Nadat ik vandaag al een keer of drie spreekwoordelijk gestorven was, kreeg ik bij de yogales oefeningen in doodgaan. Echt fysiek doodgaan. Het is heel belangrijk dat je dat vast oefent. Heb je dat nooit gedaan? Begin dan als de wiedeweerga. Stérf. (Ga op de grond liggen, sluit je ogen...) Want stél dat je het loslaten nooit onder de knie krijgt? Of dat het met horten en stoten gaat.
Daarom: oefen, oefen oefen. Tot je erbij neervalt.
Kan niet misgaan, uiteindelijk.
vrijdag 18 april 2008
donderdag 17 april 2008
Gele kiepauto
Vóórdat de buurman en ik met onze kinderen naar de zandbak gingen, hadden we al ruzie. Over een gele kiepauto.
We hebben het - we waren op het randje van elk een andere zandbak kiezen, in een ander stadsdeel - weer bijgelegd. We hebben gezegd dat het heel fijn is dat je als buren ruzie kunt maken (en het weer goedmaakt). Dat je dan toch in een ver gevorderd stadium van buurschap zit. In de zandbak bakten we taartjes van zand. En schilde ik een appeltje, voor de kinderen. En de buurman lustte ook een stukje. De zon scheen volop.
De gele kiepauto stond tussen ons in.
'Kijk mama, ik heb óók een kiepauto!' Thuis drukte ze een klein blauw met rood Duplo-wagentje in mijn handen.
We hebben het - we waren op het randje van elk een andere zandbak kiezen, in een ander stadsdeel - weer bijgelegd. We hebben gezegd dat het heel fijn is dat je als buren ruzie kunt maken (en het weer goedmaakt). Dat je dan toch in een ver gevorderd stadium van buurschap zit. In de zandbak bakten we taartjes van zand. En schilde ik een appeltje, voor de kinderen. En de buurman lustte ook een stukje. De zon scheen volop.
De gele kiepauto stond tussen ons in.
'Kijk mama, ik heb óók een kiepauto!' Thuis drukte ze een klein blauw met rood Duplo-wagentje in mijn handen.
woensdag 16 april 2008
Ik sloot mijn ogen (2)
Vanuit mijn bed keek ik recht in de witte kledingkast. Witte shirts en half-witte blouses. (We doen niet aan opvouwen)
De overbuurvrouw kwam gisteravond laat vertellen dat de bakermat van Voodoo niet in Togo, maar toch echt in Benin ligt. Mensen die het Voodoo-geloof aanhangen dragen witte kleren.
In mijn hoofd ontwaakte de directeur van Gucci direct. Hij droeg een hagelwit strak maatpak.
'Het is eenvoudiger om dingen ingewikkeld te maken dan om ze simpel te houden, Elke,' zei hij scherp.
'Waarom maken mensen het zich zo moeilijk, meneer Gucci?' vroeg ik.
Hij antwoordde rustigjes: 'Omdat niet iedereen de energie en de discipline heeft zichzelf zo te forceren dat hij een kwestie helemaal doordenkt en terugbrengt tot de essentie. Het is gemakkelijker allerlei opties op tafel te leggen en te hopen dat een ander daaruit kiest.'
Ik sloot mijn ogen (2)
De overbuurvrouw kwam gisteravond laat vertellen dat de bakermat van Voodoo niet in Togo, maar toch echt in Benin ligt. Mensen die het Voodoo-geloof aanhangen dragen witte kleren.
In mijn hoofd ontwaakte de directeur van Gucci direct. Hij droeg een hagelwit strak maatpak.
'Het is eenvoudiger om dingen ingewikkeld te maken dan om ze simpel te houden, Elke,' zei hij scherp.
'Waarom maken mensen het zich zo moeilijk, meneer Gucci?' vroeg ik.
Hij antwoordde rustigjes: 'Omdat niet iedereen de energie en de discipline heeft zichzelf zo te forceren dat hij een kwestie helemaal doordenkt en terugbrengt tot de essentie. Het is gemakkelijker allerlei opties op tafel te leggen en te hopen dat een ander daaruit kiest.'
Ik sloot mijn ogen (2)
dinsdag 15 april 2008
Het huizenjachtseizoen
Het seizoen is begonnen. Ik was weer eens een huis kopen. Met mijn schoonmoeder vandaag.
'Deze doen we!' Ik hield het huis tussen twee vingers omhoog. Het was zo te zien een mooi optrekje. Er hoefde niks meer aan gedaan. De plafonds waren hoog. Dit was wel zo'n beetje wat we zochten.
Ik ben ook vermoeid van de huizenjacht die inééns geopend blijkt. Terwijl ik nog voor het eind van de week een nieuw boek moet schrijven. Een beter boek. Zelfs onze makelaar heeft het momenteel te druk om te komen kijken. Dus laat hij mij en mijn schoonmoeder alleen huizen kopen.
'Heeft haar man ook nog gelegenheid het stulpje te bezichtigen?'
'Joh, dat hoeft niet,' zei ik. 'Wij kunnen toch ook sámen een huis kopen?'
Ik wendde me naar verkopende partij. Het huisje schommelde vervaarlijk tussen mijn vingers. 'Hoeveel mot je hiervoor hebben?' vroeg ik.
'Deze doen we!' Ik hield het huis tussen twee vingers omhoog. Het was zo te zien een mooi optrekje. Er hoefde niks meer aan gedaan. De plafonds waren hoog. Dit was wel zo'n beetje wat we zochten.
Ik ben ook vermoeid van de huizenjacht die inééns geopend blijkt. Terwijl ik nog voor het eind van de week een nieuw boek moet schrijven. Een beter boek. Zelfs onze makelaar heeft het momenteel te druk om te komen kijken. Dus laat hij mij en mijn schoonmoeder alleen huizen kopen.
'Heeft haar man ook nog gelegenheid het stulpje te bezichtigen?'
'Joh, dat hoeft niet,' zei ik. 'Wij kunnen toch ook sámen een huis kopen?'
Ik wendde me naar verkopende partij. Het huisje schommelde vervaarlijk tussen mijn vingers. 'Hoeveel mot je hiervoor hebben?' vroeg ik.
maandag 14 april 2008
Dit weekend
Dit weekend is mijn muze omgekomen in een wreed spel met de werkelijkheid. We hadden namelijk haar moordenaar te logeren. En oma.
Dit weekend aten we bij vreemde mensen in de Betuwe. We reden ver na middernacht naar huis, luisterden Franse chansons, besloten het huis niet te kopen.
Dit weekend voer ik ook op een sloep door de grachten van Amsterdam, praatte er over trancedentale realiteit met een meneer die een koud hoofd had, en met een dame uit Singapore over het missen van je eigen eten als je verdrietig bent.
Dit weekend werd me gevraagd of ik straks in Broese Kemink voor wil lezen met twee erg goede dichters.
Ik sliep weinig. Vanmorgen werd ik wakker met gemengde gevoelens.
Ik las op de mail dat de proefdruk er was.
Ik dacht na over hoe het nou moest allemaal.
Ik sloot mijn ogen.
Dit weekend aten we bij vreemde mensen in de Betuwe. We reden ver na middernacht naar huis, luisterden Franse chansons, besloten het huis niet te kopen.
Dit weekend voer ik ook op een sloep door de grachten van Amsterdam, praatte er over trancedentale realiteit met een meneer die een koud hoofd had, en met een dame uit Singapore over het missen van je eigen eten als je verdrietig bent.
Dit weekend werd me gevraagd of ik straks in Broese Kemink voor wil lezen met twee erg goede dichters.
Ik sliep weinig. Vanmorgen werd ik wakker met gemengde gevoelens.
Ik las op de mail dat de proefdruk er was.
Ik dacht na over hoe het nou moest allemaal.
Ik sloot mijn ogen.
vrijdag 11 april 2008
De dichters komen
In mijn hoofd hadden 'de dichters' mijn huis al de hele dag bestormd. De dichters komen! Al wist ik niet eens zeker of de dichters vanavond daadwerkelijk zouden komen. De communicatie tussen mij en de dichters was op z'n zachtst gezegd raadselachtig verlopen. Per cc mail. Ik kende een enkele dichter van gezicht maar van de rest wist ik alleen de naam die in het cc-tje stond.
Voor de zekerheid had ik op het tijdstip dat de dichters zouden kúnnen komen de chocolaatjes en een bak nougat klaargezet. En toch nog snel wat extra flessen wijn ingeslagen. Je wist het niet.
De minuten verstreken, ik las de krant, ik las de krant, en ze waren er nog steeds niet. Waarschijnlijk kwamen ze niet meer.
Net op het moment dat ik mijn lijf liet zakken en mijn benen ontspanden, ging de voordeurbel.
Daar had je de dichters!
Voor de zekerheid had ik op het tijdstip dat de dichters zouden kúnnen komen de chocolaatjes en een bak nougat klaargezet. En toch nog snel wat extra flessen wijn ingeslagen. Je wist het niet.
De minuten verstreken, ik las de krant, ik las de krant, en ze waren er nog steeds niet. Waarschijnlijk kwamen ze niet meer.
Net op het moment dat ik mijn lijf liet zakken en mijn benen ontspanden, ging de voordeurbel.
Daar had je de dichters!
donderdag 10 april 2008
Een beetje kleur
De bureauredactrice had alles achter elkaar gelezen. Het was haar opgevallen dat alle dekbedden die in mijn verhalen voorkwamen rood-wit geblokt waren. Dat er sowieso veel geblokte prints in mijn werk zitten.
' Is geruit niet beter? ' vroeg ze.
En de maatpakken of mantelpakken bleken in mijn wereld standaard kaki van kleur te zijn.
'Je kunt ook voor grijs kiezen,' zei ze, 'ter afwisseling.'
Nog nooit eerder had ik over mijn kleurgebruik gedacht. Zoals ik nog nooit bewust bezig was geweest met mijn héle grote voorkeur voor het toevoegen van 'een beetje' en 'eventjes'. ( en 'hele' )
Het zal ook wel weer iets over mijn karakter zeggen.
' Is geruit niet beter? ' vroeg ze.
En de maatpakken of mantelpakken bleken in mijn wereld standaard kaki van kleur te zijn.
'Je kunt ook voor grijs kiezen,' zei ze, 'ter afwisseling.'
Nog nooit eerder had ik over mijn kleurgebruik gedacht. Zoals ik nog nooit bewust bezig was geweest met mijn héle grote voorkeur voor het toevoegen van 'een beetje' en 'eventjes'. ( en 'hele' )
Het zal ook wel weer iets over mijn karakter zeggen.
Abonneren op:
Posts (Atom)