde zich bij ons. We liepen terug naar huis, ze gaven me - synchroon - een gedetailleerd verslag van hun dag, en ik had het idee dadelijk nog wel even te kunnen werken.
dinsdag 13 januari 2015
vrijdag 9 januari 2015
Mening
Mijn mening hou ik vaak 'wijselijk' voor me. Terwijl dat helemaal nooit nodig blijkt te zijn. Ik mag alles zeggen.
donderdag 8 januari 2015
Iedereen
Voor negenen in een stille supermarkt. In de rekken zwarte kranten met witte koppen: 'Bloedige aanslag op onze vrijheid' en 'Aanval op de democratie'. Ik loop het rek snel voorbij, vul mijn winkelmandje met de ingrediënten voor de tajine-maaltijd van vanavond en ga naar de kassa. Achter mij legt een moslima drie broden op de band en een pak melk. Ik leg het balkje tussen ons in om de grenzen tussen mijn en haar boodschappen te markeren. Ze is tenger, bleek en staart naar de tegelvloer. Ik weet niet of ze altijd zo schuchter is? Ik ben blij dat ik haar nu niet ben, dat weet ik wel.
In de media gaat het alweer over wij tegen zij. En zij hoort dan bij zij. Ik bij wij. Dat heb ik toch liever.
Al hebben deze vrouw en ik er net zo weinig mee te maken. Of veel.
Al bestaat er geen wij en geen zij. Ergens las ik: het gaat om iedereen tegen bijna niemand. Dat lijkt me belangrijk om te onthouden.
In de media gaat het alweer over wij tegen zij. En zij hoort dan bij zij. Ik bij wij. Dat heb ik toch liever.
Al hebben deze vrouw en ik er net zo weinig mee te maken. Of veel.
Al bestaat er geen wij en geen zij. Ergens las ik: het gaat om iedereen tegen bijna niemand. Dat lijkt me belangrijk om te onthouden.
dinsdag 6 januari 2015
Klagen
'Waarom steken mensen vuurwerk af?' vraagt Fabio. 'Snap jij dat nou, Elkie? Ze steken vuurwerk af. En dan gebeuren er ongelukken, ze verliezen hun hand of hun oog, en dan gaan ze klagen. En maar klagen.'
'Mensen vinden vuurwerk leuk.'
'Ik ben heel bang voor de knallen,' zegt hij. 'Ik lag al om elf uur in bed.'
'Dus jij hebt niet gefeest?'
'Het is geen tijd voor feest, Elkie.' Hij kijkt me aan. 'En ik hou ook niet van feest.'
'Jij bent geen feestbeest.'
'Nee,' zegt Fabio. 'Ik snap het niet. Mensen gebruiken alcohol, ze roken, ze eten veel te vet. Waarom doen ze dat?'
'Mensen willen uit hun dak gaan.'
'Ja, en dan worden ze ziek, en dan gaan ze weer klagen.'
'Mensen klagen graag.'
'Ik mag klagen,' zegt hij, 'En jij ook, Elkie. Wij doen niks verkeerds en als je dan iets overkomt màg je klagen. Dan kun je er zelf niks aan doen.'
'Ja,' zeg ik braaf. 'Wij doen niks verkeerds. Wij mogen klagen.'
'Mensen vinden vuurwerk leuk.'
'Ik ben heel bang voor de knallen,' zegt hij. 'Ik lag al om elf uur in bed.'
'Dus jij hebt niet gefeest?'
'Het is geen tijd voor feest, Elkie.' Hij kijkt me aan. 'En ik hou ook niet van feest.'
'Jij bent geen feestbeest.'
'Nee,' zegt Fabio. 'Ik snap het niet. Mensen gebruiken alcohol, ze roken, ze eten veel te vet. Waarom doen ze dat?'
'Mensen willen uit hun dak gaan.'
'Ja, en dan worden ze ziek, en dan gaan ze weer klagen.'
'Mensen klagen graag.'
'Ik mag klagen,' zegt hij, 'En jij ook, Elkie. Wij doen niks verkeerds en als je dan iets overkomt màg je klagen. Dan kun je er zelf niks aan doen.'
'Ja,' zeg ik braaf. 'Wij doen niks verkeerds. Wij mogen klagen.'
maandag 5 januari 2015
Echt
Ik lees Minoes voor aan Deetje. In de kerstvakantie hebben we Minoes als film bekeken en daarna Minoes de musical gezien. Terwijl ik voorlees, zegt ze dialogen die gaan komen letterlijk op.
'Hoe wéét jij dat?' vraag ik.
'Dat zei ze in het echt toch ook?' zei Deetje.
'In het écht?'
'Ja, in het echt,' zei ze. 'In het theater.'
In dezen heeft de musical dus gewonnen van film en boek kwa 'echtheid.' En dat is heel wat.
Ikzelf herken ook enkele dialogen die zowel in de film als in de musical zijn overgenomen. Dat waren ook goede dialogen. Dus het is goed dat dat letterlijk wordt gebruikt.
In een film die naar aanleiding van een verhaal van mij gemaakt werd, kwam een scène voor met een zeer krukkige dialoog. Als ze die dialoog gewoon uit mijn verhaal overgenomen hadden, was het honderd keer beter geweest. Maar dat deden ze niet.
'Hoe wéét jij dat?' vraag ik.
'Dat zei ze in het echt toch ook?' zei Deetje.
'In het écht?'
'Ja, in het echt,' zei ze. 'In het theater.'
In dezen heeft de musical dus gewonnen van film en boek kwa 'echtheid.' En dat is heel wat.
Ikzelf herken ook enkele dialogen die zowel in de film als in de musical zijn overgenomen. Dat waren ook goede dialogen. Dus het is goed dat dat letterlijk wordt gebruikt.
In een film die naar aanleiding van een verhaal van mij gemaakt werd, kwam een scène voor met een zeer krukkige dialoog. Als ze die dialoog gewoon uit mijn verhaal overgenomen hadden, was het honderd keer beter geweest. Maar dat deden ze niet.
vrijdag 2 januari 2015
Keuze
Het is de tweede dag van 2015, 16.05 u en ik heb even tijd voor mezelf, ik wil even lezen in mijn nieuwe stoel (ben bezig in De Mislukkingskunstenaar maar ik wil ook in Het boek van de Tao en de innerlijke kracht beginnen) , ik wil even rennen, of misschien is dat eerder moeten, ik wil even slapen, nee, ik wil even bij iemand op bezoek gaan, ook wil ik even in de laatste Agnes B. sale kijken, ik wil even borrelen met mensen met wie ik dit jaar nog niet geborreld heb, ik wil gewoon even van het eiland af, nee, ik wil even schrijven, even verifiëren of dat eureka-idee dat ik had vlak voor de kerstvakantie begon nog altijd goed is -ja ik wil even schrijven, of nee, nu even nog niet denk ik.
maandag 29 december 2014
Herinnering
Op zondag - ik ben op dat moment boodschappen aan het doen bij de Vomar - herinner ik me ineens de moeder van een ex-vriendje in een negentiende eeuws pand aan een Utrechtse gracht. Hoe ze tegenover me stond. Zij: lang en statig en ik: klein en van provinciale afkomst.
Mijn vriendin en ik logeerden dat weekend in het ouderlijk huis van die jongen. Ik weet niet meer waarom. We waren alledrie begonnen met de (oerstomme) lerarenopleiding Nederlands in Nijmegen en hadden elkaar zo leren kennen.
Tijdens die logeerpartij werden we door zijn moeder ingewijd in een familiegeheim: Hema-taart in een doos van een dure banketbakkerij stoppen.
'Niemand die het merkt,' zei ze. Ik herinner me de triomfantelijke blik waarmee ze het vertelde. Ook weet ik nog goed wat ik dacht.
Ze had meer op met mijn dartele vriendin dan met mij. Wat logisch was. Ik was donker, zwijgzaam en onuitstaanbaar schuchter. Zij was licht, open en buitengewoon spontaan.
Ze gaf mijn vriendin haar oude hippie-kleren om te passen. 'Het is eerder iets voor haar dan voor jou,' zei ze en glimlachte. Dat had die moeder heel goed gezien.
Mijn vriendin en ik logeerden dat weekend in het ouderlijk huis van die jongen. Ik weet niet meer waarom. We waren alledrie begonnen met de (oerstomme) lerarenopleiding Nederlands in Nijmegen en hadden elkaar zo leren kennen.
Tijdens die logeerpartij werden we door zijn moeder ingewijd in een familiegeheim: Hema-taart in een doos van een dure banketbakkerij stoppen.
'Niemand die het merkt,' zei ze. Ik herinner me de triomfantelijke blik waarmee ze het vertelde. Ook weet ik nog goed wat ik dacht.
Ze had meer op met mijn dartele vriendin dan met mij. Wat logisch was. Ik was donker, zwijgzaam en onuitstaanbaar schuchter. Zij was licht, open en buitengewoon spontaan.
Ze gaf mijn vriendin haar oude hippie-kleren om te passen. 'Het is eerder iets voor haar dan voor jou,' zei ze en glimlachte. Dat had die moeder heel goed gezien.
Abonneren op:
Posts (Atom)