Voetlicht

Vanavond naar de Balie om het live radioprogramma Voetlicht bij te wonen. Met Cees Nooteboom, Don Duyns, ik en....Nou ja, kijk hier maar even. Ik ga een stukje lezen uit mijn B.I.W. (boek in wording)

Torpedo

Vandaag in het Parool als tekstje van 140 woorden en hier het filmpje. Ik geloof dat dit de opname is waarin ik geen één keer in de camera kijk. Dat komt omdat de zin in één keer gelezen moest worden. Het stond er ook in één take op. Zoals bijna al die filmpjes trouwens. (Maar het was mooier drie keer één te schrijven). Ik weet niet zeker of dit die opname is omdat ik nooit terugkijk. Maar ik vermoed van wel. Ik herinner me dat de regisseur het opnieuw wilde doen, die vond het op deze manier geen tv maar Carel was er toevallig ook bij en hij vond het passen bij het onderwerp. Ik begin ineens heel erg te twijfelen, misschien gaat het allemaal over een andere film.

Individuen

Het zijn mensen daar kom je dan weer achter. Het zijn individuen die voor de gelegenheid een groep moeten vormen. Hoe ouder ze worden, hoe meer dingen er spelen. Of: hoe gecompliceerder de dingen. Bij elkaar waren het negen kinderen. Met allemaal hun eigen verhaal. De ene komt stuurs binnen, gaat onder de trap zitten met zijn armen over elkaar en zwijgt. Maar hem ken ik goed en ik weet wat er speelt. Dat helpt. De andere kleeft aan haar moeder, haar ken ik nauwelijks, het is een nieuw vriendinnetje en niet uit Jeetjes klas. Het meisje kent de andere kinderen ook niet en vindt het dus eng. Doodeng. Ze moet er van huilen. Ik heb de tafel mooi gedekt, taarten gemaakt, alles is in orde. En als het kind blijft huilen, weet ik het ook al gauw niet. Behalve: 'Tja, als je niet wil, moet je maar weer weggaan.' Ik vind het zielig. Ik wil niemand dwingen. Gelukkig is daar mijn moeder die jarenlang voor groep 3 heeft gestaan en er heel goed in is om kinderen te ontdooien. Na zo'n feestje houden alle kinderen altijd van mijn moeder.
Ikzelf heb nooit gehuild op feestjes. Maar bij ons in het dorp waren er geen kinderen die je niet kende. Er waren maar een paar kinderen, er was maar één school, er bestond geen naschoolse opvang. Het was allemaal erg overzichtelijk. Wel waren er groepen en problemen binnen groepen. Ik kan mij alleen maar feestjes herinneren in bijkeukens en garages. Met borrelende frituurpannen vol frikadellen. Emmers mayonaise. Ik geloof dat we alleen op mijn feestje allerlei spelletjes samen deden. Omdat mijn moeder toen natuurlijk al wist hoe ze dat moest doen. Ik weet ook dat veel kinderen zo'n moeder wilde hebben als ik had.

Feest

Iets voor half zes in de ochtend kwam er een schreeuw uit de slaapkamer van de kleine. Na de schreeuw was het weer stil. Maar wij hadden het gehoord en ik wist zeker dat we vandaag niet de enigen waren. Niet veel later stond de jarige al naast ons bed. Aangekleed. Haren gekamd. Gewassen. Totaal in de feeststemming.
'Je moet nog even teruggaan,' zei ik.
'Ja,' zei man. 'Ga anders maar even in bed liggen lezen.'
'Tot zeker half zeven,' zei ik.
De jarige ging zuchtend terug. Na een uur was ze er weer. We gingen met z'n drieën naar beneden. We hadden slingers opgehangen en een grote zeven op de stoel geplakt. Ze had ons die avond ervoor nog aan de slingers herinnerd. Ze was bang dat we haar daar misschien nu te oud voor zouden vinden. Met haar zeven jaren. Tegen alle gewoontes in bleef de kleine maar slapen. We moesten wachten met het feest. Om zeven uur maakten we haar wakker.
'Je zus is jarig,' zei ik.
'Ik ook jarig,' zei ze. 'Ik ook dootje.'
Toen kon het feest eindelijk beginnen.

Zondagmiddag

We waren op weg naar Footlocker Kids. Ze had nieuwe schoenen nodig. En wel snel. Ik liep nog alsof ik pas bevallen was, maar we kwamen er wel. We waren niet alleen in de Kalverstraat. We waren ook niet de enigen bij Footlocker Kids. De medewerkers hadden geen haast. Het leek alsof zij alles in slowmotion deden of niet. Hoe langer ik in het filiaal van Footlocker Kids stond, hoe erger de pijn aan mijn onderrug. Welke idioot ging er ook naar Footlocker kids op zondagmiddag? Op wat voor dag dan ook. Maar de zondag was toch wel de ergste dag. Dan vroeg je er ook om. Jeetje wees eerst de schoenen aan die ze mooi vond, dat waren alle schoenen in de rekken van Footlocker Kids, maar tenslotte wilde ze alleen afzichtelijke glitterschoenen met lampjes in de zolen. Die mocht ze van mij niet. Dat maakte haar ook niet veel uit. We gingen weg bij Footlocker Kids. Bij V&D was alles voor de halve prijs. Op de kinderafdeling hadden ze geen schoenen, maar het trof, ze moest ook nog een spijkerbroek. Die konden we niet vinden. Toen we tòch nog het een of andere gestreepte gevalletje gevonden hadden, bleek bij de kassa dat je alleen vijftig procent korting kreeg met airmiles. We verlieten de V&D zonder gestreept geval. We stapten in de tram die naar Slotermeer ging in plaats van naar het Centraal station.
'Kijk de tram rijdt met een omweg,' zei ik nog tegen haar.'Zo kom je er ook.'
Maar zo kwamen we er niet.

Filmpjes

Een paar dagen geleden kwam er weer een Torpedofilmpje van mij voorbij. Kijk maar naar Ons Bakbeest.

En anderhalve week eerder deze ook nog!

Uitje

De parkeerplaats die voor het Maxis terrein lag was groot. De wolken waren donkergrijs, hingen laag, benauwden. Ik trok met één been en stak schuin over. Ik trok ook gekke gezichten. Waarschijnlijk had ik te lang gezeten die dag. Als ik op een bepaalde manier bewoog, was het alsof de punt van een vork in een zenuw geduwd werd. We waren naar de Toys XL geweest en daarna ging ik nog even in de Hema kijken en man in de Xenos. Op zoek naar knutselspulletjes voor haar verjaardag. Het was bijna vijf uur. Er was haast bij. Het ene kind zat op de crèche. Het andere was nog bij de naschoolse opvang. We moesten ook eten verzinnen om te koken. Als ze thuis zijn, hebben ze honger. Die kleine vooral. Die grote begint bij voorbaat te zeuren dat ze het niet lust. Man voelde zich slapjes en had de hele tijd alleen het nodige gezegd. Op het terrein zat ook een MC Donalds drive in. Nee, het was van de concurrent van MC Donalds waarvan ik nu de naam vergeten ben. Bij de Albert Heijn XL kocht ik een courgette. Ik dacht dat we nog noedels hadden. Maar thuisgekomen bleek dat dat niet zo was. Dus aten we rijst. Dat kwam ons duur te staan. De grote houdt niet van rijst. Op een gegeven moment zaten we aan tafel. De grote rechts van mij zong een lied dat ze vandaag geleerd had, en de kleine aan de linkerkant besloot 'vader jacob' in te zetten. Daarachter at man met lange tanden zijn rijst. Een hand ondersteunde zijn hoofd. Ik zat heel stil op een kussentje.