Leegte

Zodra je een leegte aan ziet komen, ga je 'm alvast opvullen. Zodra je een leeg vakje voor je neus hebt, zet je er woorden in. Heb je ooit een leeg hoofd? Nee, want dan stouw je het snel vol.
Maar dat is niet alles wat er is.

ZonneSchijn

Een lentedag waarin we ciabatta met wilde zalm met kappertjes en rucola lunchten, op een bankje aan de Amstel.
Op alle bankjes zaten mensen te eten. Het was lunchtijd en we trokken en masse naar buiten. Het water schitterde en het golfde lichtjes. Iedereen keek ernaar en dacht zijn eigen zonnige gedachten. Daarachter dobberde een bootje. Zo'n sympathiek bootje dat we allemaal wel wilden hebben. We beseften dat aan het begin van deze rivier de woonboot van onze vrienden lag, waar vandaag een jongetje was geboren. Pril geluk.
Tot de broodjes op waren.
'Het kan nog best gaan sneeuwen hoor,' zei hij toen we huiswaarts keerden. 'Morgen kan het ijzig koud zijn.'
We zagen al een boom in bloei staan.
'Die kan nog best kapot vriezen,' wist hij.
Toen gingen we weer aan het werk.

Verkleerd

En? Wat heb je gedaan op de crèche?

Ik heb me verkleerd! riep ze.

Ah! riep ik. Wat een toeval!

Ik heb me ook verkleerd vandaag. Voor de foto. Een paar keer verkleerd. Om uiteindelijk het eerste truitje gewoon weer aan te trekken. Met de fotograaf gesproken over ware aard. Of bange kwezels weergeven meer de ware aard is. En waarom Rock & Roll dat dan eventueel niet zou zijn? Waarom iedereen toch denkt dat als je rillende rietjes neerzet, met opgetrokken schoudertjes en ogen die de lens niet inkijken - dat dát dan de ware aard zou zijn, wáárder dan de ware aard schenen sommigen zelfs te vinden.
Voorzichtig liet ik mijn schouders zakken.
Rock & Roll kon uiteindelijk even waar zijn vond ik.

Naar de kapper

Zodra iedereen de deur uit is, ga ik naar de kapper. Het rijk alleen! Voor twee dagen! Dat wordt keten. Met de muizen. Dan moet je haar goed zitten.
Dus ik stap het kleine eenmanszaakje in en de kapper begroet me als een oude bekende. Zijn langharige hond blijft liggen. Ik kom hier ook al jaren. In tien minuten is het klaar en sta je met natte haren weer buiten. In die tijd vertelt hij óf over de luxe reis die zijn vrouw en hij binnenkort gaan maken - al kan luxe hém niks schelen - zijn kleindochter van twee, of over de lol die hij heeft met zijn vrienden van de markt. De kapper is een oude Amsterdamse bling bling hippie.
'Als ik iemand niet mot, knip ik 'm nie.'
Ik dacht dat ik de kapper helemaal door had. Maar het loopt anders.
Zo anders dat ik die nacht niet kan slapen door het verhaal van de kapper. Hoe verraderlijk is het toch te denken dat je mensen helemaal snapt. In een flits zie ik 's nachts de ogen van het muisje weer naar me kijken. En dat de kapper even preciés zo naar mij gekeken had. Vanuit een heel andere wereld.
Ik meende dat ik naar de kápper zeker niet meer om hoefde te kijken, omdat ik wel wist hoe het zat met hem. Ik hou ervan om exact te weten wie ik voor me heb.
Dit bezoekje veranderde mijn voorgaande bezoekjes. Al zijn stoere verhalen kwamen in een ander licht te staan. Zelfs de enorme hond die daar lag te stinken, kreeg een nieuwe functie.
Voor het eerst zag ik pas dat de eenmanszaak van mijn kapper ook echt een éénmanszaak was.
Toen ik met natte haren weer buiten stond, veegde hij mijn haren nog bijeen.

BloemReeks

Vreemde ervaring. Het mogelijke omslag van je boek zien. Het jasje dat je verhaaltjes warm zal houden als ze straks naar buiten gaan. ( Al valt het in mei wel mee met de koude) Het houdt ze bij elkaar onderweg. Zo kan ik nog lang door zweveren.
Het is een voorkant. Zoals er meer zullen volgen. Een dynamischer gedachte.

Vroeger deed ik het allemaal zelf: omslag, tekst en promotie. Als zeven-jarige bekeek ik mijn eerste boekje en dacht: Is dit het? Nee dit was het niet. Het omvatte namelijk niet ALLES. En zo bekeken was het ook maar een lullig boekje in een lullige wereld
'Het is niet áf, het is slechts Een Begin', moet ik toen opgelucht gedacht hebben. Ik tekende een bloemetje midden onder en gaf het een nummer. Nummer 1 van de ElkeGeurtsBloemReeks. Alles wat ik verder zou maken, hoorde bij die reeks.
(Voor de lezer was het ook handig, die kon het in één oogopslag herkennen)
En toen was ik zeer tevreden over boekje 1.

Doe dan wat

Er is niét gestorven vannacht. Heeft man mij gezegd toen ik 10 minuten later beneden was. Opdat hij en de kleine de lijkjes rustig zouden kunnen bergen. En dat vind ik dan toch ook weer jammer. Ze trappen er niet 2 keer in. Die vieze vuile doortrapte muizen.

Ze mogen van mij niet hier leven noch hier sterven. Een onhoudbare situatie. Ik merk dat ik dingen begin te roepen als: Júllie eruit of ík eruit!

En die óógjes van dat ene muisje. Dagenlang zie ik de oogjes voor me. Als bliksemschichten. De oogjes keken recht bij mij naar binnen. Vooral dat serieuze trof me.

Zo heb ik ook ooit oog in oog met een kip gestaan.

Ze stond stokstijf in haar grote hok toen ik binnenkwam. En keek me ernstig aan. Ik meende verontwaardiging in haar blik te zien. Iets van: dóe dan wat.
Even later pas zag ik de dode vriendin liggen. Bij het gat in het gaas.

Wat kún je doen. Als mens.

Elke's lijst

In dit huis is gestorven vannacht.
Sinds ik op ben, gaat het door mijn hoofd. In dit huis is gestorven.
De dood is hier geweest. Op mijn uitnodiging.
Wat heb ik voor een naar karakter?

Er is hier gestorven. En ik moet hier weer rustig zitten werken. In zo'n ambiance.
Daar is geen wierook tegenop te branden. Geen muziekje kan deze geest reinigen. Ook water spoelt dit leed niet weg.

Dames en heren, ik wil het muisje niet uitmelken.
Maar het gebeurt.

De muis liep in mijn val toen zij van de pindakaas wilde snoepen. Het was niet het muisje dat de afgelopen dagen steeds naast mij kwam zitten. (Nee zijn druk sprokkelende moedertje natuurlijk) Míjn muisje voelde zich erg ziek en wilde beter worden. Hij vroeg - smeekte met zijn oogjes - om mijn hulp. Maar kreeg een natte dweil. Wie om mijn hulp vraagt, komt er bekaaid af.

Tegelijkertijd staat er op mijn lijst van vandaag: kat aanschaffen. Vallen kopen. Zodat ik een treinrails van vallen kan zetten. Een spoor door het hele huis trekkend. Tzak, tzak, tzak. Dood, dood, dood.
En dan laat ik mijn man 's ochtends de lijkjes ruimen.

Zo iemand ben ik dus, dames en heren.
Ontluisterend hè.