Lekker

'Je bent zo lief,' zeg ik tegen Deetje, 'ik kan je wel opeten.'
'Dat moet je niet doen,' zegt ze, 'dan kan je me niet meer knuffelen.'
'O, nee. Dan eet ik je maar niet op.'
'Het kán ook niet.'
'Nee.'
 Je kúnt mijn botten helemaal niet eten,' zegt ze.
'Ik kan ze afkluiven, als kippenbotjes.'
'Maar je doet het niet.'
'Nee, ik eet je niet op.'
'Ik ben ook niet lekker,' zegt ze.
'Dat weet ik niet.'
Als ik beneden kom en de krant opensla, lees ik over een moeder die door ISIS gedwongen wordt haar vermoorde zoon op te eten. Zij weet het wel.

Kracht v/d verbeelding

In de krant lees ik dat de ontvoerde Sjaak Rijke zijn 1229! dagen detentie heeft volgehouden door elke dag in gedachten steen voor steen zijn huis opnieuw op te bouwen. Of zelfs wanneer hij kon en materialen in de woestijn vond, om er in het zand een maquette mee te maken, om zich te concentreren op wat hem dierbaar is.
Drie en een half jaar lang je concentreren op wat je dierbaar is!

Bovenstaande is toch iets om te onthouden, als het eventjes tegenzit, de dingen. Als het net te hard waait bijvoorbeeld.

Vader of hond

Deetje en haar vriendje spelen in de woonkamer.

'Mag ik jouw hond zijn, Deetje?' vraagt het vriendje.

'Nee,' zegt ze.

'Of dan jouw poes?'

'Nee,' zegt ze. 'Je moet mijn vader zijn.'

'Goed,' zegt het vriendje. 'Maar dan ben ik wél een vader die in een hond kan veranderen.'

Dat vinden ze allebei een aardig idee. Het spel begint.

'Verander je nu dan in een vader?' vraagt Deetje al snel.

'Ik ben nog helemaal geen hond geweest.'

'Nu moet je een vader zijn.'

'Maar weet je; ik wíl eigenlijk geen vader zijn,' zegt haar vriendje. 'Ik wil jouw hond zijn.'

De onderhandelingen beginnen opnieuw.

Eeuwigheid

Mijn moeder adviseert wiet druppels. Zij stuurt me een link die naar de medicinale wiet leidt. Ze zweert zelf bij wiet om in slaap te komen. Het doet me denken aan een artikel in de Volkskrant over zestigers die aan de drugs gaan. Maar waarom zouden ze niet? Mijn kinderen logeren nu bij die drugskikkers en ik zit aan mijn eerste espresso.
Voor mijn netvlies verschijnen de vijf feloranje mannen weer, met hun enkelbanden en lege gezichten. Gekmakend traag snoeien ze de rozenperken. In alle eeuwigheid. Maar ik weet dat er eentje ontsnapt is. De zesde. Die hangt boven bij mij aan de muur. Dagelijks zie ik het kleine oranje mannetje op de top van een antracietgrijze berg staan, met uitzicht op de mist. Hij vraagt zich af of hij zal springen of niet. Nee, ik weet na jaren dan eindelijk wie hij is, waar hij vandaan komt, maar nog altijd niet wat hij zich afvraagt.

Het stormt

Het stormt buiten en binnen, mailde ik een vriend.
Hij antwoordde: Dat zeg je altijd als het stormt.
Sorry dat ik kennelijk al jarenlang hetzelfde tegen je zeg.
Waarom sorry? Het betekent iets.

Dat zal wel, dacht ik. Natuurlijk betekent het iets. Ik voelde me betrapt omdat het een makkelijke manier is om niets te zeggen terwijl je net doet alsof je iets prijsgeeft. Het is mijn pseudo-diepgang.

Het stormt binnen en buiten.

Ik voeg  die witregel toe om het compleet te maken.

In het boek Verbroken Beloftes, waar iedereen zo hoog over opgeeft, kwam ik dit euvel ook tegen. (Lang niet zo'n ernstige variant) Maar ik wilde het helemaal niet tegenkomen. Ik wilde het het beste boek vinden dat ik het laatste jaar gelezen had. Een nieuwe ontdekking.
Op een literaire avond had ik de schrijfster horen praten over het schrijfproces. Ze leek me grappig en intelligent. Gekozen vorm en onderwerp interesseerden me buitengewoon.
Een schrijver die er ook was, zei: 'Ja, ik vond het boeiend. Alleen bij het moederschap haakte ik een beetje af.'
Dat vond ik een domme opmerking, maar ik zal wel weer naar hem gelachen hebben.
Het moest ook het mooiste boek ooit worden omdat een heel lief iemand aldaar het me plotseling cadeau deed.
Ze zei: 'Ik koop het voor jou.'

Dat had ik dus nog nooit meegemaakt.

Misschien omdat we op dezelfde dag jarig zijn.

Verbeelding

Vandaag was ik een verkoolde man, van binnen en van buiten zwart, en bevond ik me op een plek waar vermoedelijk nooit zon was geweest. In de verte zag ik een klein lichtgevend meisje staan. Zij gaf van binnen en van buiten licht. We stonden aan het begin en het einde van dezelfde asfaltweg. Dus ik begon te lopen over de witte strepen. Vanwege de overbelichting kon ik haar gezicht niet zien. Dat van mezelf trouwens ook niet. Bij mij overheerste het zwart.
De verkoolde man naderde het verlichte meisje. Ik denk om kennis te maken.
Eenmaal heel vlakbij werd ik geëlektrocuteerd. Ik knetterde als zo' n mugje dat in een lamp vliegt. (Maar dan nu het knetteren van een volwassen man die in een lamp vliegt.)

Ongevaarlijk

We gingen onze vrienden en familie na. Bij wie zou je in het vliegtuig stappen en bij wie niet. De meesten vielen direct af. De enkeling bij wie we het aan zouden durven, bleek toch ooit een burn-out te hebben gehad. Daar zit vaak een complex psychiatrische problematiek achter, lees ik overal. Dus ook de enkeling viel af.
Sinds mijn vijftiende staat het vast dat ik nooit piloot zou mogen worden (zelfs geen stewardess)
noch buschauffeur of taxichauffeur. Ook een carrière in de verpleging, bij de politie of het bouwvakkerschap was voor mij als epilepticus niet meer echt weggelegd. Welbeschouwd bleven alleen  'de kunsten' over. Daar was ik geen gevaar voor anderen.
Maar bij mezelf zou ik wel instappen. Als ik een vliegtuig kon besturen, zou ik dat goed en geconcentreerd doen en nooit ook maar een seconde wegvallen. Dat weet ik gewoon. En dat is het verraderlijke. Wat weten we nou helemaal van onszelf en van onze betrouwbare vrienden?
Rest voor iedereen alleen kunst. Al kan een cartoonist in je buurt best gevaarlijk zijn.