Een vlot gevoel

Yoga met gelijkgestemden. Dat zou ik voor het eerst gaan doen gisteravond. Het was aan de andere kant van de stad, in Bos en Lommer ergens. In het begin was dat een obstakel maar ik had de juffrouw al gemaild en algauw vond ik dat dat de pret ook niet mocht drukken. Tram 12 zou me er in een kleine twintig minuutjes naartoe brengen. En ik was al rijkelijk laat met het plan om met de yoga te beginnen. Ik zou sowieso een maand op de anderen vooruit lopen, in het proces. Maar ik hou er wel van om voor te lopen. Het geeft een vlot gevoel. Je kunt me 's nachts wakker maken voor een vlot gevoel.
Een halte te laat stapte ik uit in het onbekende stadsdeel. Het was donker, koud en glibberig. Met mijn rugzak op mijn rug, en mijn I-phone als routeplanner in mijn hand stapte ik voort. Best vlot, al zeg ik het zelf. Ik dacht wel: oei, dit is erg ver van huis. Ik dacht ook nog: het moet dichterbij te vinden zijn. In elk buurthuis wordt dit soort yoga gegeven. Maar ik was die cursussen op mijn zoektocht niet tegengekomen. En ach, ik was een grootstedelijk type. In wezen zelfs een globetrotter. Dat wist niemand. Maar je zou het kunnen zien aan mijn vrije loopje. Het voelde ook eigenlijk alsof ik mijn backpack weer om had. Ik was niet iemand die zich liet beperken door afstand, lichamelijke rondingen of wat dan ook. Helemaal niet. Ik was avontuurlijk en op weg naar mensen zoals ik. Steeds vlotter werd mijn pas.
En toen viel ik.

Komt dat zien!

Nieuw werk van de kunstenaar van de schilderijen op de cover van Lastmens en op die van Het besluit van Dola Korstjens. Op zaterdag 27 februari mag ik op de tentoonstelling voorlezen uit mijn nieuwe boek.
Klik op de afbeelding om deze te vergroten.

Naar boven of niet naar boven gegaan?

Vader en moeder hebben zich helemaal geïnstalleerd om de nieuwe dvd-serie True Blood te kijken. Moeder ligt op de bank. Vader heeft Jeetje net in bed gelegd en zit met een hoop kussentjes op het tapijt ernaast. Een glas wijn voor hem, een glas water voor moeder. Ook de onbekende baby is er klaar voor. Moeders buik zwiept heen en weer.
Maar zodra de eerste vampier in beeld verschijnt, klinkt het van boven:
'Papaa! Papaa! Papaaa! Papaa! Papaa!'
Na een tijdje pakt vader de babyfoon maar: 'Ja, wat is er Jeetje?'
'Papaaa! Je hebt de kastdeur open laten staan!'
'O, die doe ik straks wel dicht als wij ook gaan slapen.'
'Nee, nu!'
'Nee, Jeetje ga maar lekker slapen nu. Het is een drukke dag geweest. Je bent heel erg, moe.' Vaders stem daalt.
'Je moet de kastdeur eerst dicht komen doen!'
'Als jij persé wil dat de kastdeur dicht is, maak je 'm toch zelf even dicht?'
'NEE.'
'Jawel en daarna kruip je weer lekker in bed. Welterusten liefje,' zegt vader. Zijn stem is nu heel erg zalvend geworden.
Het blijft stil boven.
Vader en moeder wachten af. Het is stil. Ze zuchten, nemen een slokje en zetten de serie weer aan. Ook de buik beweegt weer, onafhankelijk van moeder. De tweede vampier wordt geïntroduceerd.
'PAPAA! IK HEB BLOED! Ik kan echt niet slapen, ik heb bloed!'
Vader grist tenslotte de babyfoon van tafel.
'Het geeft niet, Jeetje, een beetje bloed,' zegt hij kortaf.
'Ik kan echt niet slapen met bloed.'
'Je had al heel lang een puntje bloed op je pink.'
'Nee, ik heb nu bloed op mijn duim, papa.'
'Dan zuig je op je duim en doe je je ogen lekker dicht,' zegt vader. 'En dan val je vanzelf in slaap.'
'NEE! DAT VIND IK VIES!'
'Mama en ik liggen samen op de bank, we kunnen nu niet opstaan, Jeetje.'
'Dat is niet waar,' gilt Jeetje. 'Jullie passen helemaal niet samen op de bank.'
'Nee, maar ik zit naast de bank en je moeder ligt erop.'
'Wat gezellig!' roept Jeetje. 'Ik wil daar ook bij zitten.'
'Jij moet slapen nu.'
'Maar als ik volwassen ben en als ik dan getrouwd ben, ga ik ook zo zitten.'
'Dat is goed.'
'Papa?'
'Jaha?'
'Hoe trouw je eigenlijk met een man?'

Niet lezen als je niet tegen gezeur over zwangerschap kunt

Zojuist brachten man en ik de babyfoon naar de buren en even later wandelden we de vrieskou in. (Hoe moet dat straks met de ommetjes als we onze goede buren niet meer hebben, er twee kinderen liggen te slapen die geen seconde zonder toezicht kunnen en wij snakken naar een hapje frisse lucht?) Het was na een hele dag schrijven beter voor mij om even te wandelen dan een blog te schrijven.
'Je moet er even uit,' zei man. 'Kom maar.'
Ik had op de bank liggen klagen over hele nieuwe pijntjes in mijn lichaam, de groeiende ellende en dat ik er helemaal geen tijd voor had. Ik sprak over ernstig gehinderd worden, mezelf niet zijn, hoe lang nog en steeds erger.
'Steeds erger,' herhaalde ik. 'Besef je dat wel? Volgens mij denk je er nooit aan. Je bent ook nog nooit mee op controle geweest.'
'Ik dacht vannacht nog aan jou toen ik me even omdraaide,' zei man. 'Dat zal zij wel niet zo makkelijk kunnen, dacht ik.'

Als we thuiskomen valt mijn oog op de NRC van vandaag. '....kinderloze mannen zijn gelukkiger dan vaders. (...) Vaders vinden dat ze voor de kinderen veel opofferen: tijd voor zichzelf en tijd samen met de partner. (...) Dat zorgt voor veel stress en lagere waardes voor welbevinden. Geluk, zeg maar. Als de kinderen zijn uitgevlogen, zijn vaders net zo gelukkig als kinderloze mannen.
Voor vrouwen ligt het iets anders. Kinderen geven vrouwen meer levensvoldoening. Toch zorgt het combineren van rollen net als bij mannen, voor veel stress. In recent onderzoek vallen verschillen in welbevinden dan ook niet meer altijd uit in het voordeel van de moeders.'

Dat ga ik opschrijven dacht ik.

Luciferhoutje

Ik zat alleen in de kroeg met een cappuccino, rekte mijn pijnlijke linkerrib uit als een harmonica, en dacht na over mijn leven tot nu toe. Ik was daar de laatste tijd helemaal niet meer aan toegekomen. Omdat ik een paar minuutjes over had voordat mijn afspraak zou arriveren, besloot ik die te benutten. Ik probeerde mijn leven tot nu toe op een rijtje te zetten, overzicht te krijgen en conclusies te trekken. Maar daar was het toch wat lawaaierig voor in dat cafeetje.
Er gaat veel uit mij op het moment en het wordt tijd dat er ook weer eens iets in komt, dacht ik alleen maar. En ik zag ook de dubieuze connotatie hiervan.
Toen kwam mijn afspraak binnen. Met frisse rode wangen en een muts op zijn hoofd.
'Jij blijft een luciferhoutje!' riep hij uit terwijl hij mij gedag zoende.

Verboden films

Jeetje kijkt regelmatig filmpjes in haar hoofd. Dat doet ze achterop de fiets. Of 's ochtends in bed als ze te vroeg wakker is om op te staan. Op nul-momenten. Schaterend van het lachen vaak. Je zou denken dat er ergens een televisie aanstaat.
'Ssst, niet storen, mama! Ik zit middenin een filmpje!'
'Zet hem dan even op pauze,' zeg ik.
Maar dat kan blijkbaar weer niet met alle films. Dat ligt er maar net aan.

Ik vond het op zich oké, zij het wat merkwaardig. Wie kijkt er nou filmpjes in haar hoofd? Totdat ze tijdens het eten film begon te kijken, en dan giechelen en wijzen naar het voor ons onzichtbare beeld.
Nu is het afgelopen met de filmpjes.
Fantasie is leuk, maar het moet niet te gortig worden.

Vlak voor het naar bed gaan

'Maar waar was God eigenlijk, toen God er nog niet was?' vraagt Jeetje.
'God? Hoe kom je daarbij?'
'Ik heb God nog gezien,' zegt ze.
'O ja?'
'Ja. God woont in een grot met een hekje. En hij vroeg of ik ook God wilde worden.'
'Zo, en wat moest je dan doen?'
'Gewoon, in een grot gaan wonen,' zegt Jeetje.