Alles loopt door elkaar

Mijn hoofdpersonage heeft een andere voornaam gekregen. Het was alsof ze steeds al tegen me zei: dit is niet mijn naam. Nu dan heb ik haar echte naam gevonden. En ook haar echte drijfveer. Daar ben ik al een paar weken achter. Het is alsof ze allemaal ergens al bestaan, de personages die ik toch echt allemaal zelf verzon. En hun drijfveren ook. Ze bestaan. Ik moet ze nog plausibel zien te maken. En ik moet uit zien te vinden wat er plausibel gemaakt moet worden. Ik moet mijn eigen teksten steeds maar analyseren. Gelukkig is tekstanalyse een sterke kant. Dus daar kan ik op vertrouwen. Maar het loopt door elkaar. Verbeelding, werkelijkheid. Zoals mijn imaginaire vriendje. Hij was bij me sinds ik kon praten en toen ik een jaar of twaalf/dertien was, bedacht ik dat hij weg moest. Ik tekende een vriendinnetje voor hem, gaf haar een naam en verzon dat hij met haar verder ging. Ik weet nog dat ik dacht: daar zal hij wel niet intrappen. Maar hij trapte er wel in. Nooit meer teruggezien dat gastje met z'n zwarte golvende haar. Hij wilde misschien ook al veel langer bij me weg. Maar was geheel afhankelijk van mijn verzinsels. Dat krijg je dan. Toch heb ik hem nooit meer terug kunnen bedenken. Dat werd ongeloofwaardig. Dat was hem ook niet echt.

De man die zichzelf overschatte

We aten Aziatische fusion op de stoep van de Zeedijk. Tijdens het voorgerecht viel er een dikke grijze man, - gigantische bermuda, lichtgeel t-shirt - bovenop zijn gezicht. Ik hapte net van mijn garnalenloempia toen hij met een klap op de stoeprand naast mijn tafeltje terechtkwam. Vier voorbijgangers schoten te hulp. We keken toe terwijl we aten. Het was een erg goeie loempia. Hij kraakte. Het sausje dat erbij zat, was ook precies goed. Niet te zoet. Niet te pittig. Het restaurant had niet voor niks een 9+ gekregen van Johannes van Dam. We waren allang blij dat we nog een tafeltje buiten hadden weten te bemachtigen. Naast mij hesen ze de gevallen toerist overeind. Toen ze hem eenmaal rechtop hadden staan, zag ik dat zijn grote neus rood en plat was. Ook zag ik schaafplekken. Hij keek zo intens bedroefd dat mijn loempia iets minder goed smaakte. Ik schatte hem een jaar of zeventig.
'Are you alright, are you alright,' riepen zijn helpers hem achterna.
'Yeah, yeah.' Hij ging zitten in de lege rolstoel die eraan kwam, haastig voortgeduwd door een maat van hem. Hij werd snel van de plaats waar hij viel weggerold. Mijn Koreaanse groenteschotel werd geserveerd. Die smaakte voortreffelijk. Al bleef ik bang voor vallende mensen.
Na het eten zag ik hem nog zitten op een terrasje op de Nieuwmarkt met een grote pul bier voor zijn neus. Zijn maat had er ook één. De rolstoel stond vlak bij hem. Weer zag ik die hele treurige blik in zijn ogen.

De kinderlokker

Jeetje heeft een grote pleister op haar knie als ze thuiskomt uit school. Ze is maar net ontsnapt aan een kinderlokker op het schoolplein, zegt ze.
Ik had vandaag net een mail ontvangen van de directie over de kinderlokker. En of we er het met ons kind over wilde hebben. Er was een verwarde man op het schoolplein geweest. Het verhaal ging nu de hele school rond en het raakte een beetje uit z'n verband. Zoals dat vaker gaat met verhalen over kinderlokkers.

Even later zit Jeetje met het buurmeisje op het trottoir. Ik sta ernaast en hoor het buurmeisje vragen wat Jeetje met haar knie gedaan heeft.
'O, er was een kinderlokker op het schoolplein.'
'Een wat?'
'Een kinderlokker.'
'Daar heb ik nog nooit van gehoord,' zegt het buurmeisje.
'Die lokt kinderen.'
'O, joh, dat wist ik niet.'
'Ja,' zegt Jeetje. 'Hij vroeg of we mee naar een pretpark gingen.'
'En is dat leuk of niet leuk. Die kinderlokker?' Het buurmeisje aarzelt.
'Niet leuk,' zegt Jeetje. 'Ik ben weggerend en toen gevallen.'
Ik luister naar hun gesprek, zeg af en toe dat het wel meevalt met de hoeveelheid kinderlokkers. Dat ik niet denk dat hij echt een spoor van snoepjes achterliet. Maar een heel goede ingeving heb ik niet.
Na een tijdje vraagt het buurmeisje aan mij: 'Maar wat doet een kinderlokker dan met de kinderen als hij ze gelokt heeft?'
'Het gaat er gewoon om dat je je niet mee laat lokken', zeg ik.
Al met al had ik niet het gevoel dat ik het verhaal goed wist te ontzenuwen.

Ga ervoor!

De organisatrice zei: 'In IJburg gaan toch alleen maar mensen wonen die aan het einde van hun relatie zitten.'
Ik verstond 'eind van hun leven'. Maar dat lag vast aan mijn stemming. Als ik aan mijn B.I.W dacht, dacht ik steeds aan mijn R.I.P. Zo'n stemming.
Cees Nooteboom was net terug uit Mexico, zei hij. Hij zat tussen twee reizen in zoals sommige mensen tussen twee banen. Mijn gedroomde leven.
De organisatrice zei: 'IJburg, IJburg, dan denk ik: waarom gaan jullie er niet VOL voor? Waarom gaan jullie niet in Almere wonen. De huizen zijn daar zelfs mooier. Het is er groener en goedkoper.'
Ik wilde er niet vol voor gaan. Ik was daar gaan wonen zonder er vol voor te gaan. Het bleek lang zo erg niet als ik van tevoren gedacht had. Het was er best goed. Ook al miste ik hier diversiteit. In alles.
'In IJburg wordt heel veel coke gesnoven.' De presentatrice van het radioprogramma kwam erbij staan. 'Er zijn cokefeestje en seksfestijnen. Dat hoor ik van verschillende kanten. En iedereen doet het daar met elkaar.'
Het scheen ook nog allemaal te gebeuren op het eiland waar ik woon. Recht onder mijn neus dus. Want zo groot is het hier niet.
Ze zei: 'Dompel je onder. Duik erin! Bedrijf onderzoeksjournalistiek.'

Voetlicht

Vanavond naar de Balie om het live radioprogramma Voetlicht bij te wonen. Met Cees Nooteboom, Don Duyns, ik en....Nou ja, kijk hier maar even. Ik ga een stukje lezen uit mijn B.I.W. (boek in wording)

Torpedo

Vandaag in het Parool als tekstje van 140 woorden en hier het filmpje. Ik geloof dat dit de opname is waarin ik geen één keer in de camera kijk. Dat komt omdat de zin in één keer gelezen moest worden. Het stond er ook in één take op. Zoals bijna al die filmpjes trouwens. (Maar het was mooier drie keer één te schrijven). Ik weet niet zeker of dit die opname is omdat ik nooit terugkijk. Maar ik vermoed van wel. Ik herinner me dat de regisseur het opnieuw wilde doen, die vond het op deze manier geen tv maar Carel was er toevallig ook bij en hij vond het passen bij het onderwerp. Ik begin ineens heel erg te twijfelen, misschien gaat het allemaal over een andere film.

Individuen

Het zijn mensen daar kom je dan weer achter. Het zijn individuen die voor de gelegenheid een groep moeten vormen. Hoe ouder ze worden, hoe meer dingen er spelen. Of: hoe gecompliceerder de dingen. Bij elkaar waren het negen kinderen. Met allemaal hun eigen verhaal. De ene komt stuurs binnen, gaat onder de trap zitten met zijn armen over elkaar en zwijgt. Maar hem ken ik goed en ik weet wat er speelt. Dat helpt. De andere kleeft aan haar moeder, haar ken ik nauwelijks, het is een nieuw vriendinnetje en niet uit Jeetjes klas. Het meisje kent de andere kinderen ook niet en vindt het dus eng. Doodeng. Ze moet er van huilen. Ik heb de tafel mooi gedekt, taarten gemaakt, alles is in orde. En als het kind blijft huilen, weet ik het ook al gauw niet. Behalve: 'Tja, als je niet wil, moet je maar weer weggaan.' Ik vind het zielig. Ik wil niemand dwingen. Gelukkig is daar mijn moeder die jarenlang voor groep 3 heeft gestaan en er heel goed in is om kinderen te ontdooien. Na zo'n feestje houden alle kinderen altijd van mijn moeder.
Ikzelf heb nooit gehuild op feestjes. Maar bij ons in het dorp waren er geen kinderen die je niet kende. Er waren maar een paar kinderen, er was maar één school, er bestond geen naschoolse opvang. Het was allemaal erg overzichtelijk. Wel waren er groepen en problemen binnen groepen. Ik kan mij alleen maar feestjes herinneren in bijkeukens en garages. Met borrelende frituurpannen vol frikadellen. Emmers mayonaise. Ik geloof dat we alleen op mijn feestje allerlei spelletjes samen deden. Omdat mijn moeder toen natuurlijk al wist hoe ze dat moest doen. Ik weet ook dat veel kinderen zo'n moeder wilde hebben als ik had.